Samobójstwo

Jak najszybciej TY zgłoś się do specjalisty i pytaj jak z takim człowiekiem postąpić.
Twój mąż cierpi na depresjję. Ja bym zrobiła wszystko co w mojej .

a myślisz że upilnuje?mój szwagier w zeszłym tygodniu próbował sie powiesić,siostre moją gdzieś wysłał,upewnił sie czy wyszła,poszedł do łazienki i chciał sie powiesić ,na szczęście coś ja tknęło i szybciej wróciła do domu,zdążyła...
ale czy to cos da nie wiem,wypisał sie na swoje żądanie ze szpitala i raczej nie ma zamiaru szukać pomocy u specjalistów
jak zagubiona ma męża upilnować?nie da się siedzieć z kimś 24 na dobę

Kaja74 tylko na to wszystko mąż zagubionej musi sie zgodzić

Dusza po śmierci ocenia swoje życie. Jeśli było źle, czyli jeśli nie jest doskonała, to znowu przybiera ciało i znowu musi przeżyć kolejne życie. Nauka jednak w tym nowym życiu jest ostrzejsza, problemy są większe, mają dać większego kopa. I tak w kółko aż ktoś w końcu zacznie rozumieć jak ma działać.

Dlatego jeśli twój mąż chce popełnić samobójstwo, to tak jakby powiedział -- "Hej! Dajcie mnie na start! Znowu chcę przeżyć takie samo beznadziejne życie -- proszę tylko o więcej wrażeń.".

Jest to mało logiczne postępowanie. To już lepiej walczyć ile sił, dbać o ludzi, żonę, dzieci, otoczenie, o innych po prostu i żyć moralnie niż zakończyć w połowie drogi i wrócić na start. Między innymi dlatego niektórzy są kopani przez los niemal odkąd się urodzili.

No i gdyby już bardzo chciał popełnić samobójstwo, to może zgodziłby się wziąć miotłę i sprzątnąć koło domu, dalej chodniki...? Po co się zabijać, jeśli inni mogliby mieć pożytek. A Ty jako żona zapewnisz mu dach nad głową, jedzenie. Takie życie powinno być miłe.

Pewnie w Gdańsku jest Ośrodek Interwencji Kryzysowej - poszukaj namiarów w internecie. Tam, jak nazwa mówi, są różnego rodzaju specjalistki kompetentni w syt. kryzysowych, a terminy spotkań - błyskawiczne.

Zgłoś się oczywiście do specjalistów. Niech reagują -- w końcu to oni mają na co dzień z tym do czynienia.

A czy jest szansa, abyście razem poszli pracować (niekoniecznie za pieniądze) -- chociażby grabić liście, sprzątać, auto odkurzyć, groby posprzątać? Brak pracy zabija.

Jeśli 'ustalił datę" i Cię o niej poinformował to sprawa może nie być taka beznadziejna jak wygląda. To wołanie o pomoc.Niewątpliwie ma zaburzenia depresyjne ale komunikowanie ze szczegółami albo nawet próby uczynienia tego w założeniu, że ktoś pomoże, są właśnie wysyłanymi sygnałami. Niebezpiecznymi jak najbardziej, ale wciąż nie nieodwołalnymi.
Jak najbardziej trzeba spowodować aby udał się do specjalisty. Ale też zastanowić się czy przypadkiem nie ma innych powodów które powodują aż tak ekstremalne zachowania jak utrata pracy.Zresztą, jeśli udałaś się po pomoc, to z pewnością jesteś w dobrych rękach i będziesz wiedziała jak postępować. Życzę powodzenia.

Kurczę, nie jest to łatwa sytuacja, którą da się rozwiązać w dzień lub godzinę. Musisz go bardzo wspierać i cały czas podkreślać, że jest Tobie i rodzinie potrzebny i że świata poza nim nie widzisz. Spróbuj może też poprosić jego kolegę, przyjaciela, kogoś jemu bliskiego by w tych dniach teraz szczególnie miał z nim kontakt, może gdzieś go wyciągnął na męskie pogaduchy. Wiem jak na mężczyzn działa utrata pracy. Ty też się trzymaj i bądź silna. Jesień pomału mija, listopad najgorszy, może będzie lepiej. Specjalista by dużo pomógł i to nie gadaniem tylko lekami. Mój znajomy dostał tzw. "rozweselacz" i był taki okres s jego życiu, że bez tego nie egzystował, ale pomogło i już odstawił. Do tej pory funkcjonuje normalnie. Życzę Wam dużo siły.

