Rozstanie -myslałem ,że to mnie nie dotyczy

Wiem dokladnie przez co przechodzisz,tyle ze to mnie maz zostawil.Mowil to samo,ze juz nie kocha,nie chce byc ze mna,ze chce sobie ulozyc zycie na nowo z kims innym,ze nie ma szans na powrot,tyle ze my nie mamy dzieci,wyprowadzil sie 3 tygodnie temu,proponowal przyjazn ale ja nie potrafie,kocham go i to zbyt bolesne.Pisal,ze moze byc szczesliwy tylko jak nie bedziemy razem,sklada pozew o rozwod.To ja nie okazywalam mu uczuc,po prostu nie jestem tak romantyczna jak on,czul sie niedoceniany,niekochany,gnojony wrecz.Teraz wiem jak go krzywdzilam,ale niestety za pozno,tak jak piszesz docenilam go dopiero kiedy stracilam.Przestalam sie ludzic,wiem ze nie wroci,bo sie wypalilo i mnie nie kocha,wierze mu,zawsze mu ufalam.Kiedy pisalam do niego,blagalam by dal nam szanse i wrocil,to dzialalo na niego jak plachta na byka,skutek byl odwrotny od zamierzonego.Trzeba dac troche czasu,u Ciebie widze chyba jakis cien szansy,nie wiem czy prosisz o rady,ale moze warto dac jej troche czsu na uspokojenie emocji,dac czas na przemyslenie,moze nie naciskaj na nia,ale daj do zrozumienia ze kochasz i czekasz na nia.Powodzenia! PS-moj maz ma na imie Darek;)

Kochani,
nie chce krakać, ale to wszystko bardzo podobne, normalnie do wstawienia w ramki. Na 99% jest w tle ktoś trzeci, ktoś kto okazał się cudownym wybawcą, ktoś kto docenia, mówi czułe słówka, z kim seks jest cudowny, to oczywiscie wszystko na początku tak wspaniale wygląda. Mówi, ze nie kocha, ze coś się wypaliło, ble, ble, ble, niedobrze mi się robi. Żadne błagania, prośby, nic nie działa, wręcz odwrotnie. Znajdźcie sobie metodą 180 stopni propagowaną przez Marka i Bags-a, jedynie to może pomóc, nic więcej.

Witaj Darku,

czytam Twojego posta i mogę powiedzieć jedno, że poniekąd widzę siebie, swój związek z tą niewielką różnicą, bo bez dziecka.
Świetnie zdaję sobie sprawę, że ból po tym co doświadczyłeś, rozrywa Cię wewnętrznie na strzępy. Przeszedłem i przerobiłem nie powiem, że to samo, bo w porównaniu do mnie - wiem, że to marne pocieszenie - masz lajtową sytuację. Ja na prawdę przeszedłem piekło, o czym można się przekonać w moim wątku.

Pytasz co zrobić, co jeszcze można zrobić, jak tą zaistniałą sytuację można uratować?
Powiem Ci szczerze jak tylko się da i z ręką na sercu - po swoim 7 miesięcznym doświadczeniu w walce o związek - nie zrobisz już nic. Wiem, że jesteś gotów dla żony stanąć na czubkach włosów, góry przenosić, przytaszczyć całą kwiaciarnię na plecach z różą w zębach, ognisko pod wodą rozpalić itd.... tym nic nie zdziałasz a na Twoją lubą podziała to jak płachta na byka - utwierdzisz Ją w w przekonaniu słuszności Jej decyzji.
Czy jest ktoś trzeci... takiej opcji nie dopuszczasz do myśli, nie zgadzasz się z tym... ale niestety tak może też być, że jednak jest ten ktoś. Oby nie.

Ponieważ już zostałem "zareklamowany" tutaj przez Stokrotkę oto owa metoda:
1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów związku.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe  - z tym bym trochę polemizował jeśli ktoś Nas faktycznie i szczerze wspiera.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj jej. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kina, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w kontakcie z nią (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowa żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj jej jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących związku do chwili, gdy Ona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie ona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z nią, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. Ona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

Daj Jej teraz przestrzeń, odsuń się w cień i zajmij się sobą i synem. W żadnym razie nie proś o powrót, nie zmuszaj Jej do rozmów, nie wyznaczaj czasu na zmiany. Odsuń się, stań się trochę nieosiągalny, tajemniczy, niezależny. OBSERWUJ Z DYSTANSEM a nade wszystko nie daj się prowokować, bo mimo tego, że być może też i Ona była nie w porządku, to teraz bardzo potrzebuje argumentów, że dobrze robi, "bo Ty taki piiiiii byłeś. Z wyczuciem prowadź rozmowy. I nie pozwól sie wpędzać w poczucie winy, bo gdy tylko zaczniesz przepraszać, starać sie byc lepszym to tak, jakbyś potwierdzał, ze było miedzy Wami źle.
Na takie zachowania będzie czas dopiero po Jej powrocie do związku.

