Jak odzyskać kobietę?

Ona moim zdaniem nie dojrzała jeszcze do poważnego związku. Wiesz Ty już miałeś w głowie plan, że to ta na zawsze, traktowałeś ją jak żonę (ona do pewnego czasu Ciebie też jak męża) i bardzo ja po kochałeś, ale ona po tej rozłące chyba zdała sobie sprawę, że jednak nie chce być już na zawsze z Tobą. Ona nie jest gotowa na to.

Cóż, dziękuję za odzew, każda odpowiedź pomaga zrozumieć sytuację jeszcze bardziej.
Rozmawiałem z nią i powiedziała mi, że nasza miłość była wyjątkowa, ale ona już nie chce ze mną próbować. Powiedziała mi również, że spotyka się już z kimś, że to jakiś kolega który ją rozumie i ma wszystko co dobre, że przypadkiem wszystko się stało. Cóż, sama mi powtarzała tysiące razy, że nawet jak będzie między nami fatalnie, to abyśmy nigdy nie szukali pocieszenia w nikim innym, tylko próbowali to naprawić to co między nami zepsute. W trakcie naszej rozmowy traktowała mnie prawie jak wroga, a po rozmowie zlała kompletnie.
Pod koniec naszego związku, ona sama traktowała mnie źle, obrywało mi się za wszystko, potrafiła mówić okrutne rzeczy tj. "Nienawidzę Cie", "Żałuję, że Cie pokochałam, bo na to nie zasługujesz" i mógłbym tak wymieniać długo, była zazdrosna o wszystko i wszystkich, a ja NIGDY w naszym związku nie dałem jej nawet najmniejszego powodu do zazdrości, potrafiła być zazdrosna o dziewczyny których ja nawet nie znałem. Ja wiedziałem, jednak, że to wszystko było w wielkich emocjach i ona nie miała tak na prawdę tego an myśli. Za każdym razem, a było tych razy setki, tłumaczyłem jej, że nie wolno tak robić, bo to bardzo krzywdzi, i że kiedyś tego nie wytrzymam i to co mamy najlepszego, czyli nasz związek, po prostu się rozpadnie. Ona zawsze obiecywała poprawę, jednak nigdy nie zrobiła nic aby się zmienić i następnego dnia była powtórka. Ja znosiłem to jak mogłem spokojnie, jednak z każdym razem było coraz gorzej, stawałem się coraz bardziej zły, zdesperowany, skrzywdzony i czasami potrafiłem w chwilach desperacji krzyknąć, że mam dość. Tłumaczyłem jak tylko mogłem, że mnie to boli, że już moja psychika siada, że już nie mam siły. Pewnego razu byliśmy po kłótni, a ja bardzo się spieszyłem i powiedziałem jej, że ją odwiozę do domu, ona nie chciała i wpadła w histerie(jak zawsze zresztą) i nie dało się z nią rozmawiać. Ja byłem już wtedy wrakiem psychicznym człowieka i już nie wytrzymałem tego, że znowu robi mi aferę i znowu, przeprasza i mówi, że kocha, ale nic nie robi aby było lepiej i wtedy w stanie prawie amoku "Powiedziałem jej, żeby wypier*** z mojego życia, że mnie skrzywdziła, jak nigdy nikt i robiła to długo mimo, że widziała jak mnie to boli, że nie chce już jej znać". Było to złe co powiedziałem, ale powiedziałem w skrajnym stanie, ona dotarła do skraju mojej wytrzymałości psychicznej i pchała dalej.
Od tej pory przez 1,5 miesiąca nie rozmawialiśmy. Ja mimo, że bardzo byłem skrzywdzony i bardzo mnie to bolało, wiedziałem, że ją kocham i poszedłem do psychologa, gdzie dowiedziałem się, że przechodzę załamanie nerwowe, spowodowane sytuacja w domu, a pogłębione sytuacją z ukochaną. Zrobiłem wiele aby stać się lepszym człowiekiem, dla niej i dla innych.
Mówię, że byłem złym chłopakiem, bo pewnie mogłem znieść więcej, mogłem zrobić więcej, aby było lepiej.
Nie odzywaliśmy się do siebie przez 1,5 miesiąca, bo (przynajmniej ja) wiedzieliśmy, że potrzebujemy czasu, aby nasze relacje się wyleczyły.
W tym związku, usłyszałem wiele okropnych rzeczy, ale zawsze wiedziałem, że powiedziane one były w emocjach i nie są szczere i zawsze wybaczałem i przytulałem. Kiedy ja powiedziałem w stanie takim jakim byłem okropną rzecz, ona wykorzystała to, aby obwinić mnie, że nam nie wyszło. Przez te 1,5 miesiąca, znalazła sobie 'kolegę', a o mnie zapominając.
Ja rozumiem, jak bardzo ją boli to co powiedziałem, ale wiem też, że ucieczka do kogoś nowego i odrzucanie miłości to ogromny błąd i wiem, że ona kiedyś na 100% będzie tego żałować. Bo wiem jak bardzo się mimo wszystko kochaliśmy i mogę zapewnić, że większość ludzi nie znajduje takiej miłości przez całe swoje życie. Po prostu, gdzieś tak po drodze, oboje zabłądziliśmy.
Cóż, chyba taki już mój los. Chciałbym o to walczyć i ją odzyskać, bo wiem, że to ma ogromny sens, jeżeli tylko trochę się postaramy i powalczymy o to uczucie, jednak ciężko jest walczyć, jeżeli zostałeś olany kompletnie, a ona sprawia wrażenie jakby miała Cię w d*pie.
Postanowiłem napisać jej list. W moim liście, napisałem, w skrócie, że wszystko co było miedzy nami złe, było nieszczere. Bo co było zaś szczere, to te momenty, kiedy byliśmy najszczęśliwsi na świecie razem. A tylko to co szczere jest ważne. Że musimy się skupić, na tym co było między nami dobre, a nie na tym co było złe i że to wszystko ma sens. Do listu dołączyłem wiersz, który napisałem, dla niej.
Przyznam się, że nie mam już nadziei, że to cholernie boli, zostać wymienionym na kogoś, tylko dlatego, że jest nowy i dlatego wydaje się lepszy. Ja po prostu wiem, jak kiedyś ona będzie tego żałować. Że oboje będziemy żałowali, że to tak się skończyło...

