nieinteligentny facet?

A ja myślałem, że miłość to także akceptowanie siebie takim jakim się jest..

Jaka madra wypowiedz!
Tyle ciekawych pytan!

Szukaj i mysle, ze odpowiedzi sa w twoim zyciu.

Tak wiele kobiet ma albo mialo talkich pytan jak ty, ale jezeli masz cos co ci na prawde teraz przeszkadza to czas teraz do zastanowienia!

Blanch eneige

Albo go zaakceptuj takim jakim jest i zapomnij o tym, albo się rozstańcie jeśli się męczysz. Pamiętaj tylko, że na świecie nie na ideałów! Dla mnie najważniejsza jest miłość, nie trzeba zaraz prowadzić wielogodzinnych dyskusji na trudne tematy! Życie codzienne też jest doskonałym tematem do rozmów. Po jakimś czasie w każdym związku rozmawia się głównie o życiu codziennym i przestaje być ekscytująco!

Dziś nasz związek wydaje mi się dziwny, działamy na zasadzie przyciągających się biegunów. Zupełnie różni, ale jest między nami chemia, (albo fizyka  )To co nas dzieli, to zainteresowania i ambicje.  Ciekawi mnie wiele rzeczy, chcę poznawać świat i się rozwijać. I do tego dążyłam zanim się poznaliśmy, jednak związek z nim sprawił, że stanęłam w miejscu

dalczego piszesz, ze stanelas w miejscu? co ci sie dzieje? cos sie dzieje z twoim narcysyzmem? A to bardzo wazne...

BLANCHE NEIGE

Nie potrafiłabym być z kimś, z kim nie mam o czym gadać. Jestem z moim facetem od 1,5 roku i nadal często mamy zażarte dyskusje na wszelkie tematy. Czasem nawet z tego powodu kłótnia wychodzi, ale mój W. powiedział mi, że uwielbia te nasze dyskusje, że to niesamowite jak potrafimy zażarcie dyskutować, każde wychodzi z jakimś nowym argumentem, to się po prostu nie kończy. Możemy tak czasem godzinami Mamy też trochę różne zainteresowania, więc często on mi opowiada jakieś ciekawostki ze swojej dziedziny, ja ze swojej. Nuda w związku to najgorsza możliwa rzecz.

Sam - to rzeczywiście dobra rzecz być specjalistą. Nadal jednak uważam, że zły dobór pod względem intelektualnym jest przeszkodą.
Moja znajoma prawniczka wyszła za mąż za fachowca - mechanika samochodowego. Jest bardzo cenionym specjalistą. Ale o niczym innym nie potrafi rozmawiać, niczym innym się nie interesuje. Małżeństwo nie wytrzymało próby.

Zgadzam się natomiast z Twoim poglądem Sam co do szwankującego podziału u Monikasso w jej poprzednim wpisie - chyba skasowanym?
Też nie uważam, że faceci są albo dobrzy i głupi albo inteligentni egoiści.

Wszytko ok, tylko ja bym jeszcze chciała przeczytać nieco szczegółów...
Jakie wykształcenie mają oboje...oraz jakie są ich zainteresowania...pasje...
Bo póki co autorka jako minus swojego faceta, podała to że nie potrafi dyskutować on na temat wydarzeń w kraju i o głębszych rozważaniach (coś konkretniej?)...

Dla mnie brak dyskusji o wydarzeniach w kraju, to jedynie brak zainteresowania polityką.
Ja sama pomimo swojego wykształcenia, nie jestem fanka oglądania codziennie wiadomości i czytania wyborczej... A rozważania... każdy jakieś ma... ale nie można wymagać aby wszyscy mieli identyczne jak nasze...

To miała być lekko ironiczna wypowiedź Pewnie chodziło o akceptację siebie takimi jakimi się jest, bo chyba o to m.in. chodzi w miłości?

Autorka na podstawie doświadczenia wyróżniła 2 typy mężczyzn - głupiutcy i dobrzy oraz inteligentni egoiści. Ciekawe spostrzeżenie - sam zaliczyłbym się do inteligentnych egoistów.
Jeśli można coś dzielić bo każdy jest inny to są tzw.miśki, czyli mała ambicja, dom itp., są również mężczyźni ciekawi świata, mający ambicje, chcący poszerzać wiedzę.
Nie idzie z miśka zrobić kogoś innego, albo akceptacja, albo nowy partner.
Ja poznając kogoś sprawdzam znak zodiaku, one często dobrze mówią o dopasowaniu i charakterach. Ja mam znak bliźniąt - zawsze coś się u mnie dzieje