Nie ujawniaj się Jej z tą metodą, że ją znasz... bo jak dobrze je poczytasz i zrozumiesz, to one są skierowane na Ciebie i zmiany w Tobie a nie do Niej czy też o Niej. Poza tym te pkt nie są po to by przełamać niechęć partnerki/partnera do ratowania związku, tylko o pokazanie Twojego szacunku do samego siebie, kreowania nowego, lepszego 'ja'.
Jeśli możesz to poszukaj i obejrzyj sobie film Ognioodporny - przysłuchaj się co mówią.
Pomyśl też nad seminarium na dvd "przez śmiech do lepszego małżeństwa" - jego spot i w/w film jest na youtube.

Bags - to co napisałeś jest świetnym rozwiązaniem aby wytrzymać to z godnością, w 99 % masz rację jednak trzeba pamiętać że 1%  żądzi się innymi prawami. Stosuje się do Twoich zasad wiekszość znałem kilka nowy zasad poznałem - i dla tych co szukają porady to pomoga ale nie znajdziecie rozwiązanie na wszystkie problemy. Darek moim problemem jest to że potrzebuje bliskości drugiej osoby może też tak masz. Żyj dla siebie dla syna pokaż mu że jesteś najlepszym tatą na świecie. A gdy nie spędzacie czasu razem zadbaj o swój rozwój to na co zawsze brakowało Tobie czasu. Nawet jeśli nie uda wam się tego posklejać zaimponujesz siłą charakteru nowymi umiejętnościami nowej osobie (miłości). A to podniesie Twoją samoocenę i z czasem będzie lepiej. Ja przyjąłem właśnie taką strategię bo żyć trzeba dalej mimo wielkiej pustki i bólu w sercu.

Trochę poczytałem sobie różne fora i troszkę "mądrości" nabrałem..  Wiem ,że teraz nie powinienem robić nic na siłę ,nie dzwonić ,nie narzucać się ,nic na siłę.. Zająć sie synem i w wolnych chwilach sobą. I taka drogę obrałem. Ostatnio zapytałem sie tylko jeszcze czy ma kogoś ? Przysięgła ,że nie.

Dzisiaj byłem po Szymusia i postanowiłem nie siedzieć długo ,nie dyskutować za bardzo.
Grzecznie wszedłem do domu ,nawet z delikatnym uśmiechem (i niby z pogodą ducha..) No i widzę ,że ona mówi do mnie z taką nienawiścią ,oprócz tego cały czas prowokowała mnie do kłótni.. 
Nie rozumiem tego ,to przecież ja powinienem być na nią zły. Jednak udało mi sie do wyjścia z jej domu nie dać się sprowokować.
Wydaje mi sie ,że ona chyba jest już w tym wszystkim też zagubiona..     Sam już nie wiem..

Dobra zmykam od kompa do syna bo bajka w TV sie kończy.  Pozdr.

Naprawdę ciężko -jest być konsekwentnym i grać pogodnego chłopaka który stał sie trochę nieosiągalnym ,tajemniczym itp..

Trudno jest jej nie kochać.. gdy ją kocham

Najprościej było by pewnie sie odkochać -zna ktoś jakieś fajne sposoby ??

Bags moge zapytac z jakiego rejonu Polski jestes, jesli mozesz podac miasto to bedzie fajnie ale chociaz rejon:)

Cześć Wszystkim 

Troszkę dni minęło ,dalej kocham i marze  ,żeby nasza (już coraz to mniej realne) rodzina była i żyła w kpl. w szczęściu ,radości i zadowoleniu -już to chyba moja wizja ,moja i syna bo Szymuś też by chciał mieć razem mamę i tatę.

Wszystkie znaki za strony Dagi tylko pokazują ,że razem nie będziemy   :[

Staram sie ograniczać widzenia z Dagusią ,bo jest mi po nich strasznie ciężko ,zwłaszcza ,że kończą sie one nerwowo i najgorsze ,że często Szymuś (np. z drugiego pokoju ) je słyszy -co na pewno nie jest dobre dla niego !
Kocham ją mimo wszystko ( mimo tego jak głupio się teraz zachowuje -krzyczy przy dziecku ,jak pokazuje swoja złą stronę ) -teraz zaczyna sie z jej strony walka o kasę ,ile będe jaj płacił i takie tam..
Ale gdybyśmy nie mieli Kochanego Szymusia to chyba bym starał sie wogóle jej nie widywać ,żeby łatwiej było przez to przebrnąć.
Daga mieszka u siebie w domu ,ja u siebie (około 10 km)
Szymuś co drugi wekend i we wtorek i czwartek mieszka umnie 
co drugi wekend i w poniedziałek środę i piątek u Dagi. 

Gdy mam Szymusia zawsze staram sie wszystkie inne sprawy odkładać na bok ,żeby poświęcić czas dla niego -nie buntuje go przeciw Dadze 

Nie wiem co to będzie ,chociaż domyślam się.. 

Chciałbym sie jutro obudzić przy kochającej Dadze ,po chwili wstać i zajrzeć do pokoju Szymusia który słodko śpi.. :*    ..i stwierdzić ,że to był tylko zły i bardzo głupi sen..

