Czy on chciałby czegoś więcej?

Gesty wiele mówią, może nieśmiałość tak do końca mu nie przeszła i chciał zwrócić Twoją uwagę właśnie gestami ? :-)
Na Twoim miejscu próbowałabym zachęcić go do rozmowy o 'was' teraz, choćby przez telefon, bo pamiętaj że facetów i nieśmiałym najczęściej łatwiej jest wyrazić uczucia przez SMS lub rozmowę przez telefon niż prosto w oczy;)

Własnie rozmawiamy teraz głównie przez sms albo gg. Zdecydowanie lepiej jest gdy się widzimy, wtedy jest świetnie. Przez gg jakoś rozmowa się nie klei. Zupełnie inaczej jest na spotkaniu.
Dosłownie zaraz po tym jak rozpoczęłam ten watek on do mnie napisał z pytaniem "jak było u promotora?" Wiedział, że dzisiaj do niego jechałam. Dobrze to o nim świadczy, że pamięta o takich sprawach.

Myślę, że nie odpowiedział dlaczego to robił, bo pewnie nie wiedział jak to ubrać w słowa Powiedział też, że zadaję trudne pytania Może obawiał się powiedzieć tak prosto z mostu. Nieśmiały aż tak bardzo nie jest. Zresztą sam mi powiedział, że studia zmieniają człowieka. Ja też zauważyłam, że jest zupełnie inny.

Jeżeli chodzi o to pierwsze to miałam na myśli, że po tym weselu co innego mam w głowie niż naukę ;p Zresztą też wysłałam do niego sms w którym napisałam że "(...) myślę o Tobie i o tym weselu, dziękuje że mnie zaprosiłeś" On uczepił się drugiej części tej wiadomości i zaczął to rozwijać. Nic mi nie odpowiedział na to "myślę o Tobie". Więc stwierdziłam, że nie mam czego szukać i puki co sobie odpuściłam. W sumie mógł powiedzieć, że się jemu spodobałam. Na tym weselu był też nasz wspólny znajomy. On zaraz po wyjściu z kościoła powiedział, że łądnie wyglądam. Zażartowałam "Ciemno jest, nie wiesz co mówisz." Obok stał ten, któy mnie zaprosił. Potem na tym weselu pytał tego kolegę z którym byłam czy może ze mną zatańczyć i trochę bawiliśmy się razem. Pech chciał, że akurat były wolne piosenki, ale nie przytulaliśmy się do siebie.Chciał mnie też odwieźć do domu, ale się nie zgodziłam. Skoro przyszłam z tym kolegą, to z nim wyjdę. Może to w jakiś sposób jego uraziło.

Jakie to proste w rzeczywistości jednak tak nie jest. Nie chciałabym go wystraszyć, bo raczej jestem bardzo bezpośrednia. Wolę powiedzieć niż zastanawiać się czy on już się domyślił. Wolałabym przed obroną tak nie mieszać sobie w życiu Zostały mi jakieś dwa tygodnie, wytrzymam. Po obronie nawiążę do tego obiecanego wina

Swoją droga taki sposób osiągania tego co się chce stosował ten nasz wspólny znajomy, z którym trochę tańczyłam. Rozmawialiśmy o nartach i on powiedział: "chciałbym kiedyś spróbować pojeździć na biegówkach." i patrzy na mnie (ja jeżdżę na biegówkach.) Pomyślałam przez chwilę, że mogłabym mu pokazać podstawy ale ugryzłam się w język i odpowiedziałam: "spróbuj, bo warto.". Obok siedział ten który mnie zaprosił.

Nie przeszkadza mi. Ja kończę studia, nic mnie tutaj nie trzyma. Jednak na chwilę obecną nie wiem na czym stoję i nie mogę tego wszystkiego tak zostawić. Jednak gdyby między nami coś się ułożyło to nie byłoby problemu z moją przeprowadzką.

Odświeżę ten mój wątek, bo pojawił się mały problem. Otóż nadal sie spotykamy. Chociaż ciężko nazwać to "spotykaniem się" gdy widzimy się tak średnio co dwa tygodnie, jak dobzre pójdzie. Ale jest ok

Sytuacja jest taka. On wynajmuje mieszkanie z koleżanką z pracy. Jest to bardzo niekomfortowe dla mnie. Wiem, ona ma chłopaka (także w sporej odległości). Jest starsza od nas o jakieś trzy lata. Wiem, że tak jest ekonomiczniej. Co z tego? Wkurza mnie to trochę.
Gdy odwiedziłam go pierwszy raz, odebrał mnie na dworcu. Poszlismy do mieszkania, a ona już w drzwiach do niego: "Wojtek masz ciemne rzeczy do prania?" Sprzatała mieszkanie, a my w tym czasie siedzieliśmy sobie w pokoju. Głupio sie czułam. Na drugi dzien pora obiadowa. proponuję abysmy poszli do sklepu na jakieś zakupy, bo trzeba coś zjeść. On mi odpowiada: "Spokojnie Ania wszytsko ogarnie." I faktycznie zrobiła obiad. W niedzielę to samo. Po jedzeniu Wojtek bez słowa pozbierał naczynia i poszedł zmywać, my sobie rozmawiałyśmy. Ania do mnie: "Tak się podzielilismy obowiązkami, ja gotuję, Wojtek zawsze zmywa." Myślę sobie "No super" Czułam się tak jakby to oni byli parą. W międzyczasie planowali jakie zakupy zrobić na przyszły tydzień, dzielili opłaty za rachunki.

