bezmyślność

20 lat tak ma normalną rodzinę, jest najstarszy ma 3 młodszych rodzeństwa.
Mi zależy bardzo nie wiem czy dać mu odejść czy poprostu czas mu dać kiedyś sie odezwać nie wiem.??

zgadzam się w zupełności z Ola27latek....od siebie dodam tylko, że jesteście bardzo młodzi a i na zaręczyny zdecydowaliście się chyba za szybko....

Kocha i odszedł bo rozsądek każe - NIE ROZUMIEM!!

A ja nie rozumiem, czemu nie chciałaś zrobić mu przyjemności i jechać do jego rodziny...?! WTF?!?! Co to za zasady, żeby z osobą którą się kocha nie jechać i nie poznać jego bliskich... Sorki, ale nie ogarniam ;/

sweet dream już pisałam Ci - mam identyczną sytuację, naprawdę. Też nie mogłam tego pojąć. Mój się jeszcze w ogóle do mnie nie oddzywa, wręcz ostentacyjnie.
Nie chce pisać teraz dwa razy tego samego. Przeczytaj mojego popprzedniego posta. Radzę Ci z serca, tak jak sobie samej poradziłam

Sweet dream!
Jak ja Cię rozumiem.
Jeszcze teraz jak piszesz o tej rodzinie - u mnie znów identycznie. Też uważam, że rodzina w jakimś sensie pomogła podjąć mu decyzję. Wszyscy wiemy,że trzeba się rodziny radzić, szanować ją, ale z drugiej strony co to za facet, który uzależnia swoje postępowanie, zwłaszcza w miłości, od słów innych osób. Nie ma swojego zdania? swojego rozumu? Ja zawsze za swoje działania odpowiadam sama i trzymam rodzinę w "bezpiecznej" odległości od mojego życia, zwłaszcza życia uczuciowego.
Również miałam takie myśli że on się zorientuje, ale będzie już za późno. Odrzuciłam je.
Miłość przenosi góry. Jeśli on zrozumie pewne rzeczy, będzie chciał wrócić, a jeśli ja go kochałam naprawdę, a przecież kocham go naprawdę to się zejdziemy.
Serce jest mądre. Na swój sposób wprawdzie;) Trzeba oddać się w ręce czasu. Zdystansować się, skupić na tym, co w naszym życiu dobre, na każdym dniu.  Miłość sama się obroni, a gdy już zrozumiecie, że nie możecie żyć bez siebie to również wy będziecie się o tę miłość się starać.
Staraj się myśleć pozytywnie. Wiem, że na początku jest z tym ciężko, ale naprawdę myśli można zdyscyplinować. Jeżeli ta miłość była prawdziwa, przetrwacie.

on chce za wszelką cenę udowodnić,że go to nic nie obeszło.

Sweet dream

Moja odpowiedź będzie się różnić od prawie wszystkich poprzednich i pewnie Ci się nie spodoba ale .....

Moim zdaniem on przejrzał na oczy i nie chce być z taką osoba jak Ty, która mimo zaręczyn nie chce poznać jego rodziny. Może jestem staroświecka ale wydawało mi się zawsze, że przy tej okazji właśnie przedstawia się narzeczoną rodzinie i na odwrót, prosi ojca narzeczonej o rękę i typ podobne zwyczaje.

Dodatkowo, On musiał jechać do lekarza a Ty mu nie pozwoliłaś i kazałaś się odwieźć do domu? Cóż za egoizm....

Zastanów się może lepiej czy Ty go kochasz, bo wg. mnie jeżeli się kogoś kocha to robi się dla niego wiele rzeczy, dba, martwi. troszczy ...