Myślisz, ze tak łatwo znaleźć taka róże? Ja jakoś nie bardzo w to wierze? Chyba kobiety maja inaczej. Ale miło sie czyta jak facet jest taki ogarniety:) Pozdrawiam!

Prosze, prosze Dolny Slask jest niezly To te gorskie klimaty Tez tu mieszkam, choc w innym miescie Jakies 1,5h autem od Jelonki

Darku-to nie tak, ze kobiety nie probuja walczyc o zwiazek. Na ogol zanim kobieta powie, ze nie ma juz sil i odchodzi znaczy to, ze ona walczyla juz od dawna o zwiazek, dawala ci znaki, mowila, tlumaczyla, ale ty nie zauwazyles tego po prostu, albo uznawales, ze gladzi, czepia sie czy marudzi. Ona odeszla, bo uznala, ze zrobila juz wszystko co mogla i nie widzac z twojej strony zadnych prob naprawienia tego co sie wali uznala, ze nie ma juz szans.

chyba tak naprawdę dzisiaj (dopiero) dotarło do mnie to co napisała      "bullinka"

cyt. Darku-to nie tak, ze kobiety nie probuja walczyc o zwiazek. Na ogol zanim kobieta powie, ze nie     ma juz sil i odchodzi znaczy to, ze ona walczyla juz od dawna o zwiazek, dawala ci znaki, mowila, tlumaczyla, ale ty nie zauwazyles tego po prostu, albo uznawales, ze gladzi, czepia sie czy marudzi. Ona odeszla, bo uznala, ze zrobila juz wszystko co mogla i nie widzac z twojej strony zadnych prob naprawienia tego co sie wali uznala, ze nie ma juz szans.

Teraz widzę ,jak np. zorganizowała wyjazd w góry do Karpacza na 3 dni tylko dla nas..
Pewnie po to by odbudować to coś..  Wiem ,że jej kiedyś bardzo zależało !
Kurcze dlaczego wtedy nie docierało do mnie ,że coś dzieje sie nie tak..    .myślałem wtedy ,że wszystko jest ok.. Prawdopodobnie Ona pierwsza zobaczyła problem ,którego ja jeszcze wtedy tak nie widziałem -bo niby było dobrze.  Może sie mylę ,być może sobie teraz już wkręcam -ale być może "Bullinka" ma racje.. 

Ps.Janek masz racje dzieci pamiętają więcej niż mogło by sie wydawać

Dobra ale w tym momencie obarczamy cała wina Darka, bo ona probowała walczyć itd. A Darek bierze to na klate i zaczyna myśleć co by było gdyby.
Prawda jest taka jaka jest, że dziś nie są razem. Co z tego, nawet jeśli wysyłała sygnały, może robiła to źle jesteśmy dorośli, powinna usiąść i powiedzieć, słuchaj moje uczucia do Ciebie słabna zróbmy coś z tym... i zacząć działać.
Moim zdaniem najwyraźniej nie pasowaliście do siebie, skoro nie było takiej rozmowy. Ludzie często są ze sobą z przyzwyczajenia, albo ze strachu że nie znajdą kogoś "lepszego" i męczą się całe życie w takich toksycznych relacjach.

Spróbój przeanalizować związek pod kątem siebie, zauwazyc co Tobie nie pasowało.. może Cie nie szanowała? biła, poniżała? może przekraczała Twoje granice? Moze ją idealizowałeś, tłumaczyłeś to co robiła źle i brałes zawsze wine na siebie? Moze nie było miedzy Wami rozmowy? nie byly realizowane Twoje potrzeby? Moze tylko wydawało Ci się że byłeś szczesliwy?

Spojrz na to trzeźwo i zaakceptuj to że odeszla, ba pozwol jej odejsc poczujesz wkoncu ulge obiecuje.
Kwestia syna na pewno nie ułatwia rozstania bedziesz ją widywał, synek na pewno odczuje to że nie jesteście razem, ale może za jakis czas spotkasz kogos odpowiedniejszego dla siebie i bedziesz jeszcze szczesliwszy niz byles z D. i za kilka lat Twoj syn podziekuje Ci za to że miał silnego ojca ktory wiele go nauczyl:)

Dzięki wielkie 

..Tylko jak tak czytam inne posty to w większości podobnych przypadków do mojego -finał jest jeden.. ..niestety    ..ale jak by co (mimo wszystko) dalej wierzę ! W końcu komuś udać sie musi !

Brak walki i uśmiechu (nawet takiego naciąganego..) oznacza z góry przegraną

Pozdrawiam i PiONA

Nie wiem czy jesteś wierzącym i sakramentalnym mężem ale to w tej Twojej sytuacji jest nie ważne. Przynajmniej dla mnie. Obejrzyj sobie film "Spotkanie" - jest chyba na youtube - to Cię podniesie na duchu .

