Rozdarcie....

Witam,
Po pierwsze napiszę Ci, że ja jestem po ponad 5-letnim toksycznym związku i już ponad rok sama...
Po pierwsze wydaje mi się, że już dawno powinna Ci się "zaświecic lampka", jeżeli masz podobne doświadczenia...chyba, że boisz się samotności...
Nic nie piszesz o Twoich uczuciach do niego, więc domniewam, że jesteś z nim bo jesteś, nie chcesz byc sama, może w jakimś stopniu się przywiązałaś...
Na pytanie sama sobie odpowiedziałaś, sama wiesz,że ten związek nie wpływa dobrze na Twoją kondycję psychiczną...
Myślę, że on ma bardzo duży problem (nie Ty, tylko on) a Ty nie jesteś na tyle silna, żeby komuś pomagac, raczej sama potrzebujesz kogoś, kto Ci pomoże odżyc... Moim zdaniem albo wyplątasz się z tej chorej relacji albo będziesz w jeszcze gorszym stanie niż wcześniej...
Jeżeli BARDZO Ci na nim zależy, jak również on zdaje sobie sprawę ze swojego problemu, powinien iśc na terapię...Jego zachowanie nie jest normalne...

Ps. Wydaję mi się, że on od dawna miał problem. Byc może jego rodzina to zauważała, niemniej jednak nie chciała go skrzywdzic a nieświadomie to zrobiła ( nie wysyłając go do psychologa)... a teraz za wszelką cenę chcą go wypchnąc z domu, aby ten problem już ich nie dotyczył...

Domeną ludzi zakompleksionych jest to, że wprowadzają innych w zły nastrój...
Człowiek, który jest chociaż po części zadowolony z życia, nie przywiązuje do tego wagi a wręcz przeciwnie chce się cieszyc wraz z innymi...Po tym co piszesz odniosłam wrażenie, że chce się dowartościowac poprzez wprowadzanie Ciebie w kompleksy...
Nie wiem co on Ci daje...każdy związek musi dawac cos: poczucie akceptacji, bezpieczenstwa.... że wciąż z nim jestes... Jeżeli nic do niego nie czujesz, pozwól mu znalezc kogoś, kto będzie miał na tyle siły i motywacji aby się nim zając...i nie doprowadzi Ciebie do ruiny psychologicznej...
W pewnej książce wyczytałam (Nathaniel Branden "6 Filarów poczucia własnej wartości"), że ludzie mający problemy nie mogą stworzyc zdrowej relacji, ponieważ między nimi istnieje przepaśc, której żadna ze stron nie jest w stanie wypełnic...

Hmm... Nie dziękuj, jestem rakiem, lubię byc pożyteczna...Mój związek polegał na tym, że ja go cały czas "ciągnęłam za sobą", ja wszystko załatwiałam,prowadziłam go za rękę,  czułam się jakbym miała dziecko... Ja przy nim stawałam się gorszym człowiekiem... A kiedy już go pokierowałam na właściwą drogę i zaczął byc samodzielny, uważał, że to wszystko jego zasługa... Nie chcę do tego wracac...
Jak się czuję? Przez pierwsze miesiące poczułam, że mogę oddychac, zero problemów, nerwów itd... jednak na dłuższą metę samotnośc daje się we znaki....
Pomimo powyższego, nie decyduję się na związek z "pierwszym lepszym mężczyzną" wolę przebolec w samotności niż ponosic kolejne porażki lub wiązac się z kimś nieodpowiednim a potem w ogóle przestac wierzyc w udany związek...:)

Cześć. Nie wiem czy mogę się udzielić w tym wątku, bo nigdy nie byłam tak długo w toksycznym związku. Raz tylko byłam i to tylko kilka tygodni. Taki związek to ogromna manipulacja. Mój facet na początku był kochany, pisał tak pięknie i cieszył się, ze mnie ma. Potem mu nagle coś odbiło i się zmienił. Był oschły, o wszystko mnie obwiniał i nie okazywał żadnego zainteresowania mną. I ja też go chciała prosić by mi dał to ciepło i tą miłość, ale potem mi klapki z oczu spadły i zdałam sobie sprawę, że ten związek by mnie tylko zniszczył.
Nie rozumiem kobiet, które tak długo trwają w takich związkach.
Czego Ty się boisz? Odejdź od tego faceta i daj sobie szanse na zdrowy związek. Lecz znając życie i czytając mnóstwo historii na tym forum w zdrowym związku zaczęło by Ci brakować tej niepewności i też byś szczęśliwa nie była. Ale mam nadzieję że u Ciebie będzie inaczej.