Ale co ja tam wiem, mam dopiero 43 lata

Domyślam się, że jest Ci ciężko i naprawdę współczuje ale zastanów się co Ty dałaś od siebie a potem rozliczaj z jego poczynań

usunęłam wszystkie pamiątki po nim, numer telefonu, ze znajomych na fb - bo tylko mnie te jego posty męczyły psychicznie..
Teraz mam różne myśli, może faktycznie był za młody na stały związek, podjął tę decyzję z dnia na dzień - żadne moje argumenty go nie przekonywały..
pewnie woli się męczyć teraz, niż przyznać do błędu..
Taki typ, myśli że jak nie będzie mnie widywał - to że mu to uczucie przejdzie..
MAM SERDECZNIE DOŚĆ - modlę się żeby jak najszybciej mi przeszło, bo on niby nigdy do żadnej nie wraca- takie ma zasady.. Niby..
Głupia byłam że tak się nad nim płaszczyłam przez pierwsze 2 dni , później przerwa i przez 2 znów..
Szlag mnie trafia - że baluje, wiem że robi mi to na złość , te wypisywanie, 
ZASTANAWIAM SIĘ - jak moze człowiekowi z dnia na dzień przestać zależeć, to COS STRASZNEGO!!

Nie po prostu to tchórzostwo od kiedy zrywa się przez telefon - dla mnie to nie do przyjęcia.

On pije na potęgę ,  biega po klubach, 
nie wiem co myśleć??
ale martwię się że w coś się wkopie.

Jak dla mnie oboje zachowujecie się dziecinnie. Choć on o wiele bardziej. Kurde, 20 lat i oświadczyny po 10 miesiącach razem? Litości! Ja jestem o te kilka lat starsza, jestem z chłopakiem od 1,5 roku (przy czym mieszkamy razem już rok), ale jeszcze o zaręczynach nie myślimy, przecież trzeba się porządnie poznać, pomieszkać ze sobą, żeby być pewnym decyzji. Jakby nie patrzeć małżeństwo ma być na całe życie... Z kolei zerwanie zaręczyn przez telefon to w ogóle jakaś parodia... Świadczy dobitnie o tym jak bardzo mu na Tobie "zależało"... Niemniej jednak Ty też taka święta nie byłaś najwyraźniej: z tego co piszesz nie chciałaś zapoznać się z jego rodziną. Nie wiem co za dziwne zasady masz, ale też bym była sceptyczna wobec kogoś, kto nie ma ochoty poznać najbliższych dla mnie osób. I nie dziwię się, że się chłopak poczuł wykorzystany, bo co to w ogóle znaczy, że ma Cię odwieźć do domu, a dopiero potem iść do lekarza? Sama sobie nie możesz pojechać autobusem? Nie wiem, może dla Ciebie to oczywiste, że chłopak = Twój szofer, dla mnie nie.

Mieszkanie przed ślubem u mnie odpada
Rodzina mnie znała, to że nie chciałam do domu do niego pojechać - to chyba nie przestępstwo.
Dbanie, troska - zawsze z nim jeździłam kiedy trzeba było i tego chciał , zaufanie, mnóstwo czasu razem - owszem, wszystko to było.
Nie wydaje mi się że decyzję o zerwaniu podejmuje się z dnia na dzień.
kaisa_malene   A to że ktoś mieszka ze sobą przed ślubem - wcale nie znaczy że się nie rozstanie co więcej myślę że jak się znudzisz Twojemu - będziesz miała więcej żalu niż ja teraz

Kocham go nie umiem zapomnieć wciąż myślę co robi, przypominają mi się wspólne chwile.
Najbardziej boli,że wiem on też się męczy - pisał do mojej przyjaciółki w środę przed tym wyjściem do klubu, Tak ogólnie i że jakoś sobie poradzi, żeby mnie na balety brać, ze sam gdzieś wychodzi ale nie szuka nikogo, bo chyba ja mu wciąż w głowie siedzę. Bo byłam mu bliską osoba. Ale że nie jesteśmy dla siebie.  SAM SOBIE PRZECZY.
Jest taki uparty i charakterny i mam świadomość tego że raczej nie wróci.. Że co było nie wróci i takie różne.
Mi się wydaje że serce na swój sposób jest mądre, a wmówić sobie że nie kochasz jest trudno. I to zawsze wraca.