Czesto jest tak, ze kobieta mowi, tlumaczy, prosi i zaklina. Niestety zamiast rozmowy ze strony faceta slyszy: czepiasz sie, wszystko jest ok, marudzisz, znowu masz okres? Faceci bagatelizuja rozne sygnaly, bo.... IM jest dobrze-tak sadza. Jak wiec mozna porozmawiac??
Dopiero, gdy ona trzasnie drzwiami budza sie z letargu i zadaja sobie pytanie DLACZEGO.

Darku-moja rada. Daj jej troche czasu na ochloniecie emocji.
Podczas odwiedzania syna zajmuj sie tylko nim a nie Daga. Rozmawiaj z nia o rzeczach dotyczacych tylko syna a nie Was. Emocje ukryj i wyrzuc z siebie, gdy juz bedziesz sam.
Po kilku takich spotkaniach odwiedzajac syna, powiedz jej, ze nadal Ci zalezy, ze chcialbys sprobowac jeszcze raz, ale tak, aby obie strony byly zadowolone. Popros, aby to przemyslala i wyjdz. Syn nie moze slyszec tych slow.
Pozniej przez kilka spotkan znowu tylko dziecko.
Pozniej zapropnuj wspolne wyjscie do kina, parku rozrywki czy czegos, co lubiliscie robic razem.
W tym czasie zajmuj sie soba, wychodz do ludzi, na silownie, spacer czy rob cokolwiek, co pomaga zajac mysli.
Gdy poczujesz, ze juz dacie pogadac ze soba-popros o rozmowe i zapytaj co dalej z Wami.
Licz sie z tym, ze ona moze juz nie chciec. Wtedy badz dobrym ojcem dla swojego syna i zajmij sie swoim zyciem.

Powodzenia.

Cześć

Minął kolejny okres (dla mnie naprawdę bardzo ciężki ! ) Wciąż próbuje w miarę nie nachalnie ,ratować "nas" -tz. moja rodzinę: Daga ,mały Szymuś i ja + pies Odi     -BEZ SKUTECZNIE !!!

Dziś są urodziny Dagusi ( 6 luty ) 32 lata 
..i w związku z tym ,że Mały Szymuś rozchorował się i dzisiejszy dzień (zrobiłem sobie wolne ) ja go pilnowałem w Dagi domu (żeby na dwór go nie wyciągać -w drodze do mnie)
Dzień prędzej zamówiłem tort z urodzinową dedykacją o de mnie i Szymusia ,kilka baloników ,szampan (bez alkoholowy ,bo też dla Szymusia) ,świeczka.. Gdy Daga wróciła z pracy odrazu (ja i syn) zaśpiewaliśmy sto lat -i takie tam.. miał byc miły nastrój.. -nie oczekiwałem ,że rzuci mi sie w ramiona ,ale chociaż -jeden nie zobowiązujący uśmiech ..cokolwiek.. chociaż ze w zględu na naszego syna mogła chociaż chwilkę udać ,że jest miło zaskoczona przez nas obu.. Niestety NIE !
Ja czuje sie ,tak to odbieram ,widzę to ,nie wkręcam se.. ,ale wiem ,że jestem w jej oczach postrzegany jak jakiś gestapowiec który wybił jej rodzinę ! (mimo ,że z rodziną z jej strony uważam mam dobre stosunki) NIE POTRAFIę TEGO ZROZUMIEć !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Kurde !

Dzisiejszy dzień jest tylko takim wycinkiem "naszego" ostatniego okresu -ma jakąś złość do mnie ,jakąś zawiść nie wiem  jak to nazwać (nawet często wzrokiem ucieka) 

Kiedyś pytałem sie czy ma kogoś ,czy jest ktoś trzeci ? bo to by wiele tłumaczyło -odpowiedziała ,że NIE (poprosiłem żeby przysięgła na Szymusia i przysięgła)

Nie twierdze ,że kogoś ma ,ale wiele na to wskazuje.. wskazywało jak jeszcze razem mieszkaliśmy -jak sobie poukładałem w całość ostatnie ,życie.. wychodzenie z tel.gdy ktoś dzwoni ,wogóle PIN w tel. bo raz chciałem sprawdzić ,uśmiechanie sie do laptopa -a po chwili złowrogie spojrzenie w moją stronę ,zaczęła wychodzić (niby z koleżankami) na imprezy ,brak sex-u (z jej strony) i wiele innych takich..
Może ja sobie wkręcam jakiś głupi film ,że tak może być.. A może nie kłamała jak przysięgła..
Tego nie wiem.. nigdy jeszcze jej nie złapałem ,że jest ktoś trzeci.. więc nie osądzam.

To chyba z mojej strony chore ,że ja dalej ją mocno (naprawdę) kocham i kieruje sie tym ,że rodzina najważniejsza -walka do końca !

Nie wiem co będzie dalej.. co dzień płacze "jak baba" -bez urazy dla pań ,wkur...m sie na całą tą sytuację ,nic nie ogarniam -poznałem chyba przez to o wiele bardziej znaczenie i siłę słowa miłość i próbuje dalej.............

