śmierć dziecka- jak pomóc mamie?

Chcesz pomóc mamie?
Pozwól jej na smutek, pozwól jej na płacz. Niczego jej nie zabieraj, nie zmuszaj do bycia jakąś, nie zaprzeczaj jej uczuciom, nie przelewaj na nią swych uczuć.

Nie wiem,czy jesteś matką,bo dopiero matka tak naprawdę potrafi zrozumieć tak wielki ból jakim jest strata dziecka.Nie przeszłam tego,ale mam dzieci i nie wyobrażam sobie,czy dałabym nawet radę przeżyć takie cierpienie.Jeżeli jesteś wierząca,to módl się za mamę i daj Jej odczuć,że z tym cierpieniem nie jest sama i że jeżeli będzie potrzebowała pomocy,to Ty zawsze jesteś gotowa,ale się z tym nie narzucaj.

Bardzo, ale to bardzo Wam współczuje . A ja nie rozumiem dlaczego mama Autorki ma zostać sama z tym bólem. Moim zdaniem nic tak tu nie pomoże jak Twoje wsparcie i obecność...Mimo tego, co mówi...

Hmm placz owszem musi sie wypłakać, ale musisz tez wytłumaczyc mamie, ze w ten sposób nie pozwala mu spokojnie odejsc... Ja pozegnałam brata rok temu, to byl najciezszy rok naszego zycia ( http://www.netkobiety.pl/t33280.html ) mozesz poczytac...
Dzwon, pisz, jezdz do niej przy kazdej okazji. Wymyslaj zajęcia,spotkania. Ja dzwonilam kilka razy na dzien z pracy bałam sie ze sobie cos zrobia, albo bedą pić w nieskonczonosc... Jak widzialam drinka,jednego na dwa tygodnie cierplam cała, ogarniala mnie zlosc... Tylko ze ja bylam przy niej caly czas i widzialam cierpienia taty i mamy, do tej pory placza po kątach.. Ja oswoilam sie i mysle zawsze ze przeciez do k...a nie mozliwe, ze to sie nie moglo stac, ze tylu ludzi wraca po imprezach do domu, ze nigdy u nas na wiosce nic takiego sie nie stalo. Dobijały nas plotki i opinie, ale teraz twardo stąpam po ziemi. Tesknie za braciszkiem strasznie, byl z nami 21 lat, ale kazda moja modlitwa do niego jest zbawieniem....

paulla- inaczej bedziesz przechodzic załobę, jestes daleko, moja siostra jest w niemczech do tej pory nie wie co sie w domu dzialo zaraz po wszystkim...

Trzymam za Was kciuki,

bardzo trudno zrozumieć żal jaki jest w sercu twojej mamy,moim zdaniem powinnaś być teraz przy niej,nie wtrącać sie w jej płacz,ale być blisko,żeby wiedziała,że w każdej chwili może na ciebie liczyć,że jest ktoś,ktom jak ona cierpi,razem będzie wam łatwiej przez to przejść.

wzięłam urlop, pojechałam do domu nikomu nic nie mówiąc, po prostu stanęłam w drzwiach... mama aż się uśmiechnęła:) byłam do wczoraj, muszę wracać do pracy niestety:( bo wolałabym tam być z nimi.
Ale wiem, że zrobiłam najlepszą rzecz jaką mogłam zrobić przyjeżdżając do domu. Piekłyśmy ciasta, gotowałyśmy, a wieczorami leżałyśmy przed tv oglądając cokolwiek, rozmawiając, wspominając.
Dziwne jest to, że mama nie płacze. Nie rozpacza. Ona mówi, że nie wierzy w to po prostu, śpi u Niego w pokoju, normalnie mówimy o Nim, mama przegląda ubranka... ale nie dociera do niej to, że nie ma Go już. Jeździmy na cmentarz codziennie, ale to jest jakieś dziwne. Ja też tak to odczuwam. Jakby On gdzieś był...
Myślę, że ten tydzień spędzony z mamą był nam potrzebny. I mi i jej. Niestety nie mogłam dłużej zostać, zaczęłam nową pracę. Mam przyjechać na Święta. Chociaż podobno u nas są Święta odwołane w tym roku...
Dziewczyny, jest mi lżej.. Naprawdę lepiej się z tym czuję, że byłam z mamą chociaż te parę dni. Dzisiaj już z nią rozmawiałam, była to normalna rozmowa taka jak dawniej. Wiem, że nie jest jej łatwo i długo nie będzie, ale mam nadzieję tylko, że jakoś ten czas zagoi te rany, że będzie jej chociaż trochę lżej.
Dziękuję Wam za wszystkie rady.