Nie wiem mi na przykład nie przejdzie bo zakochałam się na amen, w nim jako w człowieku, w mężczyznie.
Wszystko mi w nim pasowało. Mam może i ciężki charakter, ale kocham i on to wie. Podjął decyzję z dnia na dzień

Nie wiem co mam myśleć..
Niby dalej imprezuje itd. Ale dalej jest SAM.
Ostatnio jak spotkał moją dobrą koleżankę zapytał ją, co u mnie słychać, ona odpowiedziała aby sam zapytał się mnie , ale wymigał się tym ze ja nie chce utrzymywać z nim kontaktu więc nie ma jak i nie rozumie tego.
Takie dziwne podchody..
Ale po co ja mam udawać dobrą koleżankę , znajomą po tym wszystkim .. skoro tak mnie zranił. Zostawił z dnia na dzień bez wyraźnego powodu.
Czasami czuję że przez cały ten czas próbował mną manipulować po prostu.

Z biegiem czasu tych miesięcy powrotu nie widzę, są dni kiedy nawet zaczynam się zastanawiać dlaczego z nim byłam, PRZESTAJĘ idealizować, zaczynam DOSTRZEGAĆ wady.
Chociaż nie może chciałabym "powrotu" ale takiego  - żeby kiedyś dojrzał do związku i docenił, zobaczył kogo stracił - a ja z uśmiechem na twarzy odpowiem mu że za późno i że głupia byłam kiedyś.
To takie moja malutkie marzenie

Bardzo proszę o opinie.

Dokładnie.
Chociaż facet zachował się jak idiota, zrywając przez telefon.
Jesteście oboje siebie warci. Dorośnijcie, potem myślcie o związku.

Edit: Naprawdę uważasz, ze mieszkając ze sobą ludzie muszą się sobą znudzić? To w takim razie moje małżeństwo jest jakieś niesamowite... Z takim podejściem do bycia razem nie powinnaś w ogóle myśleć o legalizacji związku...

Druga sprawa, nie potrafię sobie wyobrazić, jak można decydować się na ślub, jeśli się nigdy ze sobą nie mieszkało i tak naprawdę niewiele się wie o przyzwyczajeniach i niektórych zachowaniach drugiej osoby, a one wychodzą na wierzch właśnie podczas wspólnego życia, a nie widywania się co jakiś czas.

Chodziło mi bardziej o opinie, po co mu wiedzieć co się u mnie dzieje, skoro zerwał?
Miał nadzieję że wciąż będę jego "dobrą znajomą" a kiedy się nie odzywam od tamtej pory dziwi się ze nie chce kontaktu i ciekawi co się ze mną dzieje..
Takie zagrywki - czemu to służy?

A nie możesz po prostu z nim porozmawiać?

owszem 5 miesięcy to długo, idę do przodu
jednak wydaje mi się że skoro przez ten czas nie znalazł nikogo, a ma predyspozycje by szybko móc kogoś znalezć, to albo nikogo nie szuka albo do końca sam nie wie o co mu chodzi

sweet.dream jestem w podobnej sytuacji, tylko, że mój były odzywa się do mnie bo ja pierwsza nie pisze sporadycznie raz na tydzień, pyta co u mnie, czy imprezuje, czy kogoś poznałam no i opowiada o swoim super życiu. Jak to się teraz bawi, nie chce się ogarnąć no i że spotyka się z kimś.. Jestem strasznie zazdrosna, ale udaje, że mnie to cieszy i życzę mu dobrze. Też są z jego strony jakieś głupie posty, dodawanie piosenek na fb, które tekstem i przesłaniem pasują idealnie do naszej sytuacji, albo o jego obecnym życiu, że jest panem swojego losu, bawi się, pije, jest szczęśliwy itp. Nie jesteśmy ze sobą prawie 4 miesiące, kocham tęsknie i czekam... W ten weekend zaczął robić mi jakieś wyrzuty, że go wykorzystywałam, że on się starał, a ja to wszystko popsułam, że wątpi w moją wierność.. Tak ni z tego ni z owego mi to napisał, a wcześniej pisaliśmy normalnie. Wkurzyłam się i wyrzuciliśmy sobie wszystko i jest teraz cisza. Dodał wczoraj piosenkę, która również obrazuje naszą sytuację, a wie że ją lubię (małpa-nie byłem nigdy). Nie wiem co to za zagrywki, ale ja teraz staram się również żyć własnym życiem, jak kocha to wróci. U mnie ból po rozstaniu odszedł, pozbierałam się i na prawdę teraz jest lepiej, tylko że strasznie za nim tęsknie. Wychodzę, imprezuję, bawię się żeby nie stracić młodości. Może to strasznie głupie, ale nawet byłam u wróżki. Powiedziała, że za 5 miesięcy moja samotność dobiegnie końca i to będzie były, który wróci. Wiem to jest śmieszne, ale ja w to wierze bo wróżka była sprawdzona i wiarygodna. Wszystko okaże się we wrześniu no ale dzięki temu mam lepsze samopoczucie...