W niedziele 6 urodziny Szymusia i niby "wspólne" przyjęcie (dla najbliższych) 

A za kilka dni walentynki i robię akcje (pewnie i tak bez sensu). Wieszam mega ,mega wielki baner w nocy  na przeciwko bloku (okna) Dagi ,żeby jak wstanie i otworzy żaluzje ujrzała wielki napis "Dagusia Kocham Cie"        -pewnie i tak będzie miała to gdzieś

Może nie potrzebnie  i może nie warto -to i tak zrobię to     Uważam ,że jestem najzwyczajniej normalnym człowiekiem ,ale to wszystko chyba zaczyna być chore.

Ps.pisze tu w ogóle bardziej w formie "jakiejś terapi " -bo inaczej to zwariuje. Niby "100" znajomych osób do o koła ale nie mam komu powiedzieć co czuje chociaż w jakimś procencie

przysięgala na zdrowie syna...... spytaj się jeszcze raz na spokojnie, czy jest pewna że chce przysiąc na zdrowie dziecka że nie ma nikogo innego...
Sorry ale te zachowanie ktore opisywaleś jest typowe.....

Dagusia..

Wiem ,że zachowuje się czasami jak gówniarz Np. z banerem (ale nie chce zapewniać jej o tym ,że Ją kocham tylko słowami -w takiej chwili) Gadać każdy może..   ..z drugiej strony myślę że Ona doskonale wie ,że kocham bezgranicznie ją i Szymusia ! Kocham Ją jak cholera !!! I to nie jest zauroczenie czy przyzwyczajenie. Jak ktos kogoś naprawdę mega mocno kogoś kocha (z czytających) to chyba mnie po części rozumie..
Święto zakochanych "walentynki i mam jej powiedzieć ,że ją kocham ? i dać jej kwiatka ? Mega trilion bilion razy już to mówiłem ! i co z tego ..?
Gdybym wiedział co jeszcze moge zrobić to bym to zrobił -mimo ,że słysze tylko do okoła: odpuść sobie ,uszanuj jej decyzje ,znajdziesz sobie szybko inną itp. Ale ja nawet nie wiem czy mnie zdradza ,czy faktycznie coś w niej pękło ? Ale jeśli pękło to czemu poddaje się bez walki ? Nie próbuje walczyć (nie próbowała) Dlaczego nie potrafi rozmawiać tak poprostu -po chłopsku ,kawa na ławę.. Przecież nie rozmawia sama a moje wszystkie rozmowy ucina.. Ja przynajmniej jak jest problem to staram sie go wyjaśnić w SPOKOJNEJ rozmowie -myślę ,że trzeba rozmawiać ! bo jak inaczej sie domówić ,żeby było okey.
Napisałem jej jakiś czas temu maila ,że jak ma z czymś problem to niech powie ,jeśli jest kimś zauroczona -zakochała sie w kimś itp .niech powie -ja nie będę na nią krzyczał  ,nie będę jej bił ani nic z takich rzeczy (nigdy jej nie biłem -tak dla jasności) a spróbujemy razem to jakoś logicznie rozwiązać problem i stanę na głowie ,żeby zrobić coś co spowoduje ,że będzie okey.

Kurcze mamy przecież kochanego Szymusia którego oboje bardzo mocno kochamy i co ..będziemy się nim teraz do końca życia dzielić na zmianę. Jak juz nie dla mnie  i nawet jak nie dla Niej to chociaż dla dziecka powinna spróbować ,..chociaż spróbować !

Jak nie wyjdzie to chociaż będziemy wiedzieli ,że próbowaliśmy.. razem -bez względu kto się odkochał..

Darek07
przepraszam, że to napiszę, ale za parę miesięcy jak ochłoniesz będziesz czuł się fatalnie i żałośnie. Nie narzucaj się to podstawa. Chłopie ja się poniżałam przez pierwsze parę miesięcy i co...i do niczego to nie doprowadziło. Próbuj układać sobie życie na nowo. Nie rób akcji z banerami to naprawdę nie tędy droga. Odwiedzaj syna, ale o niej narazie zapomnij, to narazie nie ma sensu.

Witaj Darku, długo zastanawiałam się czy pisać coś w twoim wątku ale zauważyłam, że nikt dosadnie nie określił pewnych kwestii dlatego wyrażę jednak swoje zdanie. Może spojrzysz z innego punktu widzenia.

Sprawa z walentynkami i banerem - jak dla mnie strzał w kolano, mało intymne, mało kreatywne           ( rodem z komedii romantycznych ) na osobie, która na chwilę obecną swoją postawą pokazuje "mam cie dość"  zrobi to odwrotne od oczekiwanego wrażenie.

Analizujesz co było: po co ciągle w kółko to samo ? na to był czas jak tworzyliście coś latem, teraz skup się nad tym co jest teraz. A teraz  wygląda to tak, że im bardziej będziesz się zbliżał tym dalej ona będzie uciekać. Ja rozumiem twoją wolę walki, ale czy nie uważasz że nie przekonasz dorosłej osoby do czegoś czego ona nie chce? gdyby dawała ci jakiekolwiek nadzieje - to byłby dialog, rozmowa, próba a ona nie chce już tego. Postawiła krechę. 

