Nie mogę z nim zerwać, bo mam diagnozę Schizofrenia ;//...

On Ci mówi, że masz schizofrenie czy masz zdiagnozowaną przez lekarza? Nawet jeśli masz zdiagnozowaną przez lekarza nie ma prawa Ciebie tak traktować. Zerwij z nim, teraz jest ciężko ale potem lepiej nie będzie, a nie ma sensu tkwić w związku który wykańcza i wyniszcza. Zerwij z nim, odetnij się od niego i jak będzie chciał wrócić nie dawaj mu szansy.

Nie bądź z kimś kto Cię nie szanuję i daje Ci do zrozumienia, że jesteś gorsza, czy masz chorobę psychiczną....

Ja mam stwierdzona przez lekarza, od momentu tej diagnozy wszystko w moim życiu sie zmieniło. On mi tak mówi żebym się opamiętała, żebym z nim była, bo on mnie kocha... On mnie absolutnie nie wyniszcza, tylko ja jego... On wszystko robi dla mnie, cały swój czas poswieca, mnóstwo pieniedzy i zachodu żeby spotkanie w weekend fajnie wyszło... Teraz do niego jadę.. Ja chyba za duzo siedze w domu, non stop i mi myśli się wałkują jak woda, nad wszystkim się zastanawiam i wszystko neguję, skupiam się wciąż na tej diagnozie... Już nie wiem jaka  mam być i co postanowić, trudno mi w jednym trwać dłużej.. Jadę dzisiaj do niego, jutro idziemy na basen, a wcześniej na mszę do Kościoła, chciałabym zrobić chyba w koncu Bierzmowanie... byc bliżej tych spraw wiary i Boga.. To ja jestem złą stroną w tym związku, wciąż nie mogę się określic... Ale z drugiej strony jak moją niechęć i wszystko tłumaczy schizofrenią to mam już dość i chce się odciąć kompletnie... Najlepiej jest jak w ogóle o tym nie gadamy i coś robimy, działamy, a nie byczymy sie i leżymy w łóżku i gadamy bez sensu... Wszystko w moim zyciu jest bez sensu... I tak na serio to nie mam żadnej schizofrenii, miałam kiedyś krótką psychozę na tle nerwowym i od 5 lat łykam tabletki.. Jestem posłuszna, bo na nic innego mnie nie stać i łykam to i sobię wmawiam, że od tego będę zdrowa heh ;p. Może jakbym wierzyła w Boga to bym wierzyła w coś sensownego... a nie w moja schizo.

Nie daj sobie wmowic glupot ,znam schizofreniczke ,ktora ma czworke dzieci i szczesliwa mezatka jest.
Raczej ten koles ma problemy z osobowoscia.
Dlaczego nie   mozesz zerwac ?
Zawsze mozesz pojsc na policje ?

Rety, w zyciu bym nie poszła naskarżyc na niego na policje, szkoda mi go... Wiesz, on pochodzi z małej miejscowosci i nie zna/ł nigdy osób chorych psychicznie, jak okazało sie, ze mam ta diagnoze to czytał duzo ksiązek na ten temat i juz tylko w ten sposob mysli... Ja sie tylko zmuszam, ze moze do niego coś poczuję, zakocham się.. w koncu to zrobimy, ja zrobię... Ostatnio mi wyznał ,ze on od zawsze wie, ze mam schizofrenie i tak mysli - bo jak stwierdził ,zostawia sobie takie rozmowy na czarną godzinę, bo nie chce mnie do siebie zniechęcać i buntować... Ja to wszystko rozumiem, on jest bardzo zamotany z tym itd.. Ja też nie jestem najlepsza, też trochę poddałam sie tej diagnozie, nic nie robie w zyciu i pozwalam mu tak o sobie mówić i się potem z tym zgadzam. Zgłupiałam juz :-). Ale dzisiaj pojadę, przynajmniej pójdziemy na basen... W sumie od początku znajomosci, na gadu 3 ms mnie prosił o spotkanie.. natręt straszny... I kiedyś sie ze mna droczyl i mnie troche badał.. rozumiem zachowanie takich ludzi, nie wiem czy tak samo bym nie robiła :-). Każdy tam żyje w jakimś swoim świecie, w jakimś złudzeniu . Pozdrawiam.

Chodzę do psychiatry systematycznie, co miesiąc.... Biorę leki... Jestem bardzo posłuszna, współpracuję od lat.. No i nie wiem co mam jeszcze dodać :-). Możecie pytać o wszystko, już nie walczę, :-).