Monikasso, zadałaś wiele ciekawych pytań, jednocześnie na nie odpowiadając. Twój chłopak uwiódł CIę czyms, czego jak się ostatecznie okazało- nie posiada (pomijając urodę). Byłam w podobnym związku półtora roku, to była pierwsza poważniejsza relacja z facetem. Też nosił mnie na rękach, napisał mi nawet wiersz, piosenkę, narysował nasz portret na karce A4 i tło drobnym maczkiem ozdobił słowami "Kocham CIę". Nawet wytopił mi serce z 3 kg czekolady;D To wszystko było takie słodkie, ujął mnie tym totalnie, jednak z czasem zaczęłam dostrzegać że tak naprawdę ma troszke ograniczony sposób myślenia, nie dostrzega tylu istotnych spraw z otaczającego nas świata. Ja umiałam się cieszyć tak po prostu, lubiłam czytac książki, podróżować, ciągle coś robić. Przy nim osiadłam w tym życiu, a radością dnia był obiad oglądany przy Włatchach móch (czy jak się ich pisze) na ipli.  Dziś patrząc na jego zycie mogę śmiało powiedzieć że może nie jest głupszy, ale mniej inteligentny niż ja. I nie żałuję ze go zostawiłam, żałuję, że dopiero po półtora roku, bo troszkę się musiałam "leczyć" po tej relacji.

Margolinka, to na prawdę czuć. Gdy mija pierwsza ekscytacja da się wyczuć z kim tak na prawdę jesteśmy. Ja czułam że facet z którym jestem odstaje poziomem inteligencji, ale jak jest z autorką nie wiem. I nie uważam się za jakąs mądralę, broń Bożę, po prostu to czułam.
Mała edytka: byłt sytuacje "między ludźmi" w których się za niego wstydziłam, bo mówił rzeczy których myślaca osoba by nie powiedziała.

Byłam kiedyś w bardzo podobnej sytuacji. Nigdy nie uważałam się za osobę nie wiadomo jak mądrą czy czy inteligentną, ale wtedy naprawdę było widać różnicę między nami. Do tego stopnia, że marzyłam o facecie mądrzejszym ode mnie Źle się czułam będąc u niego w domu, mimo, że zarówno on, jak i cała jego rodzina była dla mnie bardzo serdeczna. Nie uważam się za kogoś z wyższych sfer, broń Boże, ale trudno mi było jakoś normalnie przy nim funkcjonować. Czasem nawet musiałam mu tłumaczyć pewne proste rzeczy, albo niektóre sprawy pomijałam, żeby nie musieć się męczyć z wyjaśnianiem głupie, ale tak było rozstaliśmy się i do tej pory jestem przekonana o słuszności swojej decyzji

Monikasso, zastanów się czy chcesz z nim być. Skoro teraz mówisz, że niektóre rzeczy Cię w nim drażnią, to niedługo będzie denerwował Cię sposób w jaki trzyma łyżeczkę albo po prostu zaakceptuj go z całym dobrodziejstwem inwentarza

Dziękuję, Wasze odpowiedzi dały mi trochę do myślenia. Być może we wcześniejszej wypowiedzi źle zdefiniowałam inteligencję i sporo osób ironicznie się do tego odniosło, mój błąd. Nie rozpisałam się też za bardzo o swoim problemie, bo zrobiłam to spontaniczne, może nie do końca przemyślane, pierwszy raz kiedy piszę na jakimkolwiek forum.

Inteligencja to nie umiejętność rozmowy na tematy polityczne, kulturalne itd. Nie sądziłam, że odczytacie to tak dosłownie. Rzecz tyczy się też spraw codziennych. To ja jestem "mózgiem operacji", podejmuję decyzję, rozważam za i przeciw. I wcale nie dlatego, że wymagam od swojego partnera uległości, wręcz przeciwnie. On po prostu sam odchodzi w cień. Czasem też muszę tłumaczyć mu proste sprawy, dla mnie oczywiste, jemu sprawiające problem. W towarzystwie zazwyczaj nie ma za wiele do powiedzenia. Sprawia wrażenie, że nie interesuje go nikt inny poza mną. Na początku mi to pochlebiało, teraz zaczyna drażnić, czasem się duszę nie mogąc uwolnić się od jego czułości. Jest naprawdę zdolnym samoukiem pianistą, przynajmniej w mojej opinii. Nienawidzi konfliktów, unika ich jak może, wymiana różniących nas zdań przeważnie kończy się przyznaniem mi racji. Niektórzy mogą uznać tę kompromisowość za zaletę, ale mi wydaje się, że on nie do końca rozumie o co mi właściwie chodzi (przecież się kochamy i wszystko jest cudownie).