Myszeczka jak najbardziej zapraszam do udzielania sie dziekuje za odpisanie oczywiscie masz ogrommną racje takie decyzje wiadomo nie jest łatwo podjąć a wiadomo im coś krócej trwa tym lepiej.....a ja im więcej jestem w tym tym gorzej a teraz wiadomo święta , sylwester i tak odkładam odkładam , czego sie boje? chyba samotności i nie wiary w siebie , bo szczerze myślałam ze to TEN juz.
ShyShe jestem tak samo długodystansowiec jak sie angażuje to angażuje i traktuje na poważnie wszystko. Doskonale Cie rozumiem i Twoje przejścia ja w pierwszym związku byłam koniem pociągowym kochałam na zabój ale wszytsko było tak samo na mojej głowie a on z dnia na dzień mnie miał bardziej gdzieś.... a ja ślepa i więcej dawałam i więcej o swoim życiu zapomniałam kiedy mnie zostawił nie wiedziałam co ze swoim życiem zrobić zerwał zaręczyny wszystko był to dla mnie zbyt duzy szok pomimo tego mysle że szybko doszlam do siebie bo po pół roku gdzieś , kiedy poznałam obecnego partnera zauroczyłam sie na amen ale jak widać gdzieś to poszło przez wyżej wymienione sytuacje a pytania do losu dlaczego nie moge być w końcu szczęśliwa z facetem są i wiszą a ja po prostu chyba nie chce przerabiać tego co kiedyś...

Dorotko mam wrażenie że on chce Cię zamknąć w klatce i abys nie miała dobrego kontaktu ze znajomymi oraz o zgrozo z rodzicami!!!
nawet się nie zastanawiaj czy z Tobą jest coś nie tak..
to on ma nierówno pod sufitem i chciałby mieć Cię tylko dla siebie.
to zdrowe nie jest.

nie , to nie są drobne przykłady. on rzeczywiście próbuje pozbawić Cię poczucia własnej wartości. stara się abys przestała wierzyć w siebie i nie uwierzyła aby ktoś inny mógł z Tobą być.. żebys została z nim.. to przykre, ale on stosuje takie metody, zupełnie nie licząc się z Twoimi uczuciami. 5h robiłaś placek a on skrytykował ?! albo jak doczepiałaś rzęsy...pewnie nie chciał abyś wyglądała aż tak zalotnie... sorki to nie ma szans na przetrwanie.
edit:
ponieważ on nie dorósł jeszcze do bycia z kimś.

piszę to co myślę, bez owijania w bawełnę.
i tego oczekuję tez od innych osób, z którymi rozmawiam.
widzisz chłopak nie ma swojego życia, żyje Tobą, a to naprawdę jest obciążające dla drugiej strony. wiem to bo sama .. bo byłam czyimś powietrzem przez 2 miesiące., związek skończył się właśnie dlatego.

Myszeczko on stara sie ciągle poprawiać jakieś błędy coś mu tam wychodziło ale jak widać ciągle jednak nie tak coś jest smuci mnie to bardzo a wiem chyba że sama przerwa na jakiś czas nie wiem czy coś by wniosła dobrego...

Nie jestem z żelaza wcześniejszy związek też mnie wykańczał dzisiaj starałam sie z nim porozmawiać nawet o tym torcie przykładowo on stwierdził że to żart i ze ja sie nie znam na tym i że nie mam dystansu do siebie , ale ja nie widze radości tego że coś robie morduje sie i sie z tego śmiać nagorzej że mi strasznie wmawia i obraca kota ogon tak mi sie wydaje bo ja juz zaczynam myslec ze moze ja przesadzam,,,,, jak siedzielismy na urodzinach miał byc moj znajomy kiedys sie z tym chlopakiem spotykalam ale nie bylismy razem , żeby byc fer powiedzialam mu ze on moze byc , ale jak tam dotarlismy moj sie zapytal czy on bedzie ja mowie ze nie jednak nie a on "pewnie sie smucisz i ci przykro prawda? zawiedziona jestes pewnie..." to teraz czy to jest zart z ktorego powinnam sie naprawde cieszyc i zdystansowac??? nie wydaje mi sie a on mi wmawia że to ja nie mam dystansu do siebie..