Eileen: Ja nie mam zamiaru się z  nikim wiązać, bo niestety mimo WSZYSTKO to jego nadal kocham. Żle robiłam - każdy popełnia błędy.

Ale kochałam go szczerze - czuł to , bo zawsze powtarzał że to widzi, nigdy nie zdradziłam i nie zrobiłabym tego - i on to wie. Miał świadomość tego że myślałam bardziej przyszłościowo, A NIE na chwilę na teraz. Do kiedyś.

A nawet jak znajdzie sobie kogoś - TO dobrze, Wcale nie znaczy że i ja muszę. Bo on ma to i ja. Jeśli pojawi się ktoś odpowiedni to czemu nie, ale NIC na siłę ani na ZŁOŚĆ jemu. Nigdy.

Ellen : Poza tym nie wiem dlaczego tak negatywnie piszesz? Nie analizuje ZACHOWAŃ, bo go nie widuje na co dzień, studiujemy w innych miastach.  Od rozstania 3 razy się widzieliśmy się przypadkowo - opisałam to w poprzednich postach.

Tak wiem że tak łatwiej by mi było na 100%. i powiem że tak jest jak nie widuje go, nie dopytuje co sie z nim dzieje , nie odzywam się.

Wystarczy jednak takie spotkanie, a ja już jestem zdenerwowana, w środku znów roztrzęsiona. Wszystko wraca.

Pewnie i masz rację że za dużo dokładam.
Bo czasem nieświadome takie jego zachowanie mogę coś sobie dodać by się pocieszyć

Nie liczę że wróci napewno do mnie. Życie toczy się dalej.
Czuję jednak że te zagrania w stosunku do mnie - nie powinny mieć miejsca.
Bo TO ON zerwał. I powinien dać mi spokój - a nie dopytywać, czaić się gdzieś obok, ciekawić co się ze mną dzieje. Odpuścił sobie mnie, nasz związek - więc z szacunku jakiegokolwiek to wszystko nie powinno mieć miejsca. Takie moje zdanie.
WIEM że pewnie faceci mają jakieś swoje "męskie gry" w stylu - nie chciałaś mnie docenić więc żałuj czy coś w tym stylu.
Ale on nie musi mi niczego pokazywać.
JA dałam mu spokój więc chciałabym tego samego. Bo nigdy mi to uczucie nie minie - tego się BARDZO boję. Nie ukrywam.

Ja też to przeżywam, że z jednej strony dał mi szanse na poznanie kogoś innego, imprezowanie, poznawanie nowych ludzi, szaleństwo, a tak na prawdę cały czas tęsknie za nim. Nie chce być wolna, chce być z nim! Gdzie nie jestem to zawsze muszę pomyśleć o nim, zatęsknić... Ciężko będzie poznać i pokochać innego ;(

Nie walcz z tym.

Nie licz czasu, nie myśl o tym, że miało być lepiej, a nie jest. Nie wyobrażaj sobie na siłę, że będziesz szczęśliwa z kimś innym. To tylko wzbudza w Tobie frustrację.

Po prostu... zaakceptuj to. Pomyśl sobie "no dobra, czuję się teraz chu*owo, pewnie to jeszcze trochę potrwa, ale w końcu wszystko się wyprostuje" i uśmiechnij się do siebie w lustrze. Postaraj się zauważyć pozytywy. Pomyśl, że to wszystko się dzieje po coś, w jakimś celu - żebyś nabrała doświadczeń i na przyszłość była dojrzalsza, mądrzejsza. Życie to sinusoida. Raz jesteś szczęśliwa, raz cierpisz i w sumie dobrze, że tak jest - gdyby nie te gorsze okresy nie docenialibyśmy tego, co mamy, nie bylibyśmy szczęśliwi. Przyjmij to swoje aktualne cierpienie z pokorą. Jestem pewien, że prędzej czy później i dla Ciebie znowu zaświeci słońce. Trzymaj się, wiem co przechodzisz - mam teraz to samo.