Ponownie dziękuję za wszystkie Wasze rady, zadzwoniłam wczoraj do poradni zdrowia psychicznego, jednak terminy aby udać się do specjalisty są odległe, po 20 grudnia, a ja muszę działać już i teraz,  niestety nie udzielają oni wizyt domowych, więc muszę szukać gdzieś prywatnie. Ale dalej mam problem jak nakłonić męża do leczenia, kiedy stawia kategoryczny opór.

Myślę, że gdyby mój mąż, który do czterdziestki prowadził bardzo intensywny tryb życia, piastował wysokie stanowisko, tworzył i wymyślał, miał szereg innowacyjnych pomysłów, przy tym także duże grono znajomych znalazł jakieś stałe zajęcie, ale takie na jego poziomie to może to mogłoby go utrzymać przy życiu, jednak szanse są niewielkie? a nawet gdyby znalazł, to może przydarzyć się jakieś potknięcie, czy też nieprzychylność ludzka i znów może wpaść w depresję i wróci do punktu wyjścia.   W tej chwili męża zajęcie oprócz tego że zajmuje się gotowaniem obiadów,  polega na tym, iż pomaga mi  pracując w mojej firmie, to moja druga praca, po tej etatowej. Jeszcze jakiś czas temu oboje z dużym entuzjazmem podchodziliśmy do tej pracy i razem lubiliśmy tam przebywać i tworzyć, ale ostatnimi czasy przyszła recesja w naszej branży i spadek obrotów, co spowodowało, że mąż stracił zainteresowanie i chęć do tej pracy.

Właściwie ten stan depresji w którym mąż się znajduje, narastał od dawna, odkąd stracił pracę i wszelkie próby znalezienia nowej pracy nie powiodły się, zaczął niejednokrotnie przebąkiwać że nie chce żyć, bo już wszystko co miał zrobić, dokonało się, jednak nie przyjmowałam do siebie tego, ale gdy o swoim zamiarze wspomniał bardzo bliskiej nam cioci, to wreszcie też i do mnie to dotarło. Kochana ciocia i wujo, wspierają mnie psychicznie, a także moi rodzice i brat męża chociaż on mieszka za granicą, wszyscy oni a szczególnie ciociula martwią się i próbują pomoc jak tylko mogą, ale to ja muszę nakłonić go do leczenia i zrobię to bo go kocham i nie chcę stracić.

Bardzo Wam wszystkim jeszcze raz dziękuję za okazane mi zainteresowanie i  ciepłe słowa otuchy.

Dziękuje także Tobie "Wielokropku ", tak masz rację, utrata pracy dla mężczyzny to porównywalne do Gwałtu na kobiecie", podobno... taka sama trauma..
Masz rację także w tym, iż jestem zaradna, nie poddaję się i nie załamuję i to tez może być czynnikiem powodującym odwrotny skutek, gdyż w jego mniemaniu jak jego nie będzie, to ja sobie świetnie poradzę.
Prawie codziennie zapewniam męża, że wciąż go kocham, że jest dla mnie najważniejszy,  ale to mimo wszystko za mało chyba...
Liczę na to, że przy udziale dobrego specjalisty uda mi się go odwieść od tych myśli...

Witaj! Bardzo mi przykro, co Cię spotkało. Rozumiem to, bo mój mąż prawie 8 miesięcy zrobił to samo
Wejdź na dział psychologia i tam jest wątek Śmierć męża- jak sobie poradzić. Odnajdziesz wsparcie, bo jest nas dużo, bardzo dużo, które doskonale znają i rozumieją ten bół.
Ściskam Cię mocno i przytulam :*

Kochana to krótki czas i musisz pozwolić sobie na emocje. Ja mam dwójkę maluchów. W jakim wieku jest Wasz synek?
Powiem Ci, że praca pozwala uciec od myśli, ale to jeszcze nie ten czas.
Trzymaj się cieplutko! Jestem z Toba!