Swiete słowa, przyjaciol poznaje sie w biedzie... mamie zostala jedna przyjaciolka, reszta nie wytrzymała presji, smutku nie zrozumiały,lepiej jest dla nich milczec i zyc swoim zyciem.

Paulo nie masz paojeca ile mnie laczy z Twoja mam.............Jarek tez byl chory,byl calym moim zyciem,byl moim istnieniem,moim oddechem,moim wszystkim.......tak bardzo chcialabym wrocic do "tamtego "zycia do mojego ukochanego syna.Codziennie od 1102 dni jestem codziennie u Jarka,swiatelko na jego grobie jeszcze nie zgaslo,w pokojach  wszedzie sa jego zdjecia,a ja juz nie jestem ta sama osoba.....moje serce jest roztrzaskane na milony kawalkow,udaje ,ze  dochodze do siebie......jestem taka samotna mimo ,ze wokol mnie sa bliscy.Wiesz Paulo ja tez  walczylam o Jarka dniami i nocami,wylalam hektolitry lez, pomagalam mu oddychac,bylam mistrzynia w reanimacji................nie pozwalalam MU odejsc, i jednoczesnie  balam sie o   jego przyszlosci.Chcialam umrzec razem z moim synem  i chcialam zeby dla nikogo nie byl ciezarem.Jarek byl dzieckiem lezacym,potrzebowal opieki 24 h na dobe,nie przespalam setek nocy i nie zaluje ani jednej chwili spedzonej z moim synem!Mysle,ze i tak bylo u Twojej mamy.Teraz Twoja mama jest na etapie niedowierzania,ze mysli,ze syn wroci....ja tez tak myslalam,chociaz nigdy Jarka samego nie zostawialam,ale sobie wmowilam,ze za chwile Jarek wroci...........do dzis mam jego wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy,jego wszystkie dokumenty.Ale teraz juz wiem,ze Jarek nie wroci,ale juz nic nie potrafie sie z tym rozstac!Paulo  ja mam luke w pamieci od chwili smierci Jarka po pogrzeb........mam  momenty  jakbym ogladala kadry z filmu......................te czarne chwile moj rozum wyrzucil z pamieci....nie pamietam ;(   Tak mi ciezko ;( ;( ;(  Chcialabym wykrzyczec calemu swiatu,ze to niemozliwe ,ze juz moje dziecko nie przytule!;(,tak bardzo tesknie ,oddalabym cala siebie za jedena chwile ;( z Jarkiem !!!!!!

Kryst54:
Jezu, zamurowało mnie jak to przeczytałam... Nie mam nawet pojęcia co mam napisać.
To niesamowite "spotkać" kogoś,aż tak podobnego do mojej mamy, z tymi samymi doświadczeniami! Jestem w szoku, bo nie spodziewałam się tego. Jak czytam to co piszesz, to tak jakbyś opowiadała o mojej mamie. W życiu bym nie pomyślała, że poznam tu kogoś, kto przeżył praktycznie to samo! Brakuje mi słów. Czytam i łzy mi same lecą... Nie mogę... ;(