I co teraz ? a co o niej teraz wiesz? powiedziała ci, że coś pękło że cie nie kocha. Pytanie dlaczego?, w którym momencie ? jak to się stało, że przegapiliście ten moment ? czego jej brakowało, czego brakowało tobie ? co was tak naprawdę łączyło ? a co mogło podzielić ? jak ona się czuje w obecnej sytuacji ? czy wie i bierze pod uwagę jak czujesz się ty ? czy nie jest za późno aby się tym wszystkim interesować ?

Jak dla mnie samo wytłumaczenie coś pękło i  bum koniec małżeństwa jest mało poważne, właściwie jak dłużej się nad tym zastanowić to po co mi taki mąż/ żona która ma taki system wartości.

Kwestia na którą zwróciłam uwagę i która mnie bardzo "razi" , mam nadzieję że cie nie urażę , ale jak czytam "dagusia", "szymusia" ( choć to bardziej zrozumiałe, czule mówisz o synu ) ale to takie cukierkowe.  Wyobrażam sobie, że jesteś takim facetem "ciepłe kluchy" - za każdym razem jak czytam  dagusia, kocham cie dagusiu. To takie moje subiektywne odczucia, ale piszę o tym ponieważ jeśli do niej tak samo się zwracasz a ona jest na etapie "nie chcę być już z tym gościem" to przypuszczam, że tracisz w jej oczach ( wydaje mi się,  że ogólnie kobiety średnio przepadają za takimi cukiereczkami, ale mogę się mylić).
Dorosły mężczyzna, wykaż się klasą. Chcesz jej imponować? pokaż klasę, nie rób gestów na poziomie gimnazjalistów ( wieszanie banerów, kwiatki do pracy, czekoladki na wycieraczce i wszystkie inne opłakane gesty).

Niespodzianka w jej urodziny ? według mnie też strzał w kolano. Nie chciałoby mi się przyjmować prezentu, ani kwiatów od kogoś kogo przed chwilą "kopnęłam w cztery litery". To logiczne. Pobudka!!!!
Wiesz co ? jakby ktoś kogo właśnie wyprosiłam ze swojego życia złożył mi życzenia w "dniu zakochanych" to pomyślałabym, że ta osoba wykazuje się przede wszystkim brakiem szacunku do samego siebie.  Ale to też tylko moje subiektywne przemyślenia ( ot taki kolejny punkt widzenia obcej osoby).

Reasumując: szanuj się ! nikogo nie zmusisz do niczego, nie zaimponujesz jeżeli nadal będziesz działał w ślepo, nie jesteście parą smarkaczy tylko dorosłymi ludźmi, którzy wychowują dziecko. Jeżeli próby rozmów, argumentów ( w tym uczucia ) , wyraźnej chęci zmiany - nie działają to uwierz, żadne twoje oddane gesty nie uratują tego związku.

Trzymam kciuki, abyś skupił się trochę na sobie. Taki rekonesans pomoże ci na teraz i na przyszłość.

Darek07 problem w tym ze Ty czytasz jedno a rozumiesz drugie.
Nikt nie napisał ze masz ja sobie odpuścić tylko zebys zmienił teraz swoje zachowanie.
Odpuścił bycie nachalnym,przestan się narzucać i zachowywać się jak mały chłopiec.

Pomyśl w ten sposób ,co by było gdyby teraz jakaś kobieta się koło Ciebie kręciła i narzucała bo się zakochała,kiedy Ty masz w glowie coś innego?

Dobrze że kochasz ale teraz miłość powinienes okazać w inny sposób.

Poza tym gdybyś tak okazywał żonie miłość i zainteresowanie wcześniej to pewnie ta sytuacja nie miała by miejsca.
Nie można tego teraz nadrobić ,teraz musisz jej pokazać że już choć trochę coś zrozumiałeś.

Życzę powodzenia.

Kiedyś przeczytałam, że czas nie leczy ran ale sprawia, że mniej boli - to prawda. Czas zdecydowanie jest naszym sprzymierzeńcem.

Ciężko jest racjonalnie działać, kiedy miotają tobą uczucia, ale działanie jak spanikowany piesek który się zgubił i biega w kółko nie wiedząc co ma ze sobą począć ( przepraszam, jeśli uraziła cie ta analogia - nie celowo ) nie przyniesie dobrego rezultatu.

Wiadomo jest szok, odrzucenie, cierpienie ale pomimo tego trzeba się zebrać w sobie i postarać myśleć racjonalnie - dopiero wtedy będziesz wiedział jak rozwiązać problem, jak się odnaleźć w sytuacji w której się znalazłeś.

Jak popracujesz nad sobą to zobaczysz, że niektóre rozwiązania same się nasuną. Dowiesz się nie tyle jak odzyskać żonę, ale także czy jest sens ? - teraz powiesz: "Oczywiście, że jest sens!"