A żeby dodać swoją wiarygodność, to powiem ,że odstawiamy z doktor od czerwca lek i co jakiś czas jestem na mniejszej dawce.. Ucieszyłam się tym, bo ponoć mniejsza dawka ma aktywizować mnie do działania itd, poprawić nastrój itp, ale nic takiego nie zauważylam, przynajmniej jeszcze nie teraz :-). W sumie wszystko zależy od kąta patrzenia.. Wiem, że jezeli sama bym o tym nie gadała, nie wałkowała, nie przedstawiała sie tak tylko bysmy chodzili cos robić, rozmawiali na ciekawe tematy itp to mogłaby sie rozwinac fajna relacja, mógłby byc fajnym chłopakiem i ja dla niego dziewczyną... W związku musi być jakis fundament, szczerość, i zaufanie do partnera a nie jakaś diagnoza, choroba i inne pierdoły... On sam teraz dzwonił i zapytałam go jeszcze raz czy on sądzi ,ze mam schizo a on na to ,że chciałby wierzyć ,że nie mam ale wszystko mu pasuje i sie układa, że mam.. Ale wiecie, grunt to jest to ,że juz z lekarka odstawiamy, bo jak sie dowiedziałam w grudniu rok temu o diagnozie to tak mnie strzeliło piorunem ,ze myslałam, ze w domu zwariuje... z 5 razy gorzej sie czułam niz normalnie, czułam sie chora psychicznie, ciagle to wałkowalismy, rozmowy o lekach, o odstawianiu, rózne plany zeby to rzucic itp... Dotrwałam do szczesliwego momentu kiedy okazało sie, ze mozemy zacząć odstawiac... i sie poczułam tak szczęśliwa, tak mi kamien z serca padł, taka wolna jak ptak - nigdy w zyciu nie czułąm się tak szczęśliwą osobą, zwariowałam . Czulam sie zdrowa wtedy... Poszłam do pracy, spotykałam sie z kilkoma kolezankami, byłam radosna itd.. Ale taki ciężar jak diagnoza schizofrenia juz na zawsze mnie przygniótł i nawet jak kiedyś całkowicie odstawimy leki, to ten ciężar jednak pozostanie.. JUż pozostał, brak pewności siebie i swoich racji... Boję się kolejnej nerwówki, psychozy itp. - nie wiem co to było wtedy... Może faktycznie Kościół by mi ulżył, jedyne dobre lekarstwo na ludzkie żale... Czegoś się trzeba trzymać w życiu, pozdrawiam Was :-).

Dziewczyny, jak chcecie podnieść na duchu tak podupadłą psychicznię dziewczynę jak ja to dajcie namiary do dzieczyn/kobiet, które mają takie samo zaburzenie ale są waszymi znajomymi , dobrze sobię radzą itp.. Potrzebuję chyba tego... No i ten Kościół, muszę już jutro iść, a nie gnić we własnych myślach. Możecie mi napisać na priv jakiś namiar uprzednio uprzedzając osobę o kontakcie ze mnę ;-). Ok, już muszę się oderwać, lubię was papa ;P xD.

Moja babcia choruje na schizofrenie i to nie przeszkodziło jej w założeniu rodziny, dziadek kochał ją bardzo do końca, więc choroba nawet psychiczna nie uważam, by mogła być przeszkodą w związku. Bierz leki jak teraz i najważniejsze nie myśl tyle o tym i niech on o tym też tyle nie myśli. Jesteście szczęśliwi razem? To super i nie psujcie tego.

Hej,
To już nie będę w sumie pisać tych postów pod postem, bo to trochę bez sensu i zaśmieca, więc dałam jako "odpowiedz."
   jedyne co mogę robić to chodzić do świetlicy dla dzieci w mojej parafii w formie wolontariatu, bo to nic nie kosztuje i specjalnie nikt nic ode mnie nie wymaga. Ale się trochę boję bo już dawno nie byłam i nie wiem co miałabym robić z tymi dziećmi, tam jest taka pani, która im wszystko organizuje, a ja jestem tylko na doczepkę. Nie wiem co mogę im zorganizować fajnego, niespecjalnie chce mi się tam angażować w to, ale powinnam wychodzić z domu, bo znowu się skończy tak jak zawsze siedzenie w domu... Ta świetlica jest od g. 14 do 17. Poza tym nie dostałam żadnych takich wiadomości o jakiś dziewczynach/kobietach z tym rozpoznaniem, które znacie, jakiś kontakt do nich... Może któraś z was dałaby mi namiar na taką osobę, fajnie kogoś takiego znać, ale kogoś życiowego, a nie takie osoby z forum o schizo które siedzą, na rencie i marudzą, wymyślają... A poza tym od dłuższego czasu chciałabym pracować i zarabiać sobie kase na różne rzeczy, mieć np prawo jazdy i jakieś autko, ale strasznie trudno mi się do tego dobrać/zabrać...

Negri, wybacz, ale Twoj chlopak wydaje mi sie bardziej balastem niz jakakolwiek pomoca. Z Twojego opisu (jakkolwiek chaotycznego) wynika, ze jest sam niezrownowazony.

Na Twoim miejscu bardziej bym sie skoncentrowala na swojej terapii psychiatrycznej I staraniu sie ruszenia zycia do przodu, niz na szarpaniu sie z tym gosciem