witam, mama urodzila piątke dzieci, jej pierwsze dziecko zmarlo, Eliza miała rozszczep podniebienia, zmarla miesiac po porodzie, nie wiedzielismy do konca nigdy co z Elizka sie stalo, do czasu jak zginał moj kuzyn ( brat mamy mial syna 16 lat) Kuzyn zginał porazony prądem na oczach taty, na wlasnym podwórku, straszny cios dla calej rodziny... wtedy po smierci kuzyna opowiadali jak przewozili w stanie wojennym siostre w sywaniku tak by mogli ja pochwac w naszej miejscowosci... Pamietam jak zmarł kuzyn bylam strasznie chora zostalam w domu nie poszlam do szkoly i nad ranem snił mi sie Kamil, glaszczac mnie po buzi i mowil "powiedz tacie ze nie moze byc taki" , a zaraz po tym snilo mi sie ze ide za karawanem pelno ludzi, myslalałam ze to tata wtedy.. Zadzwonilam z placzem do mamy do pracy i jej o tym opowialam... 

Po 7 latach, 24 sierpnia byla rocznica smierci Kamilka, siedzialam z bratem i wspominałam ta sytuacje... Koszmar. 3 dni poźniej Krzysiu juz nie zył. Mama mowila ze chyba tak sie przezywa załobe, ze nie wierzy sie w to co sie stało.. Krzysiu zginał a ludzie mowili ze taka smierc chłopak miał... Ze sam jest sobie winien.. Bolaly te slowa.. Mielismy wielu przyjacioł, u mamy zawsze byly kolezanki z pracy,odwiedzialy ja bo przeszla na rente przez wade wzroku oraz nowotwór piersi wykryli jej rok przed smiercia Krzysia...

Mama jest bardzo nerwowa, nie radze sobie z tym, czuje sie pokrzywdzona na kazdym kroku nie wiem co dalej robic Zadna z moich siostr nie wie kiedy plakali po katach, ze jest im ciezko, ze nie spią w ogole po nocy. Krzys nie chorował, byl zdrowy i przystojny. Ale zawsze za bardzo sie o niego martwila, napisal jej smsa "mamo daj mi zyć" !!! Martwila sie o niego , o imprezy my z domu czesto uciekalismy, bo oboje bylismy wolnymi strzelcami nie mielismy rodzin,wiec zawsze gdzies po znajomych sie platalismy.. O to tez mama miala pretensje. Po tym wszytskim zapisalysmy mame do psychologa ale przestala chodzic nie radzila sobie, udawala ze jest ok, ale nerwy i zal ze nie chodzimy co dzien do Krzysia zostaje.

Mama co dzien u niego jest, wlasnie tak jak Pani, nie wazne czy deszcz,snieg,burza... dzien w dzien... Uklada sprzata, mowi .. znicze, kwiatki przesuwa milion razy.

Nie wiem co mam dalej zrobic... Jestem juz troche wykonczona. mama nie daje sobie pomoc..

