Inny facet - rozdarcie i zauroczenie.

Cyba jednak nie kochasz swojego chłopaka jak twierdzisz, bo gdyby tak było nie zauroczyłabyś sie innym.

Witam! Jestem tu nowa i trochę zagubiona ale naprawdę bardzo się cieszę ze w końcu znalazłam portal dla kobiet na którym w taki lużny i nieskrępowany sposób można pisać o własnych problemach i rozterkach dnia codziennego .
Jestem 42 letnią kobietą , matką 2 ki dorastających dzieci - zdrowych i wspaniałych - mającej dobrą pracę i perspektywy na przyszłość.......ale także kobietą porzuconą , samotną i niekochaną.
Moja piękna wizja romantycznej miłości i,,życia razem do przysłowiowej grobowej deski,, upadła już dawno , dawno temu ale tak naprawdę mój świat się zawalił kiedy od męża usłyszałam tydzień temu ,,już Cię nie kocham,,.
A wszystko zaczęło się tak...:
W domu od dzieciństwa była patologia i bieda , ojciec bił mamę a kiedy próbowałam ją bronić bił mnie i mojego brata . gdy miałam 13 lat urodziła się siostra malutka i krucha ale jak się potem okazało nie aż tak....
Kiedy poznałam mojego męża w 90 roku wydawało mi się że chwyciłam pana Boga za nogi , był taki przystojny , cudowny  i dobry pokochałam go od pierwszego wejrzenia - on chyba mnie też.
Potem ślub , urodziłam córeczkę Kamilę  -było cudownie...
W ciągu 1 roku straciłam obydwojga rodziców i zyskałam jako prawny opiekun moją 10 letnią siostrę na wychowanie.
Jako nieletnia musiała by iść do ,,Domu Dziecka,, więc za zgodą mojego męża zamieszkała z nami.
I się zaczęło.... alkohol , kradzieże ,ucieczki z domu i policja to był dopiero początek.
Po czterech latach urodziłam synka Damiana a w chwili gdy ja w bólach rodziłam mojemu mężowi dziecko na porodówce on zabawiał się w domu z moją nieletnią siostrą- ponoć za jej zgodą.
A ona w chwili gdy mój związek rozkwitał i miałam już wszystko czego można sobie wymarzyć wykrzyczała mi na pewnej zakrapianej imprezie jakiego mam wspaniałego męża i jaki był dla nie wspaniały.
Świat mi się zawalił .......i nie umiem go odbudować już próbowałam wielokrotnie -nie potrafię.
Za każdym razem kiedy spotykamy się z moją siostrą na rodzinnych imprezach (ma już 2 je dzieci i męża) ,widzę jak mój mąż patrzy na nią i ta iskra w jego oczach.Wydaje mi się a już teraz jestem pewna ze on ją nadal kocha a dla nas dwóch nie ma miejsca w jego sercu.
Najgorsze jest to że mojej siostrze się to podoba że starszy facet ją adoruje i wyśmiewa się z niego i mówi ,,że to nie jest jej wina że on za nią łazi,, ona go nie chce....
Moje serce pęka ,jesteśmy  w seperacji ale nadal razem mieszkamy .
Koszmar!! jeden drugiemu robi nazłość, nie rozmawiamy wcale i nie wiem ile jeszcze wytrzymam ale nie mam już siły.
Czuje się przegrana i samotna dlatego do WAS piszę i proszę POMÓŻCIE!!!!
Może jest ktoś kto mi powie co mam robić dalej ze swoim życiem i jak uwierzyć w siebie.
Pozdrawiam

Sama bym pewnie tak pomyślała, ale jednocześnie myślę też o moim chłopaku, tęsknie za nim, cieszę się ze się spotkamy, kiedy mnie przytula albo całuje to jestem szczęśliwa jak zawsze... Kiedy jesteśmy razem to udaje mi się zapomnieć o tamtym. Nie wiem, może to przez to, że brakuje mi trochę romantyczności i spontaniczności w związku? I dlatego skupiłam się na koledze, który skupia kilka tych cech, których brakuje mojemu chłopakowi? Nie chce, żebyście pomyśleli, że się tłumaczę albo usprawiedliwiam, ale to nie jest tak, że pragnę tamtego i marzę tylko o okazji, żeby zdradzić chłopaka.
To 'zauroczenie' gaśnie kiedy jestem z chłopakiem a pojawia się kiedy spędzimy np. czas we 3 czy poprostu on jest tam gdzie my. Wtedy 'patrzę czy on patrzy', zauważam że uśmiecha się do mnie albo szuka mojego wzroku. I potem jakoś tak przez to myślę o nim.
Ale nie chciałabym z nim być. Bo chcę zostać z moim chłopakiem, chcę jakoś zdusić w sobie te idiotyczne rozmyślania o koledze chłopaka.
Tylko jak to zrobić?

