Już nie wiem jak sobie pomóc

Witam forumowiczów,
Na forum dla kobiet trafiłam przypadkowo...szukając ?pocieszenia, ukojenia, zrozumienia siebie, swojego zachowania, zrozumienia mechanizmów, którymi się kieruje od lat a które nie przynoszą mi nic dobrego?
Chciałabym opisać pokrótce swoją przeszłośc abyście lepiej zrozumieli dlaczego kieruję się takimi mechanizmami?a może sama chcę sobie pewne rzeczy usystematyzować?zrozumieć zmienić swoje nastawienie do siebie, ludzi, świata?(zwłaszcza mężczyzn ale to za chwilę).
Jestem DDA, wychowywałam się w rodzinie alkoholowej, w której nie było czasu, siły, warunków do dawania dzieciom miłości, ciepła, dobrych uczuć?zamiast tego było dużo bólu, smutku, strachu o siebie, o swoją rodzinę, o swoje życie?
Dorosły alkoholik płci męskiej zgotował mnie, mojej matce i mojemu rodzeństwu ten los?ale będę pisać tylko o sobie?
Pamiętam wybijane szyb w drzwiach, oknach, pamiętam rozbijanie krzeseł, stołów, wszystkiego co było pod ręką, pamiętam moje ucieczki z domu ze strachu o własne życie, pamiętam moje błaganie o spokój ze łzami w oczach, pamiętam  jego, , pamiętam jego słowa, jego twarz kiedy mówił, że to ostatni dzień naszego życia, pamiętam każdy jego gest, pamiętam mój lęk kiedy był, nie było go, kiedy wchodził?Pamiętam kilkanaście lat życia w strachu dzień w dzień, noc w noc?a zaczęło się to gdy miałam zaledwie kilka lat?
Kiedy stałam się nastolatką, buntowałam się przeciwko temu co dzieje się w domu zaczął się mój osobisty koszmar?Przez kilka lat dzień w dzień słyszałam od niego najgoprsze rzeczy jakie można sobie wyobrazić?Nie będę wypisywać ale każde najgorsze słowo, które przychodzi mi teraz do głowy ja otrzymywałam od niego?Najgorsze jest to, że?JA W TO WIERZYŁAM?nie wiem dlaczego?Myślałam sobie wtedy co z tego, że to alkoholik, cham, mój oprawca?on jest dorosły i na pewno wie co mówi??dziś? wiem, że chciał mnie zranić?że powiedziałby wszystko, żeby tylko mnie zranić bo nie chciałam być dalej ofiarą, bo chciałam inaczej żyć?Wtedy wierzyłąm w każde najgorsze słowo, które mówił?pomimo, że to wszystko to kłamstwo?Nie wiem jak mam to wyjaśnić bo sama dziś nie rozumiem?Tak sobie myślę, że po takich przeżyciach nic, żadne słowo drugiego człowieka nie powinno mnie ruszyć, nie powinno mnie zranić?Jest niestety inaczej?
Trwało to wiele lat- tak jak pisałam - a więc można by tu napisać kilka tomów książki o życiu w strachu, lęku, smutku, samotności, braku pomocy, naśmiewania przez innych, depresji?
Jakoś przetrwałam to. Nie miałam radosnego, bezstresowego dzieciństwa z bajki. Musiałam szybko dorosnąć. Musiałam nauczyć się radzić sobie w trudnych sytuacjach. Musiałam opiekować się rodzeństwem, mamą, a nawet nim-?katem??.Musiałam być dzielna. Czasem się zastanawiam czy to wszystko mi się przypadkiem nie? przyśniło ?bo jak mała dziewczynka może coś takiego przeżyć?
?Dziś? jestem dorosłą kobietą?ale NIE dojrzałą dorosłą kobietą??Dziś? okazuje się, że mam wiele problemów ze sobą, okazuje się, że nigdy tak naprawdę nie dorosłam. ?Dziś?panicznie boję się ludzi, uważam siebie za gorszą, brzydszą, mniej wartościową??Dziś? okazuje się, że mam ogromne problemy z kontaktach z ludźmi, z kobietami a zwłaszcza z mężczyznami?Boję się ludzi, boję się relacji z ludźmi, ogarnia mnie ogromny lęk  kiedy muszę rozmawiać z nowopoznanymi zwłaszcza mężczyznami?