W ostatni weekend znowu pojechałam do niego, tym razem Ania wyjechała i byliśmy sami. Było dużo lepiej. Ale wiadomo, nie znam miassta. Poszliśmy na zakupy. Wybieram produkty z jakich mogłabym przygotować obiad. A on do mnie: "Ania kupuje to mięso gdzieś taniej." Myślę sobie: "Skąd ja mam wiedzieć gdzie jest taniej, skoro jestem w tym mieście drugi raz w zyciu." Potem: "Nie musimy tego kupować, Ania nie używa tych warzyw do przygotowania gulaszu." Jestem coraz bardziej wkurzona. Przy okazji wyszło, że straszny z niego sknera. Ale ten problem może na kiedyś. Staneło na tym, że "Znajdziemy jakieś mięso w zamrażalniku, Ania na pewno zrobiła jakieś zapasy."
Tak więc gotuję. On zupełnie nie wiedział gdzie co jest, bo w kuchni się nie orientuje. Ja nie lubię grzebac po szafkach. Więc on ciągle czegoś szukał Robiłam pulpety a tutaj żadnych przypraw   Dwoiłam się i troiłam żeby to miało jakiś smak. Ale został jeszce sos. A w szafce nie ma ziela angielskiego, czosnku liści laurowych kompletnie nic. Więc wysłąłąm Wojtka po sos w proszku. Na to on zdziwiony, bo Ania nie robi niczego z proszku. To mnie dobił Nie wiem jak można cokolwiek przyprawić mając do dyspozycji pieprz cytrynowy, bazylię, gotową marynatę do mięs i sos pieczarkowy w proszku. Masakra jakaś, a on zupełnie sie nie orientuje w kuchni. Jak sam powiedział "Gdy Ania gotuje, ja do kuchni nie wchodzę, tylko zmywam po."

To się wygadałam Może, któraś z Was Drogie Netkobiety była w podobnej sytuacji? Ja oczywiście nie robię jemu scen z tego tytłu, bo rozumiem że tak jest ekonomiczniej. Tylko własnie w tego typu sytuacjach ciężko mi to tolerować. O zdradę zupełnie jego nie posądzam. Chociaż w sumie.. ale to nie ten typ Nie wiem jak to przetrwać, bo przez najbliższe pół roku sytuacja się nie zmieni

Właśnie nie taką chwilę ;p przynajmniej do listopada. Z drugiej strony to ja weszłam w ten ich układ.

Hmm.. nigdy nie podchodziłam do związków "oficjalnie jesteśmy razem". Po prostu spotykamy się inni to widzą i jak dla mnie wystarczy
Właśnie kilka razy odpowiedziałam w ten sposób "ja robię tak i tak." Tylko zauwazyłam, że powstają w nim takie jakby wzorce w jaki sposób powinien być prowadzony dom. Z drugiej strony boję się też tego, że ja mogę zrobić coś gorzej od niej
Nie był jeszcze u mnie, ale miał okazję porozmawiać z moim tatą. Ja go zapraszałam, ale on stwierdził że przyjedzie na motocyklu jak zrobi się wiosna. Myślę, że gdyby chciał to by mnie odwiedził.

Hehe To dobrze, że się dogadują ale ja nie chciałabym na każdym kroku słyszeć Ania to i Ania tamto. Tylko oni pracują razem, mieszkają we dwoje i na zdrowy rozsądek chyba coś nie tak. Heh może trochę zazdrosna jestem, że ona spędza z nim tyle czasu a ja niezbyt często mam okazję się z nim widzieć

Jest może to wszystko takie bezbarwne bo niestety duża odległość między nami Poza tym on nie jest zbyt doświadczony w kontaktach damsko-męskich i widzę, że czasami jest taki wstrzemięźliwy. Póki co on mi odpowiada i myślę że jakoś wytrzymam do tego listopada. Nie mam iędzy nami jakiś konkretnych decyzji, za wcześnie. tak sobie żyjemy i mamy odrębne plany Zobaczymy jak długo...

Mówiłam już jemu, że to tak wygląda jakby oni byli razem. Uśmiechnął się i zaprzeczył Ne tłumaczył tego jakoś szczególnie, po prostu mieszkają razem bo tak taniej. Zresztą on planuje popracować jeszcze trochę i poszukać pracy bliżej naszej wspólnej okolicy.

Chyba nie umiem Brakuje w tym wszystkim trochę polotu. Może gdybyśmy mieszkali jakoś bliżej siebie, byłoby inaczej?