czasami nie wytrzymuję tego wszystkiego...

Raczej marne szanse ze on sie zmieni. Alkoholizm to powazna choroba, samemu raczej z tego nie wyjdzie,bez terapii. No i musialby chciec,a nie pod przymusem.
Wyglada to zle,chyba najlepszym wyjsciem dla ciebie i dziecka byloby rozstanie. Wy jestescie wspoluzaleznieni, a dziecinstwo i dorastanie przy ojcu alkoholiku zostawia slad na cale zycie.

boli mnie to,że nie mamy wspólnych tematów,nie mówimy do siebie czule,mijamy się tak bez słów.jest naprawdę ciężko...

Agasiulka, rodzice którzy nic do siebie nie czują, kłóca się na każdym kroku (przy dziecku też), wyzywają się i ubliżają sobie...to nie jest "pełna rodzina"...uwierz mi...
Dziecko jest coraz większe i coraz mądrzejsze, zaczyna rozumieć co się dzieje wokół niego. Na pewno byłoby bardziej szczęśliwe, gdyby obydwoje rodziców było szczęśliwych, nawet jeśli nie mieszkali by razem. Małe dziecko szybciej przyzwyczai się do rozłąki...starsze będzie jeszcze bardziej przezywać. Pomyśl o tym, że rozstając się (musisz sama zdecydować czy chcesz tego) możecie kiedyś zacząć jeszcze normalnie rozmawiać i mieć poprawne relacje między sobą, a zostając razem mimo ciężkiej atmosfery i wiecznych kłótni...problem będzie się tylko pogłębiał, na szkodą Wasza a przede wszystkim dziecka...

napisz wszystko co  Cie boli, wszystko kulturalnie ale napisz bedzie Ci lzej na sumieniu.

jedynym wsparciem jakie mam to moi rodzice.bo z męża strony nie mam nikogo z kim mogłabym porozmawiać normalnie i się wyżalić.jego pokręcona rodzinka też dążyła do tego,by nasze małżeństwo się rozpadło.przytoczę nawet taką sytuację z tego lata....gdy między mną,a mężem zaczęło się lepiej układać to jego starsza siostra,która mieszkała z nami no i ze swoją matką 30letnia panna dążyła do tego by to wszystko się rozpadło.wymyślała różne głupie historyjki o tym,że niby mam innego i że jak jeżdżę do rodziców to się z nim spotykam,co jest absurdem,ponieważ przez te pięć lat,które jestem z mężem(jako mąż od dwóch lat)nigdy nie spotkałam się z żadnym facetem badz nawet kolegą,o żadnych innych facetach przy nim nie rozmawiam...wracam do tematu...jak wspomniałam ta jego siostra wymyślała różne cuda na mój temat,kłóciłam się z nią o te kłamstwa,pozniej jej odbiło i zaczęła przede mną chować środki do czyszczenia toalety,łazienki itp,co dla mnie było bardzo śmieszne.w pokoju w którym śpimy ja,mąż i córcia zaczęły znikać kwiaty z parapetu.no zabrała je ona właśnie twierdząc,że to są jej kwiaty.tak co kilka dni znikał jakiś kwiat.w końcu się wkurzyłam i wszystkie te kwiaty wystawiłam jej do pokoju i zakupiłam sobie sto razy ładniejsze.za jakiś czas zabrała pufy,mówiąc,że to dla niej świętej pamięci ojciec kupił.nic już nie mówiłam,tylko sobie pomyślałam masz bierz te swoje pufy.mąż w końcu nie wytrzymał,zrobił jej awanturę i kazał się pakować i wynosić z domu.ta nie wierzyła,że on mówi to serio.to akurat była sobota,ale gdy rano w niedzielę wstała mój mąż(Mariusz) powtórzył jej bardziej dobitnie,że ma się wynosić.spakowała się i pojechała.oczywiście zadzwoniła do swego 43letniego braciszka,który mieszka w Gdańsku,że my ją z chaty wyrzuciliśmy,że nie ma dokąd pójść,że Mariusz chciał ją zabić,co jest okropnym kłamstwem,aj różności na nasz temat się sypały.akurat ja w niedzielę pojechałam z małą do rodziców,żeby odpocząć od tego wariatkowa.ten brat wydzwaniał do mojego i groził mu policją i wszystkim co się dało.dzwonił do mariusza 15razy na dzień,ale już pózniej mariusz nie odbierał.po tygodniu mąż po mnie przyjechał i akurat wyjechaliśmy z podwórka od moich rodziców,gdy nadjechał ten brat.byłam w szoku,gdy go zobaczyłam.obraził całą moją rodzinę,wyzwał od najgorszych i w worku po śmieciach przywiózł mi moje rzeczy i zakazał wracać,bo skoro jego siostra nie może tam mieszkać to ja tym bardziej.byłam bezsilna,a mariusz w tym momencie okazał się zwykłym mięczakiem,który nie potrafił stawić czoła własnemu bratu w obronie żony.ta gnida pa dwóch tyg.wprowadziła się spowrotem do domu,ale my od tamtej pory z nią nie rozmawiamy.jak narazie to poszła na stancję na okres zimy.mam nadzieję,że choć na ten czas będę miła spokój,a tego nich brata nie chcę znać i mam ogromny żal do niego za to co zrobił mi i mojej rodzinie.też się z nim nie odzywam.niech pilnuje swego życia,a nie się wtrąca w czyjeś,ale to u nich rodzinne.taka właśnie jest rodzina mariusza.przykre,ale prawdziwe;-(