Gdzieś na forum ktoś napisał, że nie ma kolegów a inna osoba ze zdziwieniem pytała: jak można nie mieć kolegów?MOŻNA?napiszę więcej: przez całą szkołę podstwową a więc przez 8 lat, nie odezwałam się pierwsza do żadnego kolegi?Widziałam ich zainteresowanie mną, ciekawość czasem zdziwienie dlaczego taka jestem?ale ja czułam się od nich wszystkich gorsza?nie warta tego aby tacy ludzie (dzieci)  jak oni zamienili ze mną chociaż jedno słowo, nie warta tego aby powiedzieli mi chociaż ?cześć? Koszmar. Życie każdego dnia w koszmarze, lęku, strachu, że ktoś z klasy mnie skrzywdzi, że ktoś się dowie ? jak wtedy o sobie myślałam -?że jestem patologią?Oprócz strachu czułam wstyd, wstyd za to co mam w domu?Zazdrościłam innym dzieciom spokoju w domu?Obserwowałam dzieci i myślałam jacy oni są szczęśliwi, radośni, beztroscy?Ja wiecznie byłam smutna, samotna, zdenerwowana?.sama ze sobą zamknięta w sobie ze swoimi problemami?
Na pewno powiecie, żebym udała się do psychologa?Chodzę od dawna. Od prawie 10 lat?I zachęcam?Nie u każdego musi trwać to tak długo?Ja byłam przez kilka lat bardzo zamnknięta w sobie. Nie rozumiałam co Ci ludzie do mnie mówią?o jakichś uczuciach?A ja nie wiedziałam co czuję. Byłam zamrożona. Jedyne co wiedziałam i o czym mówiłam to to, że ja jestem dziwna.. świat jest normalny.. nawet on jest normalny. TO ZE MNĄ JEST COŚ NIE TAK. Długo żyłam w takim przekonaniu. Już nie?Już od dawna nie ale to nie znaczy, że jest już wspaniale?Nadal o wielu rzeczach nie potrafię, nie umiem powiedzieć więc nikt, nawet najlepszy psycholog na świecie mi nie pomoże?Kieruję się mechanizmami, o których niby wiem, ale których nie potrafię zmienić, kieruje się mechanizmami, które mnie krzywdzą. Nadal krzywdzę siebie?Już nie on..Ja teraz jestem swoim ?katem??Założyłam sobie filtr przez który widzę świat, przez który widzę siebie, ludzi, sytuacje?chodzi o moje pesymistyczne nastawienie do wszystkiego (ale i tak jest dużo lepiej niż wcześniej)?chodzi o mój lęk i strach przed sobą i drugim człowiekiem?Nie znam ludzi, nie zamieniam z nimi nawet jednego słowa a już się boję?bywało, że trzęsłam się z nerwów?bałam się kontaktu z drugim człowiekiem zwłaszcza mężczyzną?Wiem, wiem, ze to siedzi w mojej głowie?Niby wiem, ale ?nadal zyje w strachu?
Jak było w Liceum? Dobrze się uczyłam bo nauka, jakieś sukcesy dawały mi satysfakcje, były czymś dobrym w moim życiu. Skończyłam więc dobrą uczelnię. Moim celem była dobra, satysfakcjonująca mnie praca?stabilizacja i bezpieczeństwo w pracy, w zyciu?Po to tyle wkuwałam, aby sobie to zapewnić?PO studiach nie dostałam  pracy w zawodzie pomimo  tysięcy rozmów kwalifikacyjnych na których byłam, przygotowana , mniej przygotowana?. Praca, którą od lat wykonuję bardzo odbiega od mojej upragnionej, jest poniżej moich kwalifikacji i zainteresowań ale ?po latach bólu, smutku, wściekłości, żalu, rozpaczy, depresji z tego powodu??dziś? w miarę ją akceptuję?Być może nie mam już sił na płacz, rozpacz, ciągłego rozmyślania jak to nic nie potrafiłam osiągnąć?