Przeciez to jest szantaz emocjonalny w najczystszej postaci - ubezwlasnowolnienie. Nie jestesmy razem ale bez jego/jej "zgody" nic mi nie wolno zrobic.
Rece same opadaja...

Po przeczytaniu pierwszego postu stwierdzam, że nie jesteś jeszcze przygotowana na coś poważnego, odnoszę wrażenie, że chciałaś tego chłopaka trzymać krótko, a on miał tańczyć tak jak mu zagrałaś. Staraj się unikać miejsc w których jest szansa, że spotkasz byłego, nie szukaj kontaktu na siłę. Wyciągnij wnioski, naucz się czegoś z tamtego związku, a lada moment dostrzeżesz to co było złe i, że wcałe nie było tak cudownie. Kiedy to zrozumiesz odetchniesz z ulgą i zaczniesz się śmiać z tamtych chwil. Zapomnieć się nie da ale napewno rok czasu to taki okres po którym można ruszyć dalej. Zacznij się bawić, przeczytaj jakiś bestseller, wyjdź samotnie do kina na film który totalnie nie jest w twoim guście. A coś powiesz na piwko w pubie przy finale ligi mistrzów który odbędzie się 25 maja ? Pójdź, być może poznasz tam kogoś z kim się zaprzyjaźnisz.  Schowaj wszystkie pamiątki od niego do pudełka po butach (tak po butach...) i porządnie zamknij ten rozdział.

Co z tego że unikam miejsc gdzie mogę go spotkać - jak mijam go jadąc gdzieś samochodem  albo na przejażdżce rowerem w swojej miejscowości -  ostatnio co tydzień?
Mimo, że jak wracam do domu na weekend od tego zerwania naszego - to się boję - tak autentycznie się boję, z domu ruszyć żeby broń Boże go nie spotkać gdzieś. A i tak przynajmniej raz w miesiącu muszę, ostatnio częściej niestety. Może to podejście jest i trochę chore, ale to silniejsze ode mnie. 
Za każdym razem czuje takie dziwne zdenerwowanie, przypływ ciepła jak go gdzieś zobaczę, nie umiem "tego" nazwać nawet, serce mi wali jak młot - dzień jednym słowem zepsuty cały...
Dobrze ze od listopada nie było sytuacji (tylko te 3 razy w dyskotekach na święta, i ja i on byliśmy ze znajomymi więc łatwiej było) żebyśmy MUSIELI porozmawiać,   INACZEJ to nie wiem jakbym się zachowała.. Na przykład TERAZ, DZISIAJ znów mam łzy w oczach, może to wina tych ostatnich przypadkowych spotkań z nim, nie wiem.
DOŚĆ JUŻ MAM - co z tego że na co dzień się nie widujemy, nie musimy rozmawiać jak mi takie spotkanie potrafi psychę zryć porządnie nawet na kilka dni.
JAK tak sobie pomyślę, że przez całe wakacje jest duże prawdopodobieństwo że będę miała go widywać , bo będę w swojej rodzinnej miejscowości, to NIEDOBRZE mi się robi wręcz. Magiczne 7 miesięcy upłynie w piątek a mi wcale nie jest lżej na sercu...
Jeszcze ostatnio na fejsie zmienił status na rozwiedziony, a pare dni przed tym pod swoim statusem skomentował że nie predko powróci stan, gdzie znów będzie tylko jedna dziewczyna. Wciąż dochodządo mnie nowe wieści dlaczego my się rozstaliśmy np taka "ze nie chciałam seksu, dlatego sie oświadczył tak szybko, a pozniej śłubu, więc mnie rzucił" albo "Ze za duzo kreciłam, się nim bawiłam"
już mam serdecznie dość TEJ SYTUACJI,
bardzo szkoda ze tak blisko siebie mieszkamy bo dla mnie to katorga, to samo otoczenie, kazdy zna kazdego, mnostwo plotek.