Kryst:
Niuniuś zmarł 29 listopada dokładnie o 23:15. Boże w ogóle jak to brzmi.. zmarł ;( Jest to bardzo świeża rana...
Pawełek urodził się zdrowy, dostał 10 pkt, był trzecim dzieckiem, ciąża donoszona wszystko ok, chłop jak dąb! 3900 dkg, 58 cm. Największy z nas trojga! Ja dostałam 3 pkt! Bo się urodziłam bez oddechu, byłam przetrzymana. Nie raz mówiłam mamie, że to ja powinnam leżeć zamiast Pawełka Po ok 8-9 miesiącach mama zauważyła, że coś jest nie tak z dzieckiem, że dziwnie reaguje na hałas jak jest w wózku. Jak był w nosidełku przy sercu to mógł czołg wjechać a jemu to nie przeszkadzało, tak zawsze mówiła mama. I zaczęła się "wędrówka" po lekarzach i wtedy choroby posypały się po kolei. Najpierw wyszło, że jest niewidomy, że zanik mięśnia wzrokowego i stwierdzili dziecięce porażenie mózgowe. Później z wiekiem doszły inne choroby: padaczka, rozszczepienie płuc, choroby serca... Podejrzenie mukowiscydozy, nie sprawdzone na szczęście. Kilka lat temu do tego wszystko doszedł udar mózgu. Pawełek przez jakiś czas był sparaliżowany jednostronnie, ale wyszedł z tego. Nigdy sam nie chodził, ale za rękę tak, po barierce, którą miał w pokoju też, tańczył z mamą, był niezwykle muzykalny! Uwielbiał piosenki, zawsze miał włączone radio, ostatnio mu nawet nagrałam audiobooki z bajkami, żeby mógł sobie słuchać. Nie mówił nigdy dużo, ale my go rozumieliśmy, na tyle ile było to możliwe. Zawsze nas poznawał, po głosie, po dotyku. Cieszył się zawsze jak go odwiedzaliśmy ostatnio jak był w szpitalu. A wszystko zaczęło się ok 2 lat temu, kiedy potrzebował byś już pod tlenem, najpierw kilka godzin dziennie, później 12, później 16 a ostatnio już całą dobę. Mieliśmy w domu koncentrator tlenu, łóżko rehabilitacyjne, materac przeciwodleżynowy, wszystko wszystko, zresztą nie będę Cie mówić, pewnie miałaś podobne wyposażenie. W marcu ubiegłego roku jego stan się tak pogorszył, że został przyjęty na OIOM i był wprowadzony w śpiączkę kliniczną przez 8 dni. I wtedy mama go pochowała już. Pożegnała się z nim. Lekarze dawali mu 1% szans na przeżycie. Wtedy mamie tłumaczyłam, że Pawełek odpoczywa. Że się płucka regenerują, że serce odpoczywa pod respiratorem, żeby mieć siłę dalej walczyć. Podjął próbę samodzielnego oddychania i po dwóch tygodniach wypisali go do domu z sondą. I znowu było dobrze przez jakiś czas. Nawet wrócił do takiego ośrodka, do którego uczęszczał prawie 10 lat. Był to ośrodek dzienny, taki edukacyjno- rehabilitacyjny. Ale potem znowu stan się pogorszył i tak naprawdę cały ten rok był już taką walką. Niuniuś walczył o każdy oddech, coraz trudniej było mu oddychać, co chwilę szpital, do domu na 1-2 dni, szpital, dom, szpital... Aż do listopada kiedy to szpital go już nie chciał przyjąć, mama bała się go zabrać do domu, bo pielęgniarki nie chciały przychodzić, żeby podawać mu leki na rozszerzenie płuc i wtedy lekarka jedna jedyna, której zależało na życiu Pawełka, dała moim rodzicom ulotkę o hospicjum. To była trudna decyzja... Ale nie było innego wyjścia. Pawełek był tam 9 dni tylko... 14 stycznia skończyłby 21 lat.
O i tak mniej więcej wyglądało jego życie. Był naszą radością, naszym oczkiem w głowie, naszą Niunią malutką. I jest... Ciężko jest bardzo...
Mam nadzieję, że istnieje to niebo, wolne od bólu, od cierpień. Że Pawełek jest teraz zdrowy, że widzi, że chodzi, że tańczy. Szczerze chciałabym w to wierzyć, że tak jest! I tak jak napisałaś, że buszują sobie teraz z Twoim Jarkiem...
Nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy, ze mogę się z kimś tym podzielić. Przyjaciele słuchają, ale ile można. Ja zawsze mówiłam dużo o Pawełku, ale nie każdy zawsze chciał tego słuchać. Dlatego dla mnie to też dużo móc się "wygadać". Ja przeżywam to inaczej niż mama, to zrozumiałe, ale nie jest mi to obojętne. To że chodzę do pracy, że się śmieję, że nie płaczę cały czas, to nie znaczy, ze nie pamiętam, że nie czuję. Tylko, że niestety życie toczy się dalej... Niestety trzeba jakoś żyć.
Wiesz, że ja się boję mieć własne dzieci? Że boję się, że urodzę dziecko chore? Chciałabym, ale ten strach jest nie do zwyciężenia na razie. Pawełka choroba nie ma podłoża genetycznego. W ogóle nikt nie jest w stanie znaleźć czegokolwiek co mogłoby być przyczyną! Jedyne co to to,że mama będąc w pierwszym trymestrze ciąży prawdopodobnie przechodziła grypę. I ten wirus mógł tak uszkodzić płód. To nie jest potwierdzone, to są tylko przypuszczenia lekarzy, bo do niczego innego nie można się "przyczepić".
A jak było u Ciebie?