Oczywiście wiem, że się zmieniam pomału? od 10 lat zmieniam się?jestem w stanie pomyśleć,  a nawet wierzę w to, że są fajni, wartościowi ludzie..że mają tez pozytywne cechy?że są mężczyźni, którzy nie ranią?
Największy problem zaraz obok nieakceptowania siebie, swojego wyglądu, mam z budowaniem zdrowej zadowalającej relacji z drugim człowiekiem?zwłaszcza z mężczyzną?Dziwnie to zabrzmiało, że największy?bo właściwie ten problem rujnuje w moim życiu wszystko. Tworzyłam jakiś czas związek z mężczyzną?Nie było cały czas cudownie ale nie było też źle, nie ranił mnie, akceptował to jaka jestem, prawił komplementy?Rozstaliśmy się?Kolejny związek, nic poważnego, jakby romans?Czułam, że mu się podobam fizycznie ale chyba nie rozumiał mojego zamknięcia w sobie?Podejrzewam, że mógł nawet pomyśleć, że Go nie lubię, jestem jakaś zadufana w sobie?Mało rozmawialiśmy bo ja sobie ubzdurałam, że jestem głupia, na pewno wszystko co powiem to będzie totalna durnota?Rozstaliśmy się?
Relacje ja ? mężczyzna to temat rzeka?Wiem, że to ja oceniam mężczyzn, wiem, że to ja skreślam ich zanim się nawet przywitają?.zwłaszcza tych którzy według mojego umysłu  najbardziej mnie mogą zranić?CI dobrze ubrani, pachnący, inteligentni?Nie mam odwagi poznać mężczyzny?Nie mam odwagi sprawdzić czy to dobry człowiek?Nie potrafiłam niejednokrotnie powiedzieć do któregoś cześć?bo głosu -z nerwów, strachu, lęku -nie mogłam z siebie wydobyć?Wiem co sobie myśleli?ależ głupia zadufana w sobie dziewucha?
Relacje z kobietami, również boję się kobiet  ale w mniejszym stopniu ?Boję się atrakcyjnych, pewnym siebie kobiet?bo przecież ja jestem ta gorsza?i na pewno dadzą mi to odczuć? Oj też temat rzeka?
Jestem po 30 nie mam męża, nie mam dzieci, nie mam pracy jaką zawsze chciałam, nadal nie akceptuję siebie. Mam takie momenty kiedy siebie nienawidzę, nie mogę na siebie patrzeć?patrzę w lustro i płaczę nad sobą?wciąż nie mogę zaakceptować tego, że nie jestem idealna?Pomimo całej wiedzy, którą mam z psychoterapii, pomimo, że sama nie patrzę na urodę innych a na osobowość i charakter siebie nie akceptuję, siebie nie potrafię kochać?Zeby być szczęśliwą wciąż muszę przypominać sobie, ze trzeba zdjąć filtr, że jestem normalna kobietą, ba nawet podobam się niektórym mężczyznom?Realnie patrząc na mnie nie jestem brzydka, ani głupia? Jestem normalna?Ciągle się nakręcam, że ludzie mnie chcą zranić, każde ich słowo biorę do siebie i odczytuję, żę jest kierowane przeciwko mnie?I wtedy się zaczyna nakręcanie się jaka to jestem, jaka nie jestem, jacy są inni, jak mnie ranią, jak boli?Muszę przypomnieć sobie ten filtr ale w takich momentach myślę, że ten filtr to kłamstwo?mój umysł się nie myli: to ja jestem do niczego,i dlatego ludzie chcą mnie ranić.zasługuję na ból! Jestem masochostką. Jestem swoim katem?.Boli!
Przepraszam jeśli kogoś obraziłam?zwłaszcza za swoje błędy?na pewno ich wiele bo szybko pisałam..
Pozdrawiam