Twój mąz to okropny egoista.

Nie chce jej załamywać, ale skoro jego dusza była chora, mógł się leczyć, lub zagubiona mogła postarać się aby trafił do szpitala zamknietego, gdzie by mu pomogli. Oczywiscie, bardzo jej wspólczuje i życze z całego serca aby znalazła szczescie w zyciu, ale On jako osoba dla mnie jest egoistą, jak mozna swoje dziecko zostawić, które ma dopiero 13 lat, ten chłopiec w przyszłosci może mieć traume, rozumiem, że depresja to powazna choroba, ale zanim człowiek który ma rodzine zdecyduje sie na samobojstwo powinien poszukać pomocy najpierw postarać się zeby sens zycia wrócił. I do tego te pozegnanie z rodzina i mowienie o tym, że to zrobi jest OKRUTNE MOIM ZDANIEM !!!
Nigdy w życiu bym czegos takiego nie zrobiła swoim bliskim, tylko kogos egoistyycznego na takie cos stać. Nie zmienie zdania na ten temat to jest moja opinia i koniec kropka.

Zagubiona, bardzo mi przykro z powodu Twojej straty, i nie chce abys poczuła że atakuje Twojego sw. pamięci ukochanego męża. Lecz w moim oczach tak wlasnie jest jak napisałam.

Pozdrawiam serdecznie.

Po prostu - on Cię nie kocha, co więcej, coś z nim nie tak, skoro mówi do Ciebie w ten sposób.

Jesteś bardzo młoda i całe życie przed Tobą. Zerwij z nim wszelkie kontakty i daj sobie szansę na poznanie wartościowego człowieka. Być może spotkasz go dopiero za 10-15 lat .
Inwestuj w siebie, w swój rozwój (nauka, rozwój zainteresowań, pielęgnowanie wartościowych przyjaźni), aby być kobietą niezależną i interesującą, masz wtedy szansę na poznanie ciekawych, wartościowych ludzi i spotkanie tego jedynego

Niewątpliwie spotkasz w swoim życiu m. in. ludzi, którzy będą do Ciebie wrogo nastawieni - trzeba ich unikać, a czasem podjąć z nimi walkę, bo nie zawsze unikanie jest możliwe. Takie jest życie, ma swoje cienie, ale i blaski.

Michalina, nie jesteś dnem człowieka.
Napisz więcej o swojej sytuacji, proszę.

OK, podtrzymuję, nie jesteś "dnem człowieka". Do tego ta obelga nie jest inteligentna, tylko żałośnie niezgrabna.
Dobrze zrobiłaś, że zerwałaś z kłamliwym bucem.
Poczytaj trochę forum, zobaczysz że nie jesteś sama i że podobnych historii jak Twoja jest dużo. Są ludzie, którzy rekompensują sobie to, że czują się w środku mali i słabi, poniżając inne osoby i wyszukując w nich wady. Bo potrzebują się czuć lepsi, ale nie lubią wysiłku. Bo to łatwiejsze niż praca nad sobą. Taki człowiek nawet Einsteina nazwie idiotą i będzie z siebie zadowolony. Zaś co do wyzwisk przy rozstaniu, to klasyka. Chodzi o uniknięcie poczucia winy. Facet nie chce się czuć winny że zawalił, kręcił z innymi, więc przekonuje siebie, że to Ty jesteś ta zła, a on miał prawo robić to, co robił. Najzwyczajniej zwalił na Ciebie winę, bo jest za głupi i za słaby, żeby się przyznać do błedu. To nie ma nic wspólnego z Tobą. Chodzi o niego, o ten bajzel, który on ma w głowie.

Jedyny błąd jaki Ty popełniłaś to ten, że byłaś z kimś takim tak długo i tak długo pozwalałaś się traktować w ten sposób. Ale jesteś młodziutka, a na swiecie nie ma człowieka, który nie popełnia błędów.
Ważne co wyniesiesz z tego na przyszłość, na przykład - jakich facetów unikać.
Przytulam

Ale one nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Nie dotyczą Cię. Równie dobrze ja mogłabym Cię nazwać kraciastym pomidorem, albo śpiewającym abażurem - to bzdura przecież.