A myślałeś nad tym co zrobić dalej jak już udałoby się ją przekonać aby przyjęła cie do swojego życia? Zastanowiłeś się co macie sobie do zaproponowania ? czy wiesz co należałoby  naprawić , który aspekt waszego życia zadecydował, że się posypało ? czy jesteś pewien, że po 2 latach nie wypomniałbyś jej, że cie odrzuciła ? czy pomimo tej sytuacji jesteś w stanie zaufać jej bezgranicznie ? jaki masz pomysł na to żeby nie dopuścić do takiej sytuacji ponownie ?
Czy odpowiedziałeś sobie na te pytania ?  czy skupiasz się na tym jak ją odzyskać - a później to już jakoś będzie......?

Może jak odpowiesz sobie szczerze na kilka pytań to nasunie ci się odpowiedź dlaczego nie możesz jej odzyskać

Darek07
oczywiście, ze tej kobiety nie da się wymazać z Twojego życia, bo jest matką Twojego syna i to się nie zmieni, ale relacje między wami narazie są inne niż były. Nie łudź się tylko, że to że będziesz ją często widywał w zwiazku z synem to coś zmieni. Powiem szczerze, ze lepiej dla Ciebie byłoby gdybyś jej w ogóle nie widywał. Najlepsze co możesz teraz zrobić to skupić się NA SOBIE I TYLKO NA SOBIE, no może oczywiście jeszcze na dziecku. Na nic innego nie masz wpływu. Zacznij uprawiać sporty, pomyśl co lubisz robić, rozwijaj pasję, szukaj kontaktu z ludźmi, rób rzeczy na które wcześniej nie miałeś czasu, kino, teatr, pracuj, ale też zastanów się nad sobą, w czym nawaliłeś. Przede wszystkim szanuj siebie, nie rób nic pod wpływem emocji. Jeśli chcesz coś zrobić to napisz najlepiej wcześniej tu. Tu są ludzie, którzą przeszli albo przechodzą przez to samo piekło co Ty, uszy do góry!

co jest, pisz

Cześć

Czas ucieka (kilka m-cy prysło) ,a u mnie sytuacja bez większych zmian..

Cały czas mam kontakt z Dagą ze względu na syna ,opiekujemy sie nim na zmianę i kochamy go oboje bardzo. Rozmawiamy przy przekazywaniu (głównie o Szymusiu) spokojnie bez konfliktowo ,ostatnio nawet miło.

Troszkę sie ogarnąłem ,więcej pracuje -nadrobiłem zaległości (praca pozwala mniej myśleć o marzeniu bycia razem)
Czas który spędzam z synem (w/g naszego grafiku dwa dni z jednym noclegiem w tygodniu + co drugi cały weekend -w praktyce mamy syna po połowie) staram sie wykorzystywać na max-a.
Dużo rozmawiam z Szymusiem ,mamy pełno fajnych zajęć ,zabaw i w ogóle miło spędzamy czas. Pilnuje też obowiązków (obowiązków 6 letniego dziecka) takich jak posprzątaniu zabawek po sobie ,myciu zębów itp. itd
Widzę ,że Szymuś lubi spędzać czas zemną i to mnie bardzo cieszy    Mamy dobry kontakt ojciec-syn

Co do Dagi..  Dalej łudzę sie ,że będziemy razem ,dalej Ją kocham ! 
Ale już nie męczę jej tak jak to było na początku (po rozstaniu) ,żeby wróciła do mnie ,ale rzadko co jakiś czas zapytam czy zmieniło sie coś w stosunku do mnie ,czy podoba sie jej życie be ze mnie. Ostatnio zaczęła nieśmiało odpowiadać ,że nie wie..  ,ale dalej twierdzi ,że mnie nie kocha. Po tych słowach pękam od środka ale próbuje nie pokazywać tego i jak tylko już nie jestem obok niej przeważnie wybucham płaczem.. (w samochodzie albo gdzieś tak ,żeby nikt nie widział) 

Nie widzę też żeby Daga sie z kimś spotykała -ale nie jest to wykluczone (nie śledzę jej nie szpieguję ,ani nic z tych rzeczy) 

Ja też nie mam nikogo ,mimo ,że nie jesteśmy razem -nie zdradziłem jej.

Boje sie jednak bardzo dnia w którym dowiem sie ,że Daga ma kogoś

Ps.dzisiaj głupio zrobiłem ,powiedziałem przez tel. że nie mogę jej widywać bo po każdym widzeniu jest mi strasznie ciężko.. 

                ..chociaż wiem ,że chciałbym być z nią i Szymusiem rodziną w komplecie na zawsze

Brakuje mi jej bardzo ,ale czy to ma jeszcze sens ?