Nie rozumiem jednego... wszyscy którzy sie udzielaja w tym watku pisza że ten chłopak nie był zły itd. a czy ktoś spojrzał na ta sprawe oczami tej dziewczyny?. Wiesz po co ona Ci robiła te afery ? bo nie czuła się doceniona zobaczyła ze z biegiem tego wszystkiego zeszła na drugi plan chciala zapewne jak inne dziewczyny zreszta też by chciały zeby wasza miłośc była twoja ostoja żebyś jej pokazał ze nawet jak jest źle dookoła to i tak jest na pierwszym miejscu a ty jej tego nie pokazałes tylko zaczałeś sie nad soba urzalać... przepraszam że to pisze ale takie jest moje zdanie na ten temat i go nie zmienie. Walczyła o to by być ważna w twoim życiu a ty ja pogoniłeś zamiast przytulić i niewierze w to że tak poprostu wyszła od Ciebie i juz nic nie czuła bo sama jestem kobieta byłam w podobnej sytuacji i wiem ze ona na pewno czekała aż sie odezwiesz dasz jej jakaś nadzieje a ty przez 2 miesiace zyłeś bez niej nawet nie potrzebowałes z nia sie skontaktować nawet nie zatęskniłeś ( takie jest myślenie kobiet w takich chwilach) i teraz jak już przestała płakać to znowu sie odezwałeś jak już zobaczyła ze moze Cie kochać na odległość. Dziwisz sie jej ze po takim czasie olewania i nieistnienia dla siebie tak postapiła ? Ja się jej nie dziwie teraz jeśli chcesz ja odzyskać to będziesz musiał dosłownie stanać na rzęsach bo bardzo ja zraniłes oddtracajac ja od siebie. Kobiety rozstania przeżywaja od razu faceci dopiero po pewnym okresie. Radze Ci sie uzbroić w duża ilość kwiatów czekoladek i najdziwniejszych cudów na kiju żeby ja odzyskac bo już zaczynasz przechodzić przez to przez co przechodziła ona zaraz po wyjściu z twojego mieszkania. Życzę Ci powodzenia ale przedewszystkim dużo siły i wytrwałości bo jak raz Cie zobaczy z kwiatami to nic nie da zmiesza Cie z błotem podejrzewam i upodli najbardziej jak sie da i żeby ja odzyskać będziesz musiał to wszystko znieść aż ona poczuje ze ty na prawde ja kochasz i odblokuje w sobie ta bariere która postawiła przed twoja osoba.