Czuje się momentami jakaś zaszczuta, wszędzie jego znajomi, koledzy, cokolwiek nie zrobie to czuje ze ktoś poleci do niego z nowinką. OStatnio pisze z takim kolega i on proponuje spotkanie ( jest z mojej miejscowosci) ,  spotkalabym sie z nim jednak w tej 10 tys. miejscowosci zaraz mnóstwo plotek i koło się zamyka.
Przez te zerwane zareczyny, związek, brak takiej rozmowy spokojnej i szczerej - bo rzucanie pierscionkiem to nie rozmowa, te spotkania CZUJE jakies ograniczenie - psychę mam tak zjechana ze nie wiem czy nie powinnam gdzies wyjechac , bo juz nie daje rady.
Za pasem egzamin dyplomowy a ja o nim rozmyslam... i rozrywa mnie w srodku..
POROZMAWIAC NIE MAM z kim, bo ze znajomymi juz nie chce nawet , staram się nie rozmawiac i pokazywac  ze juz on mnie nie interesuje nic nie czuje, z rodzicami - to tak srednio bo i tak sie nadenerwowali i bali o mnie przez dlugi czas jak sama na studiach byłam, wiec zostaje mi tutaj pisac..

Już dłużej nie wytrzymam tego co się dzieje...  Z czasem miało być lepiej a wcale nie jest - mówią czas pomaga - mnie chyba przyzwyczaja do bólu...   Po co ja mam dalej żyć - jak wiem że tą prawdziwa miłość jucz mam za sobą? Mam szukać jakiś śmiesznych substytutów tamtego uczucia?  Starałam się z kimś sobie ułożyć życie ale ja w głowie wciąż mam jego, wszystko mi go przypomina, zastanawiam się jak się czuje co robi w dany dzien..
Chyba sama jestem sobie winna bo pod koniec sierpnia napisal ze "mnie kocha, ze nikogo nigdy takim uczuciem nie obdazy i ta osoba jego, ze dla niego to wszystko pomimo tych 10 mieisecy wciaz jest swierze"  Glupia odpisalalm mu i 4 razy sie spotkalismy.. Pozniej z dnia na dzien doszedl do wniosku ze to "chyba taki ogromny sentyment, mial nadzieje ze to uczucie w nas jest"  ja odpisalam " zeby dal mi spokój, zeby nie pisal nie dzwonil, nie interesowal sie co u mnie, ze wczoraj jak sie spotkalismy bylo wszsytko dobrze, a dzisiaj juz zmiana, ze potrzebuje kogos stabilnego emocjonalnie"... Wiem ze z tym dobrze zrobilam, bo nie moze mnie tak traktowac..  Ale co z tego jak dalej kocham, mysle, momentami mam dosc tego cholernego uczucia..   Nikt nie jest taki jak on...
Co ja mam zrobic?  Minal rok 1 listopada , a ja czuje ze nie mam po co dalej zyc, co to za zycie jest jak wiesz ze z tym kogo kochasz nie mozesz byc..  A samej tez jest zle, z kims kogo nie kochasz jeszcze bardziej...

Ale się uczepiliście tego mieszkania przed ślubem. Mi się wydaje, że można kogoś dobrze poznać bez mieszkania ze sobą, a pary mieszkające przed ślubem niekoniecznie będą sobą szybko znudzone. I licytowanie się co jest lepsze nie ma najmniejszego sensu. Wystarczy mieć oczy szeroko otwarte i rzeczywiście starać się poznać druga osobę, a nie myśleć tylko organami rozrodczymi.
A co do autorki - wydaje mi się, że trudno jest cokolwiek powiedzieć o waszym związku i o tym co będzie dalej, i kto jest tutaj winien (pewnie 50:50). Jesteście młodzi i jak na swój wiek (i dzisiejsze trendy) szybko podjęliście decyzje o zaręczynach (może zbyt szybko?). Też nie za  bardzo rozumiem co to za zasady związane z niechęcią do odwiedzania rodziny NARZECZONEGO (!). Albo nie byliście sobie pisani, albo spróbujecie  porozmawiać jak dorośli ludzie i ustalić jakieś zasady. Może uda się to wszystko jeszcze naprawić

Proszę o przeczytanie mojego ostatniego posta z przedwczoraj a nie z przed roku.. świadczy on o czyms innym - bo wróciić jak widac chciał !