Kryst54, podziwiam Cie. Jak bywalam w szpitalu z moim siostrzencem bo ma białaczke,zmienialam na weekendy moja siostre to widzialam jak rodzice walcza o zycie swoich dzieci, jak juz nie ma szans a oni nadal wierzą, kochaja przytulają, Kubus wyszedl na razie z tego bez przeszczepu w domu pobiera chemie, ale 5 jego kologów przegnało sie z nami, malutki Bartus, Sandrusia itd.. Podziwiam Was za wytrwalosc....

Nie masz nawet pojęcia, ile podobieństw jest między chłopakami...
"Byl n razy w szpitalu,bywalo z nim bardzo zle,lekarze nie dawali mu szansy,ale Jarek jak Feniks z popiolu wracal do zycia i nie wiadomo skad bral sily do dalszej walki " - słowo w słowo tak było u nas.
Wiesz co powiedziała pielęgniarka w hospicjum mojej mamie? Że przed śmiercią tak jest, że jest dobrze,  że jest bardzo dobrze! Niuniuś jadł jak opętany! Byłam w sobotę u niego, to nie mogłam go dokarmić! Ciacha, kisiel, owoce, po obiedzie to wszystko i do tego kolacja! Aż miło było patrzeć! A był taki chudziutki Nie wiem czy ważył 20 kg... Rzadko kiedy ważył ponad 20 kg. Mimo tego, że jadł, jadł... Był taki długi chudziutki. Taka kruszynka... Mama nie była przy nim jak odszedł. Zadzwonili do niej jak już było "po wszystkim". Z tego co rozmawiałam później z mamą, to dla niej to nawet lepiej tak jest. Bo gdyby Pawełek odszedł w domu to mama żyłaby z przekonaniem, że może czegoś nie zrobiła... Do Pawełka już nikt za bardzo nie chciał przyjeżdżać... Ani karetka, ani tym bardziej lekarze. Myślę, że dobrze się stało tak jak jest. Że mama przy nim nie była. To lepiej dla mamy. Mówiła, że Pawełciu wyglądał tak jakby spał. Beż żadnego grymasu bólu, bez cierpienia. Po prostu zasnął. A przyczyną był zator płucny. Wtedy podobno już nie ma ratunku.
Pawełek walczył przez całe życie tak naprawdę, a ostatnie dwa lata były męczarnią. Dla niego i dla nas, bo musieliśmy patrzeć na jego cierpienie nie mogąc nic zrobić. Ta bezsilność była nie do zniesienia! Ja od 5 lat nie mieszkam w domu. Ale jak tylko mogłam to przyjeżdżałam. 400 km to dosyć daleko, szkoła, praca. Nie mogłam być co tydzień. Ale jak tylko mogę to przyjeżdżam. Wiesz, z perspektywy czasu widzę to i wiem,że nie pomagałam mamie dużo przy Pawełku. Między nami jest dokładnie 2,5 roku różnicy. I ja jako dziecko nie mogłam tego zrozumieć dlaczego mama poświęca cały czas, całą uwagę jemu a ja i mój starszy brat nie jesteśmy dla niej ważni. Tak myślałam jako dziecko. Trudno jest wymagać od dziecka zrozumienia w