Jak się rozstać????

powinnas od niego odejsc.skoro go nie kochasz to nie ma sensu sie meczyc.zaslugujesz na faceta ktory bedzie cie szanowal.juz wystarczajaco dlugo znosilas upokorzenia z jego strony

A czemu Ty nie szłaś na obdukcje gdy Cię bił?
Wtedy miała byś dowody, że używał przemocy. A teraz możesz liczyć na pomoc dzieci, którzy zeznają w sądzie, że była przemoc w domu. Czemu masz czekać na to aż dzieci skończą szkołę? Wiem że to dla nich było by bardzo ciężkie, ale takie sprawy rzadko wychodzą na zewnątrz. To nie jest XX wiek, że każdy na wiosce wszystko o wszystkim wiedział. Teraz można wszystko z dyskrecją załatwić, tym bardziej, że Twojemu mężowi zależy na tej dyskrecji i dobrej opinii. Ty masz nad nim bardzo dużą przewagę! Powiedz mu, że odchodzisz i chcesz rozwodu a jak będzie robił problemy to w sądzie powiesz wszystko co Ci robił i niech nie myśli, że Ci nikt nie uwierzy, bo może się jeszcze przeliczyć. Musisz być twarda i się go nie bać!

Powiem tak. Znęcanie fizyczne - mam obdukcje. Jeżeli chodzi o psychiczne to są to kur.., szmaty, cip..., polewanie i budzenie w nocy lejąc wodę lub coś innego, popychanie, niszczenie sprzętów, to z czym się uporałam to poniżanie mnie wśród innych, i cały czas obniżanie poczucia mojej wartości. Dzięki znajomemu i coachingowi motywacyjnemu zdałam sobie sprawę, że muszę to skończyć bo dzieci naplują mi w twarz, a ja się załamię. Mój maż zdradza mnie ( przynajmniej o tym wiem) od dziesięciu lat. Pół roku temu powiedziałam dość, skoro jego nie obowiązuje przysięga to mnie też przestała, tym bardziej, że nasze życie intymne nie istnieje. Mam pracę, ale w swojej głupocie to kredyty są na mnie nie na niego. Ja nie muszę mieć papieru, nie muszę mieć rozwodu, bo jakoś przestałam wierzyć, że miłość istnieje. Ja po prostu chcę odejść. Jak zgłoszę znęcanie to good bye alimenty i zostanę z kredytami, bo jego wywalą z roboty.Moje dzieci same chodzą do terapeuty a jak im nie zapewnię mieszkania, to będą z nim mieszkały. To są awantury, alkohol itd. z całkiem błahych powodów. Jak mam powiedzieć córce przed maturą, że w następnym roku ( maturalnym) musi zmienić szkołę? Pracę mogę zmienić tylko na Kraków. Jestem dumna z tego, co osiągnęłam do tej pory, bo tkwiłam w tym tak bardzo głęboko, ze nie potrafiłam nic robić dla siebie. Jak robot - dom, lekcje, pracoholizm. A boję się reakcji bo jest agresywny i jak dostaje szału ... ( ostatnio jak przeczytał na jakiejś stronie że mąż brutalnie zabił żone kilkudziesięcioma ciosami nozem, to radośnie stwierdził, że dobrze jej tak, widocznie zasłużyła). Ponieważ jakby nie córka to kiedyś o mało co by mnie nie udusił, to chyba nie jestem przewrażliwiona.

Co?? A kto powiedział, że go wywalą z pracy?

A czemu ona ma zmieniać szkołę, a Ty pracę?

No faktycznie masz powód do dumy!
Kobieto czy Ty choć trochę używasz tego rozumu? Facet Cię leje, robi krzywde Twoim dzieciom, a Ty piszesz, że jesteś z siebie dumna, bo tyle wycierpiałaś? Prawda jest taka, że cierpiałaś na własne życzenie! Bo żyjemy w wolnym kraju i ja bym ODESZŁA OD RAZU GDYBY MNIE FACET DOTKNĄ!
Czy Ty masz w ogóle pojęcie jak wygląda taka sprawa powodowa? Jeśli masz dowody na to, że facet Cię zdradza, masz papiery ze szpitala po obdukcji to mówisz swojemu mężowi, że BIERZESZ ROZWÓD i albo się na to zgodzi bez gadania, albo w sądzie powiesz WSZYSTKO! Myślisz że on Ci tak łatwo pozwoli odejść? Kobieto weź w końcu zacznij używać tego mózgu. Rozwód musisz wziąć!

On jest psycholem i słusznie że się boisz.

