Siostra nie chce się uczyć w podstawówce

Wiesz co? Szlabany dostała dopiero niedawno. Wcześniej całe dnie poświęcała na pisanie pamiętników i czytaniu blogów o jakimś zespole popowym. Szlaban to była ostateczność. Moi rodzice nie mają nerwów do takich rozmów. Ja sam nie raz, nie dwa takie rozmowy z nią przeprowadzałem, ale najwyraźniej jednym uchem wpadło, drugim wypadło. Naprawdę dziwi mnie jej zachowanie, bo wygląda to tak jakby chciała zrobić sama sobie nazłość, albo zwrócić uwagę całego domu na niej. Kobieca psychika jest serio dziwna już od lat dziecięcych

W sumie dopiero w 5 klasie to się zaczęło tak na poważnie, że zacząłem się zastanawiać czy wszystko okej. Szczerze powiedziawszy zawsze z nią były jakieś problemy- a to komuś coś na komputerze napisała, a to znowu się okazało, że w internecie używała takich słow, że można się zdziwić. Przy nauce nikt jej nigdy nie pomagał. W tym roku zdecydowaliśmy się, żeby zapisać ja na angielski dodatkowy- wcześniej próbowałem pomóc jej w znalezieniu hobby (taniec, fotografia, bo nic innego do głowy mi nie przychodziło) - chciałem jakoś pomóc jej w zaplanowaniu czasu, bo ponoć jak ktoś ma spięty grafik to nauka mu łatwiej przychodzi Ja byłem w ten sam sposób wychowywany (no w sumie nie miałem starszego brata, który by mnie motywował) a uczyłem się, żeby pokazać światu na co mnie stać

Dla mnie to wygląda tak, że ona za wszelką cenę chce zwrócić na siebie uwagę. Skoro mówisz, że Twoi rodzice "nie mają sił do takich rozmów" i reagują krzykami, to najwyraźniej brakuje jej miłości w domu, zrozumienia, rozmowy. Ona pewnie zauważyła, że jak się nie uczy to wtedy cała uwaga się skupia na niej i wtedy dopiero czuje się ważna. Mimo, że rodzice na nią krzyczą. Najgorsze to mieć poczucie, że nikogo nie obchodzi co się ze mną dzieje. Czytałam kiedyś zresztą artykuł o niegrzecznych dzieciach i większość z nich była niegrzeczna tylko po to, by rodzice zwrócili na nie uwagę. To przykre, że Ty się sam bardziej angażujesz w wychowanie siostry niż wasi rodzice.

A może zajęcia dodatkowe? Może w mniejszej grupie, z bardziej zaangażowanym nauczycielem to coś da. Chociaż w sumie ciężko posłać ją na korki ze wszystkiego. U mojej przyjaciółki był problem tylko z angielskim i ścisłymi, więc zapisała ją do Speak Up i na korepetycje indywidualne z matmy i chemii. Ale rzeczywiście tutaj pomocna byłaby chyba rozmowa, wyjaśnienie po co jest szkoła i nauka... albo pokazanie wszystkiego w jakiś ciekawszy sposób, nie wiem, może jakieś filmy historyczne, muzeum albo centrum nauki kopernik? Ogólnie wydaje mi się że zamiast zakazów lepiej przecierać szlaki i zbliżyć się do niej albo nawet posłać do psychologa, być może jakaś terapia rodzinna? Bo ja nie słyszałam, aby wydzieranie się na dziecko kiedykolwiek w czymkolwiek pomogło (z całym szacunkiem dla Twoich rodziców).