Jednocześnie jestem od niego trochę uzależniona. Mam w nim oparcie, wiem, że szczerze i bezwarunkowo mnie kocha. Czasem wymsknie mu się słówko dotyczące naszej wspólnej przyszłości. Dla niego uosobienie szczęścia stanowiłaby rodzina, dom, stabilność finansowa i... nie wiem. On sam nie wie, nie zastanawia się nad tym. Ja natomiast chcę poznać świat, rozumiem go inaczej niż on. Nie myślcie, że czuję się nie wiadomo jak inteligentna. Jestem normalną dziewczyną, mam plany, marzenia, ambicje.

Ostatnio sporo się zastanawiam nad naszym związkiem i czy jest sens dalej to ciągnąć. Kocham go, mimo to nie jestem szczęśliwa. A już najnieszczęśliwsza stanę się kiedy będę musiała go skrzywdzić, bo to jak wyrządzić krzywdę bezbronnemu dziecku. Jesteśmy ze sobą silnie związani. Znam go jak własną kieszeń, wiem jak zareaguje na to, że chcę się rozstać. Jest wrażliwy... ciężko będzie mu się pozbierać, a i mnie nie byłoby łatwo. Wymyśliłam sobie, że na razie poczekam. Postaram się zmienić sposób myślenia, zwiększyć dystans między nami...

Moniko, ja w Twoim poście nie widzę braku inteligencji u Twojego chłopaka - nawet po Twoim uzupełnieniu. Widzę natomiast dużą rozbieżność w oczekiwaniach. Ty potrzebujesz silnego faceta, zaradnego, przedsiębiorczego, takiego "błyszczącego". Twój chłopak Ci nie imponuje i raczej nic tego nie zmieni. Kobieta nie powinna widzieć z mężczyźnie niewinnego dziecka, nie powinna być z nim, żeby nie robić mu przykrości. Bez sensu taki związek.

Często bywa tak, że kobieta dopiero kiedy się "przejedzie" zaczyna doceniać taką zwykłą normalność, jaką ma do zaoferowania Twój chłopak. Ty się prawdopodobnie nie "przejechałaś", więc on wydaje Ci się zbyt nudny, za mało barwny. Wątpię, czy jest na to lekarstwo. Sama musisz się zastanowić nad tym, czy potrafisz znaleźć w nim wyjątkowość i nauczyć się widzieć w nim mężczyznę. Jeśli nie widzisz na to szans - lepiej się rozstańcie. Większą krzywdę mu zrobisz będąc z nim z litości niż odchodząc.

Tak to jest, bo pomimo zaprzeczania, wciąż szukamy tego przysłowiowego IDEAŁU. Autorki facet jest muzykiem, pianistą, samoukiem, ponoć utalentowanym. Jest kochający, wrażliwy, czuły, myśli o założeniu rodziny. Jednak powinien jeszcze być elokwentny, obyty w towarzystwie, oczytany, lubiący podróże, poznawanie świata, dyskusje o wszechświecie i mieć filozoficzna naturę. Mimo tego, pewnie z czasem i tak czegoś by zabrakło, lub coś byłoby nie tak Okazało by się, że nie potrafi gotować, ma lek wysokości, nie lubi pływać i jest niestety zbyt ambitny i za często zapomina o swojej kobiecie...
Ile osób...tyle potrzeb i stawianych warunków...
Odkąd siedzę na forum, to czytałam już niejeden temat (wcale nie nastolatek), że "poświęca mi za mało czasu", "za dużo pracuje", "wszystko dla niego ważniejsze ode mnie", "on mnie chyba już nie kocha, bo wcześniej spędzaliśmy ze sobą każdą chwile, a teraz nie ma nigdy czasu"...
Z kolei inna grupa dziewczyn/kobiet pisze "partner poza miłością i zaangażowaniem do związku nie wnosi nic"... no cóż...to chyba faktycznie mało...
Jak mówi stare mądre powiedzenie..."Jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził..."

I na wzajem Yogurciku
To też na potrzeby forum...

Zgadzam się z Tobą. Czasem trzeba przejechać się by docenić tą normalność dnia codziennego ( wiadomo, że żyjąc razem nie ma możliwości na codzienne fajerwerki), by docenić rozmowy o codzienności. By docenić dobroć chłopaka , by docenić, że ważniejsze może być wtulenie w siebie bez słów patrząc w niebo niż dyskusje w łóżku o polityce i wojsku.