Nie wiem, od czego zacząć. 
ok. A więc tak.
Mam 19 lat i nie mam chłopaka. Na pewno łatwiej i szybciej bym go poznała, gdybym nie była nieśmiała i dziwna. Dziwna w sensie że mam inne zainteresowania niż większość ludzi i nie potrafię gadać o głupotach, jak pogoda. I na pewno nie jestem w stanie flirtować. Miłość wg. mnie jest przede wszystkim duchowa i trwa całe życie. Juz kogoś tak pokochałam i nadal go kocham, choć już od lat go nie widziałam, ale gdyby nagle się zjawił i czegoś potrzebował, pomogłabym bez zastanowienia. I ta miłość tak sama z siebie cały czas trwa, i przetrwała wszystkie moje miłostki. o.o I zupełnie bez powodu. Dziwne, ale jednak takie coś jest możliwe. Chciałabym w jeszcze jednej osobie się tak zakochać, ale tym razem żeby dłużej chciał być ze mną :3 (bo ten chłopak ma teraz inną dziewczynę).
Tylko że żeby kogoś poznać i się w nim zakochać, muszę mieć do tego okazję. A ja jestem domatorką i poza uczelni i sklepów rzadnych miejsc nie odwiedzam (chyba, że z przyjacielem). Nie lubię imprez. Gdzie indziej mogłabym znaleźć kogoś odpowiedniego? o.o (Nie sądzę, że ktoś będzie wiedział, ale gdzieś to musiałam napisać )
jak napisałam w poprzednim poście, zaznajomiłam się tylko z 2 osobami, tym byłym chłopakiem i tym kolegą. Poza tym z innymi ludźmi jestem tylko znajomymi, bo nie potrafię rozwinąć tych znajomości. Jeśli od razu nie jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, nigdy nic nie wychodzi ze znajomości. Kiedy się otwieram przed zwykłymi znajomymi, których chciałabym lepiej poznać, czuję, że wcale nie zależy im na mnie i rezygnuję.
Mi wystarczyłoby, żeby jakiś chłopak po prostu był dla mnie miły, uśmiechnął się do mnie, czy coś, i na pewno stałabym się hiperwrażliwa na to, czy mnie lubi. Ale szóstego zmysłu niestety nie mam i bez tego nie wiem 
Taka twarz. Może operacja plastyczna by pomogła