takiej sytuacji. Ale w Polsce nie ma opieki psychologicznej dla rodzin,w których rodzi się chore dziecko. Niestety. Może byłoby to wszystko łatwiej zrozumieć. Nam, jako dzieciom. I Wam, jako rodzicom. Mimo walki o życie Pawełka, mama musiała zawsze walczyć z biurokracją, z załatwianiem jakichkolwiek funduszy na wózek np. Pewnie u Ciebie było podobnie. I nikt nie pyta czy sobie radzą, czy czegoś potrzebują... Nic. Dopiero po pewnym czasie, jak podrosłam, wydoroślałam i zmądrzałam, zauważyłam ile siły, ile poświęceń włożyła moja mama w to, aby Pawełek żył. Żeby żył godnie. A on był szczęśliwy i tego jestem pewna. Był szczęśliwy w swoim świecie i miał większą wolę życia niż ja, niż moi rówieśnicy niż ktokolwiek tak naprawdę. Bo nikt by nie chciał przejść przez takie cierpienie jak Pawełek czy Jarek. Chciałabym cofnąć czas. Chciałabym, żeby Pawełek był taki jak kiedyś. Kiedy nie chorował. Ale nie chciałabym cofnąć czasu, żeby widzieć jak on cierpi. Jak mama cierpi. I może to zabrzmi brutalnie, ale ja czuję ulgę. Że on się już nie męczy, że nie walczy. I to mi pomaga. I wiem, że mamie też.
Chciałabym, żebyś kiedyś porozmawiałam z moją mamą, ale wątpię, żeby ona się zgodziła. Nawet nie wie, że o niej piszę. Może jej powiem w święta.
Nie jestem w stanie wyobrazić sobie przez co przeszłyście, Ty i moja mama, tracąc dziecko.  Nie wiem, bo nie jestem matką. A ja jako córka i siostra przeżywam to trochę inaczej. Bo cierpię, po stracie braciszka i patrzę na cierpienie mamy. Chciałabym zabrać trochę bólu mamy na siebie, żeby jej było lżej... Chociaż troszeczkę. Żebym chociaż tyle mogła dla niej zrobić. Podziwiam Was z całego serca. I współczuję Tobie tak samo jak współczuję mojej mamie.
Ja w ogóle może nie powinnam się zwracać do Ciebie na "Ty". Może sobie tego nie życzysz. Jeśli tak, to powiedz.
Wiem, że się powtarzam, ale dla mnie to naprawdę dużo znaczy, ze mogę pisać z kimś kto mnie rozumie. Wiesz,że ja już nawet pomyślałam, że gdybym kiedyś miała dziecko, gdybym się zdecydowała na nie i jeśli byłby to chłopczyk to na pewno miałby chociaż na drugie imię Pawełek. Na cześć Niuniusia, żeby mój synek był tak silny i miał taką wolę życia jak mój braciszek. Mówię, jeśli bym się zdecydowała, bo do tego jest daleko droga. Strach jest ogromny. Ale może kiedyś się uda go przezwyciężyć.
Pozdrawiam Cię z całego serca, ściskam jeszcze mocniej.
To forum jest lepsze niż niejedna psychoterapia Czytam i piszę płacząc, a mimo tego jest mi lżej.