Wydaje mi się, że fascynuje Cię  ten drugi chłopak bo widzisz w nim to czego nie ma Twój partner i pewnie pojawiła się taka iskierka romantyczności itp. Jednak pamiętaj to co widzisz w tym drugim może bardzo odbiegać od realizmu i Twoich potrzeb, jeżeli zależy Ci na swoim partnerze sama daj mu to czego on Ci nie daje a po pewnym czasie to wróci do Ciebie ale tylko wtedy jeżeli będziesz się starała.A ten drugi niech będzie miłym wspomnieniem , wiele razy może zdarzyć się Tobie że spotkasz chłopaka który Cię zafascynuje i to nie są żadne anomalia to jest normalne jednak nie zatrać się w tym doceń co masz i pielęgnuj.Pozdrawiam.

Hej nancy_m - ja tak miałam.
W moim przypadku fascynacje są bardzo silne, wynikło to niespodziewanie zupełnie-ale było nieuniknione, gdyż z moim partnerem mieszkalismy "chwilowo" dalej od siebie i oboje pracowaliśmy i widywaliśmy się 2 weekendy w miesiącu. Moją facsynację poznałam w pracy. Początki niewinne - odwoził mnie, rozmawiał ze mną i spędzalismy duż oczasu razem, potem kawa razem, rozmowy o NAS, gdzie też do niczego między nami nie doszło. Z moim partnerem rozstałam się w międzyczasie, chciałam zmian - może źle, bo chciałam żeby o mnie walczył, żeby zmienił coś w nas....
Z tym drugim nie byłam w związku, bałam się tego co dalej będzie - puściłam za mocno wodzę fantazji, a potem zaczęłam myśleć że on ma wszystko i nic nie traci - a ja mogę stacić dołsownie wszystko - pracę, dach nad głową i faceta.
Wróciłam do mojego byłego partnera, temu innemu sprzedałam kopa. Ale nie mogłam nadal się odnaleźć w tej sytuacji, czy dobrze czy źle się stało. Zdarzyło się że spotkałam tego innego i nie rozmawialiśmy o tym  (a szkoda) co się wydarzyło między nami, dlaczego straciliśmy kontakt itp., ale po takim czasie wszystko się zmienia. Teraz ja mam poukładane życie, a ten inny robi kariere...

Moja konkluzja: nie rezygnuj z tego co masz, bo ciężko to znaleźć...

Życzę powodzenia nancy, może tobie się uda zatrzymać to w odpowiednim czasie. Ale nie łudź się za bardzo - jeżeli zastanawiasz się czy mu się podobasz to znaczy że myślisz o nim w kategorii mężczyzny a nie kolegi.
To jest jak samonakręcająca się sprężyna. Trzeba naprawdę wiele wysiłku, żeby to powstrzymać. Ja nie potrafiłam.

Jestem emocjonalna to prawda, może to kwestia małej dojrzałości - wiadomo, to mój pierwszy poważny związek z którym wiążę wiele nadziei i oboje dopiero się uczymy wielu rzeczy. Ale ogólnie taka jestem, potrzebuję dużo pasji, może niekoniecznie żeby się działo, bo takie wspólne leniuchowanie czy spędzanie czasu na spokojnie (co wiele par nazywa rutyną) też lubię, ale lubię być zdobywana, zapewniana o uczuciu...

Ale wracając do tematu: tak, wiem że mam dużo do stracenia. Dziś spędziłam fantastyczny dzień z moim chłopakiem i nawet przez chwilę nie myślałam o tamtym. szykuje się też nam miły wyjazd i jak na razie jestem pełna nadziei że jednak będzie dobrze. Mam mojego chłopaka, nie chcę tego przekreślać. Często ze sobą rozmawiamy, mówię mu, że brakuje mi tego i tego, on tak samo kiedy ma jakąś potrzebę. Nie zawsze jednak wszystko da się odrazu wdrożyć.

Uciąć kontaktu z tamtym nie bardzo mogę, ponieważ jest on jednym z naszych bliższych znajomych. Planuję jednak ograniczenie tych kontaktów.

1. źle to napisałam, wiadomo, że nie każdy facet. Chodziło mi o to, że lubię widzieć, że partnerowi na mnie zależy, że zabiega o moje uczucia a nie - raz zdobyl, to ma albo co gorsza np. niektórzy mężczyźni traktuja swoje kobiety na zasadzie: jesteś dobrze, nie ma cie - jeszcze lepiej.
2. Uważam, że rozmowa jest ważna. A co do dojrzałości. Tyle się o tym mówi, ale generalnie życie pokazuje że często ciężko jest być dojrzalym jeśli chodzi o uczucia. Bo gdy człowiek kocha, to fakt faktem ale często zachowuje się irracjonalnie.
3. Postaram się bardzo. Pozdrawiam Cię i miłego wieczoru

Nie powinnaś nic robić, tylko zaczekać jak sytuacja się rozwinie. Jeżeli nadal będziesz o nim myśleć, to nie ma co ciągnąć obecnego związku.