Są dni ,jak dziś ,że płakać sie chce jak cholera. Czas mija i nic -u mnie przynajmniej na razie czas nie leczy..  Oddaje sie pracy ,uprawiam sport ,cały czas czymś sie zajmuję  ,ale dalej mam pustkę ,smutno mi. Tak naprawdę coraz bardziej czuje się wrakiem człowieka ,tracę radość życia. Sam widzę po sobię ,że nie jestem takim wesołym człowiekiem jak zawsze co sie odbija na wsztystkim.

ten weekend Szymuś spędza z Dagą (według naszego ustalenia) ale wczoraj dowiedziałem sie ,że Daga zawiozła Szymusia do babci -niby na 2 godziny ,bo musi na imprezę do koleżanki która jest w ciąży.
Dzisiaj umówiłem sie ,mimo że to nie mój weekend ,przyjadę po syna i pojedziemy po oglądać zawody supermoto bo akurat były w okolicy i Daga zapytała sie czy może jechać z nami. Powiedziałem ,że ok. Jak przyjechałem po nich (pod dom babci) to powitałem sie z synem -jej powiedziałem tylko normalnie  "cześć" i usłyszałem od Szymusia odrazu ,że dzisiaj spał u babci bo mama była na "szkoleniu" i dzisiaj dopiero przyjechała do niego. Spojrzałem jej w oczy i od razu tłumaczyła że sie przedłużyło i pojechała spać do siebie do domu i rano przyjechała po syna. Krew mnie zalała ,ale starałem sie nie pokazać tego -choć to pewnie i tak dało sie wyczuć. Obejrzeliśmy zawody i odwiozłem ich do babci. Na odchodne usłyszałem tylko ,że jej tez jest ciężko i poszła. 

Powiedziałem jej ,że jak tak naprawdę musiała wyjść na imprezę to powinna przywiezć syna do mnie ,a nie do babci (z całym szacunkiem dla babci)  U mnie ZAWSZE jest miejsce i czas dla syna !
Mam wrażenie (i przeczucie) choć dalej jej nie złapałem ,że kogoś ma i to juz od dawna
-Ale chciałbym bardzo ,żeby moje przeczucie sie myliło.. Bo mam wrażenie ,że to sie zakończy jakimś dramatem

dzięki za odpowiedz..   

syna mam regularnie -stały kontakt  ..to nie w tym problem

mi nie chodziło o to ,że dała Szymusia do babci (akurat babcia jest ok) ,wiedziałem wcześniej ,że będzie u babci na około 2 godziny   -tylko ,ze prawdopodobnie na imprezie sie rozbawiła za dobrze i wolała tam zostać (może z kimś.. tego nie wiem) niż z dzieckiem -a to był jej weekend z Synem !
Ja mój czas z synem przeznaczam tylko dla niego lub robimy coś ,gdzieś jedziemy ,czymś sie zajmujemy ale RAZEM !   
Zakładam ,że miałem nie wiedzieć ,że impreza na całą noc..

Ps. z perspektywy czasu widzę ,że dla niej już dawno nie ma nas :[

Dla mnie walka o nas troje nadal trwa.. ,ale coraz mniej wiary ,że może jednak sie uda
Chciałbym ,żeby moje przeczucia sie myliły i żebyście Wy sie mylili ,ale jednak coraz więcej wskazuje na to ,że macie racje..   

A może to dopiero do mnie powoli dociera ,że już po wszystkim -wcześniej nawet nie dopuszczałem takiej myśli..

Kurde smutno mi czuje sie jak ciapek
a najbardziej szkoda mi ,że Szymuś nie będzie miał rodziców w komplecie

Darek
pisz...co się stało nowego, nowe fakty czy jak? O czym Ty chłopie piszesz, jakim dramatem? Mój jm też już z nami nie mieszka, a ja się powoli ogarniam, czas leczy rany, pamiętaj o tym.

Darek, nie warto się dla niej tak zamartwiać.
Odeszła.
Przysięgała na zdrowie syna (!) że nikogo nie ma.
Po 6 miesiącach ...mleko się rozlało.

Wyczekała 6 miesięcy po to żeby w sądzie powodem rozwodu był trwały rozkład pożycia udowodniony 6 miesięcznym rozstaniem.
Czyli tak jak z reguły wymaga tego sąd. Ktoś jej to doradził.
Przez ten czas oszukiwała Ciebie.
Perfidnie zaplanowana gra, na wykiwanie Ciebie w "białych rękawiczkach:
Trudno trafiłeś na wybrakowany model.
To nie tragedia, nie Twoja wina że zaufałeś komuś kto na to nie zasługiwał.

Zadbaj o siebie !
Wyjdź z tego toksycznego związku, do ludzi, do Twoich zainteresowań.
Zainwestuj w siebie.

Mimo wszystko, spróbuj znaleźć dowody, świadków.
Że "to" rozpoczęło się przed kilkom  miesiącami.
Po orzeczeniu jej winy, nie będziesz przynajmniej musiał płacić alimentów na nią ( czyli również jej lovelasa).
Zadbaj o siebie !

Darku przeczytałam Twoją historię dzisiaj.Na poczatku mialam jakiś cien nadzei, ze wszystko sie uda poukładać ale w miarę czytania już wiedziałam, ze nie...przykro mi, ze tak to się potoczyło ale musze Ci napisac, ze swietnie sobie radzisz.na pewno poznasz kogoś wartosciowego jeszcze.Najwazniejsze, ze nie masz sobie do zarzucenia, ze zaniedbałeś syna czy kontakty z nim..niech on bedzie Twoim motywatorem do działan i dbania o wlasne zdrowe psychiczne.Pozdrawiam:-)