problem z zasypianiem czterolatka

Po czterech latach spania w sypialni rodziców też nie chciałabym się ruszać nigdzie Trochę długo to się ciągnie. Przyzwyczajenie do tego faktu jest zrozumiałe i bunt dziecka jak najbardziej słuszny.

Czy ten pokój po dziadku ma dalej znamiona tego, że mieszkała tam inna/starsza osoba?
Aby dziecko mogło poczuć, że to jego pokój, pomieszczenie powinno być przytulne, ale i dostosowane do potrzeb dziecka.

Proces odzwyczajania od spania z rodzicami często bywa długi i żmudny. Tym bardziej, gdy odbywa się u czterolatka.
Musicie z nim rozmawiać o nowej zasadzie i długo i spokojnie tłumaczyć, że od teraz będzie miał swoje łóżko i pokój.
Potem wyciszać przed spaniem, czytać bajkę, całować na dobranoc i wychodzić. Jak wymaszeruje z łóżka, to go tam zaprowadzać. I tak aż do skutku. Konsekwencja, opanowanie i spokój. Sukces w końcu zostanie osiągnięty

Kyntia on juz ma swoj pokoj , dziadek sie wyprowadzil, zmienilismy wszystko, stoi lozeczko, super posciel etc... myslalam juz nawet zeby lozeczko jego przeniesc do sypialni ale sie nie zmiesci..mamy za duze loze malzenskie

Dorota.f , smerfetkaaa rozmawiam z nim caly czas, codziennie pytam czy nie chcialby sprobowac spac w swoim lozeczku, ze juz taki duzy chlopak, ze koledzy spia sami etc.  ale od razu jest placz i stwierdzenie ze bedzie spal sam kiedy pojdzie do szkoly, czyli za dwa lata . ja juz nawet myslalam ze moze chociaz zacznie zasypiac sam w naszym lozku, chociaz maly postep ale to tez nie wychodzi, placz straszny

dzieki dziewczyny

dorota.f  ja wiem, ze ja przekazuje informacje dziecku ale nie mam serca zaciagnac go do lozka i go tam zostawic...dlatego mowie mu ze moze sprobowalby , ze na pewno mu sie spodoba  etc.

jezeli chodzi o spanie w naszym lozku, to juz myslalam ze pierwszym krokiem byloby gdyby sam zasypial u nas bez tego calego rytualu usypiania , moze gdyby sam zasypial to latwiej by bylo go "przeprowadzic# ... ja sie w jego lozku raczej nie zmieszcze

jego wytlumaczenie jest proste:bo chce spac ze mna

Nie zaciągnąć, a wziąć za rękę i zaprowadzić. Powoli i spokojnie.
Prowadzisz go do pokoju na spanie, a nie na pożarcie lwom.
Niestety dopóki sama nie pozbędziesz się lęków o syna i jakiś dziwnych wyrzutów, nie ma co próbować. Musisz być spokojna i zdecydowana.
Warto to zrobić jak najszybciej,bo potem może być znacznie trudniej. Zresztą Twój synek jest już dużym chłopcem. Jeśli ma własne łóżeczko, to powinien w nim spać.

A więc nie ma lęków i niczego się nie boi. Jest tylko do czegoś przyzwyczajony i trudno mu się z tym rozstawać.

A jaki ma to sens? Skoro pracować nad spaniem samodzielnym, to od razu w łóżku docelowym.
Skoro synek mówi, że chce spać z Tobą, to Twoja obecność jest dla niego najważniejsza. Możesz, jak położy się w łóżeczku, usiąść w pokoju i poczekać w ciszy jak zaśnie. Być może Twoja obecność pomoże synkowi w pierwszych dniach zmiany.

Tak jak radzi Super Niania - pójść z nim, przeczytać mu bajkę, potem usiąść obok i nie rozmawiając czekać aż zaśnie. Jak się obudzi i przyjdzie do Was odprowadzić za rękę (dalej nie rozmawiając) do jego łóżeczka. Uparcie i konsekwentnie. Na początku będzie płacz i krające się serce, ale tak trzeba.