Nie jesteś w stanie jej pomóc. Sama musi przez to przebrnąć. Moj brat zginął 21 lat temu a mama nadal cierpi. Może nie widać tak teraz po niej ale ja to wiem. Tylko ze moja mama musiała wrócić do normalności bo miała małe dzieci. Daj jej czas na razie, niech sama się z tym pogodzi. Ale to nie znaczy że nie masz jej pokazywać że jestes przy niej i zawsze może na Ciebie liczyć.

Pauulo dziekuje! I jak minely u WAs swieta..............domyslam sie ,ze okropnie......to nie byly normalne swiata tylko kazdy zyl swoimi myslami,wspomieniami ;( ! Prosze napisz mi jak  czuje sie Twoja mama   i Ty?Przytulam !

Merdecesko,  ja też choruję. Po Świętach dopadło mnie zapalenie oskrzeli i kuruję się. Chyba stres też daje mi znać o sobie, bo okres miałam prawie 2 tyg wcześniej i w ogóle jestem bardzo, bardzo osłabiona. Ale to nic, poleczę się i będzie ok:) a schudnąć by mi się trochę przydało
Święta były... hmm sama nie wiem jak to określić. Nie były takie złe jak się spodziewałam. Wigilię spędziliśmy sami, rodzice czekali na mnie, aż dojadę. Wydaje mi się, że Wigilia była najgorsza. Zresztą tak naprawdę  były to dni jak co dzień. Nie czułam w ogóle Świąt :/Sylwester też jakiś taki normalny dzień. Nie czuję jakiegoś przełomu roku czy cokolwiek innego.
Kryst, powiedziałam mamie, że byłam na takim forum, powiedziałam jej o Tobie. Chciałaby Cię poznać. Porozmawiać. Także to chyba dobry znak. Kiedyś wspomniałaś, że też chciałabyś porozmawiać z moją mamą, dlatego jej o tym powiedziałam.
Jak u Ciebie? Wnuczki dały trochę w kość? Jak po Świętach?
Pozdrawiam i wracam do łóżka wygrzewać oskrzela

Dziewczyny! Ludzie są bezwzględni! Mojej mamie zostala na prawde jedna przyjaciółka!! Ona jej słucha placza razem, a reszta sie odwrocila, dlaczego?! Bo dla niej problemy błache problemy sa niczym, nie jest wesola nie dotrzymuje kroku innym nie zalezy jej na niczym!! To sie sprawdza rowniez u Was!

Jestem wsciekla jak to pisze bo pamietam jak mama tydzien po pogrzebie wziela swoja wnuczkę na spacer, malutka spala a ona spacerowala tam i spowrotem, a co ludzie mowili!? Ze ma cos z głową , ze smierc syna jej nie przjeła!!!!!!!!!!! Tyle co uslyszelismy na temat smierci Krzysia Jedni przed nami wspolczoli a pozniej obgadywali wyrazali swoja opinie! Dla mnie to byl jedyny brat i jedyny syn moich rodzicow! Bolalo strasznie ale sie uodporniłam i musimy zyc patrzac spogladając na miejsce w ktorym go auto zabilo, widzac za kierownica kierowce i jego "kolegę" ktory teraz kpi z jego smierci.... Boli strasznie i bedzie bolalo...

Mama tez ma problemy ze snem, budzi sie i chodza z tata po domu. Na poczatku czulismy jego obecnosc ale po miesiacu minelo to tak jakby na dobre odszedl. Pociesza mnie fakt ze tym naszym aniolkom niczego nie brakuje i sa szczesliwsi od nas...

Az sama wrocilam i czytałam,faktycznie to to samo co Ty pisalas tu w naszym watku..
Kryst jestem silniejsza, pomagam innym dzieciom, czasem zagladam do fundacji a raczej oni zadzwonią, bo wiele tez tam wniosłam... Kubus bierze nadal chemie ale w domu, ma nauczanie indywidualne. Pozegnalismy juz trójke znajomych,zaprzyjaznionych  dzieciaczków z Prokocimia tam nie ma rodzin z chorym dzieckiem ktorych nie trapia inne problemy. Ja patrzylam na to tak jakby choroba Kuby miala nas wybudzic, po to zebysmy dali odejsc Krzysiowi. Ja mialam to w myslach a moja siostra mi powiedziala to samo... Cierpienie straszne, jak widzialam jak przewracalo sie dzieciatko idac przed siebie, po chemi nozki go nawet nie utrzymywały.. wracalam z pracy o 18stej, bieglam kąpać drugiego synka mojej siostry , na szczescie byl malutki i jeszcze nie rozumial, tesknil widzialam ze juz stal sie nerwowy ale nie plakal za mamą, ja bylam zastepczą.. A babcie i dziadkowie dodatkowo robili swoje.

Kryst po tym czasie nie mowie juz nikomu ze bylo mi zle, ze cierpialam, ze stracilam znajomych. Nauczylo mnie to wszytsko wiele, stalismy sie jednoscią, zycze kazdemu takiej rodziny.  Pomagam bo chce.

Po tym jak Kuba wrocil do domu i w miare sie ustabilizowalo, znow powrocil placz i zaloba na nowo...