Mam problem z moją matką. o. np z dzisiaj. Uczę się w zawodówce. na cukiernika. mam praktyki w cukierni nazwijmy ją "CIASTECZKO".
Ale.. dwa dni temu znalazłam dodatkową pracę w TELEPIZZY. że mam 18 lat, ok. Książeczkę do sanepidu mam. Ale o co mi chodzi... Poszłam na szkolenie do telepizzy, i tam byłam przeziębiona.ok. i dzisiaj rano poszłam do lekarza po L4. Oczywiście dostałam. I pierwsze co, moja matka wyrwała mi je z rąk "bo zgubisz, dam ci w domu". No dobra. szłam do pracy na 12 do telepizzy, jutro mam praktyki na 6 do 14. moja matka dzisiaj do pracy szła na 14 do 22. Moje "CIASTECZKO" otwarte jest do 21. I mówię jej po wyjściu od lekarza, że wezmę to zwolnienie jak wrócę z pracy (telepizzy), skseruje (do szkoły) i pojadę do Ciasteczka, bo muszę książeczke sanepidowską skserować, dać kolejne pisemko szefowej żeby mi wydała RMUE bo mi wydawać nie chce i nie mogę iść do lekarza. I Co>? Przychodzę o 19:30 do domu, siadam do pisemka, okej, wszystko cacy, a zwolnienia nie ma. u matki w torebce. wulgaryzm, to jest tak zabawne.. ;( Dzwonię do niej a ona do mnie z mordą, że chora jestem a do pracy jadę?? ona mi zawiezie jutro.. Jutro? jutro to ja na 6 w pracy musze być jak dzisiaj nie zaniosę zwolnienia. i co mi z tego, że ona mi to zawiezie, skoro i tak ja będę musiała znowu jechać? Moja Matka... I tak z nią jest cały czas. Mam już jej dosyć. drze się na mnie o byle co. na ulicy robi jakieś awantury że nie poczekałam gdzieś przy kasie... Co mam robić? biorę leki na uspokojenie ale nic nie dają ;((
1 2012-12-10 20:13:41 Ostatnio edytowany przez Wielokropek (2012-12-10 20:16:03)
Podobne tematy
- mortisha
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Swoje rzeczy,swoje papierki, swoje formalnosci trzymaj u siebie i swoim jednym miejscu,i zadnej z osoby nie upowazniaj by cos ruszala.Twoja mama cie traktuje bardzo infantylnie,zepeleni niedojrzale,ale ty niepotrzebnie w niektorych sytuacjach dajesz jej przyzwolenie na to,chocby ta sytuacja z dania jej twojego zwolnienia lekarskiego, po co? moglas zaprostestowac i wlozyc je gdzies na jej oczach, czy to portfel,czy kieszen czy gdziekolwiek
3 2012-12-11 09:09:10 Ostatnio edytowany przez Iguana (2012-12-11 09:11:36)
Moim zdaniem leki na uspokojenie nie rozwiążą Twoich problemów. Zdaje się, że próby porozmawiania z mamą mogłyby okazać się pomocne, ale wiem też z własnego doświadczenia jak się rozmawia z rodzicami mając 18 lat, zaraz pada argument, że "jak taka jesteś dorosła i coś Ci się nie podoba to droga wolna, a dopóki mieszkasz pod moim dachem... blablaba".
Kocham moich rodziców, ale przysparzałam im wielu problemów mając naście lat, więc w domu ciągle były awantury - ze mną w roli głównej. Na rodziców zawsze najlepiej działała moja wyprowadzka. Na odległość dogadujemy się idealnie. Jak wpadam do domu 3 razy do roku na tydzień, to złego słowa nie powiedzą, jeszcze mi napakują całą walizkę rzeczy, żebym głodna przypadkiem nie była po powrocie do domu. Jednak jak za długo posiedzę w domu rodzinnym, to czuję, że moja wyprowadzka miała sens 
Mam blisko 30 lat, a nadal będąc w domu rodzinnym mama potrafi mi wejść w nocy do pokoju i przypomnieć, że jutro też jest dzień. Jak nie mieszkam w domu to się nie kłócimy. Ale jak w międzyczasie zdarzyło mi się wrócić do domu na blisko rok (problemy z pracą, po powrocie do kraju) to awantury wróciły do normy - nie mam do moich rodziców cierpliwości za bardzo, chociaż bardzo ich kocham. Tak więc jak tylko nadarzyła się okazja to wyprowadziłam się niemalże w ciemno, stwierdziłam, że jeszcze tak się nie zdarzyło abym sobie nie poradziła, a wolę mieć święty spokój.
Moi rodzice nigdy raczej nie robili mi "na złość" czy "na przekór" w złej wierze. Po prostu martwili się o mnie, moralizowali i udzielali "dobrych rad". A ja byłam zdania, że oni mają poważniejsze problemy od moich i lepiej żeby się zajęli własnym życiem. Jak tak patrzę z perspektywy czasu, to nikomu nie życzę takich wrażeń przy wychowywaniu nastolatki, jakich ja rodzicom dostarczałam. Chociaż z drugiej strony... stali się dzięki temu znacznie bardziej tolerancyjni. Reasumując, uwielbiam moich rodziców i nie zamieniłabym ich nigdy na innych, ale na odległość. Jeszcze może tylko dodam, że po raz pierwszy wyprowadziłam się z domu mając 16 lat - i nie "kupuję" argumentu, że "nie da się" 
Pozdrawiam
Iguana