Weź detektywa, musisz mieć dowody jego zdrad. Zawieś kontakty z kochankiem na czas rozwodu - żeby rozwód był z winy męża. Ja też miałam kredyty na siebie a własność wszystkiego po połowie - przerąbane. Czeka Cię długie sądzenie się albo spłacanie jego.

Im dłużej to wszystko trwa, tym gorzej dla Ciebie - gdy się wyda że masz kochanka, nie będzie mowy o jego wyłącznej winie.

Co ja bym zrobiła na Twoim miejscu?

1. Wynajęłabym detektywa. Żeby mieć dowody zdrady. Pilnowałabym jak oka w głowie dokumentów (obdukcji i tych od detektywa). Może skrytka w banku, może notariusz - nie wiem.

2. Wyniosłabym się w tajemnicy. Żeby mnie nie zabił, nie uszkodził, żeby nie uszkodził dzieci. Poszłabym na policję z informacją, że się znęcał i groził że zabije, zabrałabym tam ze sobą dzieci, żeby pokazać że całe i zdrowe i że chcą być ze mną, bo on się znęcał, raz omal nie udusił. Policja nie poda mu Twojego nowego adresu; zresztą nie musisz go policji podawać. Tylko żeby wiedzieli, gdyby zgłosił zaginięcie.

3. I natychmiast do sądu. Musi określić, że gagatek nie może zaciągać żadnych zobowiązań (tu nie wiem, tylko sobie wyobrażam, że tak można, pomoże prawnik). To lepiej sprawdź wcześniej.

4. Zrobiłabym to w końcu roku szkolnego, żeby nie mógł dzieci znaleźć w szkole. Wcześniej ani słowa dzieciom. Rozmowa była i starczy.

5.  Z bezpiecznego miejsca zadzwoniłabym do niego z uprzejmą informacją, że ma sam wystąpić o rozwód i wziąć winę na siebie. Jak tego nie zrobi, Ty wystąpisz i masz dowody jego zdrad (ale musisz mieć twarde dowody!). Oczywiście nie będzie chciał, ale musisz zacząć wysoko; rozumiem że będziesz zadowolona gdy w ogóle da Ci rozwód szybko i bez awantur.

Ile masz tego kredytu? Jaka rata? Dasz radę spłacać z pensji? Dostaniesz jeszcze na dzieci alimenty (jak nie od niego, to FA), ale może małe.

Weź się w garść i odejdź. Papiery na to, że Cię bił, jak sama pisałaś, masz. Dzieci są dorosłe, mogą zeznawać przeciwko niemu.
Napisz, czemu jesteś dumna? Co osiągnęłaś? Że zrozumiałaś, iż jesteś ofiarą przemocy? Po co masz się męczyć z psychopatą, skoro możesz mieć spokój? I czemu niby miałby stracić pracę, jeśli wzięlibyście rozwód?

Nie chcę mieszać dzieci w to całe gówno. Z czego jestem dumna? Że po przeszło 10 latach wyzwoliłam się z tego. Stałam się niezależna, prowadzę własne życie ( z wyjątkiem wspólnego mieszkania), że nauczyłam się być egoistką i w końcu robię coś dla siebie, że mam siłę powiedzieć nie i iść nowym życiem. Że w końcu mam odwagę, że moje dzieci wychowałam na wspaniałe osoby. Że żądam od życia więcej bo wiem, że mi się należy.
Odkąd zagroziłam że zgłoszę kolejny przypadek dalej mam spokój, ale wiem, że to chwilowe. Dlatego muszę rozpocząć nowe życie sama żeby dom był azylem a nie praca.
Co do ofiar przemocy w rodzinie i ofiar przestępstw seksualnych jestem profesjonalistką. Od lat pomagam kobietom. Poznałam wiele przypadków takich od których włos się jeży na głowie. Tylko jak wiecie szewc bez butów chodzi. Najgorzej zastosować własną wiedzę do siebie, bo trudno jest stanąć z boku i bez emocji podejmować decyzje. Mogą to zrozumieć tylko te osoby, które przez to przeszły. Dlatego jak słyszę, że jakby mnie mąż uderzył to byłby koniec, to tylko zwykłe gdybanie, nic więcej.W grę zawsze wchodzi wiele czynników. Mogłam wziąść dzieci i odejść, tylko one były wtedy małe. Moja praca po naście godzin dziennie, brak rodziny ( poza dziećmi nie mam nikogo) , ryzyko, które ponoszę codziennie, nie wiem, czy by mi pozwolono zatrzymać dzieci, tym bardziej, ze funkcja mojego męża i jego znajomości mogłyby mnie zniszczyć, co więcej mogłyby zagrozić mojej pracy, jedynemu źródłu utrzymania.To wszystko