Jemu by sie przydała terapia niestety i praca nad soba i to jest najgorsze że on nie widzi tego niestety. Dzieki za pomoc wszystkim

Spokojnie. Musisz być konsekwentna. Dasz radę kochana. Jesteśmy tu z Tobą. Twoja cierpliwość Ci się opłaci. Nie pisz do niego. Odezwie się zobaczysz.;)

Dzieki kochane za wsparcie cos sie podzialo cobaczymy ile dam rade wytrwac ale samopoczucie nei jest lepsze niestety

Dawno mnie nie było , a może ktoś z chęcia odpowie jeszcze , niestety powiem wam , że wiele było powrotów i rozstań tak jak wcześniej było wiele sytuacji przeginających tak teraz dochodziło do kontroli smsow , komputera , śledzenie czy wracam po pracy prosto do domu , czy jade do rodzicow? ze oszystwem jest ze jade po pracy do nich na 20 min a nie prosto do domu ( a mam po drodze) , poprzez nastawienie kamery i sluchania co rozmawiam z kim przez telefon.......... po rozmowy z kolegami po pracy co stali obok jak z auta wysiadalam ( naszymi wspolnymi znajomymi) do tego stopnia że przyszedł i mnie opierdzielil ze jak moge sobie stać i z nimi gadac , że nie moge rozmawiać z tym tamtym , ile co mi zejdzie , co robilam od rana do godz 12? a czemu tak pozno wrocilam i wiele innych i wiecie jestem dzis wrakiem czlowieka bo slepo wierzylam i bylam zaslepiona miloscia , mam pelno zlosci w sobie ze kochajac kogos moge na cos takiego sobie pozwolic teraz odchodze choc nie jest mi łatwo........

Pozdrawiam

Klasyczne uzależnienie, a nie miłość.

Wypada tylko zacytować "chyba nigdy nie zrozumiem kobiet".

Raczej tych, których 'pragniesz'. Musisz bardzo siebie nienawidzić.

Między innymi. Bo niby czemu sobie pozwalasz na aż tyle złych zachowan wobec Ciebie? Na totalny brak akceptacji wszystkiego co z Tobą związane? Do czego Cie ciągnie tak naprawde? Bo na pewno nie do krzywdzenia. Na pewno nie do milosci. To nie Twoja pierwsza taka relacja, więc sorry - ale predzej mozesz miec mysli samobojcze niz umiec kochać i być kochaną. Jak czegos gruntownie w sobie nie zmienisz to Twoje zycie bedzie tylko i wylacznie cierpieniem.

Gdzies wyczytałem, ze chodzilas na terapie. Widac mało co dała. Wszystkiemu oczywiscie winna jest rodzina, gdzie musialas sie zawsze starac o akceptacje i o to, by spełnic oczekiwania. Niestety z takiej relacji trzeba uciekac zawsze przy pojawieniu się 1 objawu i wtedy predzej nastapi wyleczenie. Plus reszta do ciaglego leczenia typu nerwice, depresja, nie wiadomo co tam jeszcze. Ale przede wszystkim przerobic poczucie wlasnej wartosci + schemat rodzinny.

Od ideału do skraju pogardy jest jednak daleka droga, więc powinnas umieć to rozróżnić. On ma racje? To taki mądry, czy też za taką głupią sie uważasz? Widzisz, każda sfera u Ciebie szwankuje, plus rodzina, plus bardzo słaba psychika. Każdy kto traktuje Cie zle jest autorytetem? Zapewnia Ci to czego pragniesz? Nie wiem czy teraz usprawiedliwiasz siebie, jego czy wszystkich razem.