Rozpad związku, walczyć ? Ale jak ? Odejść, ale jak ?

Czy tak mówi osoba, która przestała kochać?

Przeczytałam Twój post i tak naprawdę nie dostrzegłam przyczyny pogorszenia sytuacji. Z jakiego powodu zaczęliście się rozstawać, co jest nota bene najgorszą formą wymuszania zmiany zachowania.

Twój partner czuje się skrzywdzony i chyba czeka na Twój ruch. Na to żebyś pokazał, że Ci zależy (tak to odbieram). A ty jak księżniczka czekasz jakbyś w zamkniętej wieży siedziała. On też może czuć się zraniony. Pomyślałaś o tym?

Może pora zachować się jak dorośli ludzie. Usiąść i wzajemnie wysłuchać. Wysłuchać od partnera tego z czym ma problem, co robisz źle i wzajemnie. A potem WZIĄĆ SIĘ ZA SIEBIE, by wzajemnie się nie ranić.

Skoro do tej pory było dobrze, to może po prostu przechodzicie jakiś kryzys. Tylko skoro Ci na nim zależy to nie czekaj, tylko działaj

No właśnie dlatego uważam, że takie rozstania to nic dobrego nie wnoszą. Albo walczymy do końca albo się rozstajemy. A tak człowiek uczy się żyć bez drugiego, mając jednocześnie pewność, że jest do czego wracać.

Niestety nie wiem co Ci w takiej sytuacji doradzić, to może przedstaw sprawę jasno. Albo wóz albo przewóz i oczywiście weź pod uwagę, że to może być koniec. Do związku nikogo nie da się zmusić....

Problem w tym że właśnie nie wiem dlaczego uległy pogorszeniu...Tak jak pisałam pomagałam mu w jego pracy (w lodziarni, gdzie ma zatrudnioną 20-letnią pracownicę), na weekendy przychodziłam im pomagać, do połowy lipca było wszystko fajnie, bardzo się cieszył że mu pomagam, ciągle mi to powtarzał, później coraz rzadziej potrzebował pomocy, bo pracownica twierdziła że ona sama sobie radzi, aż doszło do tego że czułam że się narzucam. Codziennie gdy szłam po pracy na spacer z psem, zachodziłam do niego, pogadaliśmy i było oki. Ale nadszedł moment gdy zaczęłam się czuć jak intruz, i przestałam przychodzić...on nawet nie pytał dlaczego, coraz rzadziej dzwonił, coraz rzadziej wpadał, na chwilę chociaż, do mnie do pracy. Później próbowałam z nim rozmawiać, wytłumaczyć że czuję że coś złego się dzieje. On z kolei tłumaczył to zapracowaniem, zmęczeniem itp. Wszyscy znajomi uważają go za pracoholika i faktycznie tak jest. Z tą małą różnicą że przez poprzednie 2 lata gdy prowadził ten interes, potrafił to wszystko ze sobą godzić, wręcz nawet zabiegał o to by było wspaniale między nami, bym była przy nim. Problem w tym że sezon się skończył, a zaczęło dziać się jeszcze gorzej. Od początku roku, planowaliśmy wyjazd do Hiszpanii z campingiem i ukochanym pieskiem, gdy we wrześniu, kolejny raz się godziliśmy, mówił mi że on remontuje ten camping dla nas, że musimy tam jechać itp. A po kilku dniach, nagle temat ucichł, po 2 tygodniach powiedział mi że w październiku mają być ciepłe weekendy i on chyba lody będzie otwierał, nie muszę mówić że ręce opadły mi do samej ziemi... I tak z każdym miesiącem jest coraz gorzej...

Może ma jakis poważny problem którym nie chce ciebie obarczać,takie zmiany nagłe nie dzieją się bez przyczyny,coś musiało sie wydarzyć.

Nie wiem czy kiedykolwiek ktoś to odczyta, ale postanowiłam opisać jak potoczyła się sytuacja w moim związku...
A minowicie, nie jesteśmy już parą od grudnia 2012 Niestety, próbowałam na wszelkie sposoby aby coś zmienić na lepsze...jednak wszystko tylko się pogarszało, na 2-3 dni było dobrze, twierdził że mnie kocha itp., i wszystko mijało, znowu przestawał się odzywać, tak jakbym nie istniała...W końcu podjęłam decyzję o całkowitym odcięciu się, ja już tego wszystkiego nie wytrzymywałam, czułam się strasznie zagubiona (nie wiedziałam co mam myśleć!), odrzucona, samotna. Na prawdę to jak potraktował mnie po tylu wspólnych latach jest kary godne.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że mieszkając w małej mieścince, ciągle dochodzą do mnie jakieś newsy, dotyczące jego i wyobraźcie sobie, JEGO PRACOWNICY (a jednak!). Dowiaduję się o tym, że już w tamtym roku ze sobą sypiali, że bardzo dobrze bawią się ze sobą, cholera ona nawet próbuje na każdym kroku przylizać się do naszych wspólnych znajomych...
W lutym napisał mi smsa, że on podjął decyzję o rozstaniu jakiś czas temu, ponieważ jesteśmy innymi ludźmi, mamy inne priorytety, inne cele, a na jego decyzję nie miała wpływu płeć przeciwna, że niby on sobie kogoś znalazł, jakieś pracownice itd. JASNE! Po pierwsze gdybym ja się nie odcięła, to pewnie zabawiałby się mną jeszcze trochę, od czasu do czasu, a po drugie po co oszukiwać że nikogo sobie nie znalazł ? Po prostu wystarczyło powiedzieć, spotykam się z kimś innym, Ciebie już nie kocham!
Ciągle mnie to męczy, martwię się, że już nigdy nie pokocham nikogo tak jak jego, że z nikim nie będę tak szczęśliwa (mam na myśli okres zanim zaczęły się problemy). Chciałabym się od tego uwolnić, najlepiej wystrzelić się w kosmos! Nie wiem kiedy uda mi się uwolnić, na codzień mamy kontakt smsowy, ponieważ w dalszym ciągu przyjeżdża po psa, heh, kontakt...po prostu raportuje ile czasu z nią był na spacerze i czy się załatwiła...jeszcze bezczelnie wszystko przesyła z uśmieszkami i radością...jakoś nie mogę nadal w to wszystko uwierzyć!