Kurcze ciężkie to wszystko ale na moje oko to bardzo trudno będzie wam odbudować normalne zdrowe relacje. Może to kwestia miejsca gdzie mieszkacie może ktoś usiłuje na niego wpłynąć i on sobie z tym nie radzi nie wiem. Ale powiem Ci jedno zastanów się czy chcesz być z człowiekiem , który tak Cię traktuje bo ja nie widzę tu chęci jego poprawy. A dla dziecka naprawdę będzie lepiej jak będzie miało dwoje rodziców , którzy je kochają a siebie nie niszczą. Wiesz mam koleżankę która tkwiła w takim związku kupę lat dwoje dzieci ma prawie dorosłych a najmłodsze ma 12 lat. Mąż ją najpierw poniżał potem  bił. Jej dzieci na to patrzyły. najstarszy syn zaczął się zachowywać bardzo agresywnie w stosunku do niej. Teraz jest w trakcie sprawy rozwodowej bo o mały włos mąż na oczach dzieci by ją zabił. Musiała iść z nimi do psychologa i okazało się że problemy z synem są i tak się zachowuje bo nie potrafi sobie poradzić z tym że jego matka była ofiarą. A mówi że najgorsze jak ten mały przychodzi i mówi mamuś ty teraz jesteś szczęśliwa bo nie płaczesz i tato cię nie bije - tylko się uśmiechasz. Moja koleżanka mówi że serce jej pęka że taki los zgotowała dzieciom. A ona chciała tylko pełnej rodziny -aby dzieci nie chowały się bez ojca.
Więc zastanów się czy o taką pełną rodzinę Ci chodzi.

Agniesiulka, koniecznie napisz w tym liście wszystko, ale spokojnie, "dyplomatycznie". Przygotuj się też na to, ze po przeczytaniu listu, mąż może przyjechać do Ciebie. Jeśli będzie zły i przez emocje nie dasz rady z nim porozmawiać, poproś aby wrócił gdy ochłonie. Nie daj się ponieść nerwom. Musisz być spokojna i pokazać mu jak bardzo jesteś zdesperowana, że to nie może skończyć się kolejną awanturą (nic nie wnosząca do sprawy). Musi zakończyć się poważną i spokojna rozmową. W sumie możesz o tym wspomnieć w liście. Żeby najpierw wszystko przemyślał, a gdy będzie mógł na spokojnie porozmawiać, żeby przyjechał do Ciebie. Tylko spokojem można coś zdziałać, bo sama widzisz co dotychczasowe awantury Wam przyniosły...

Wyjedź do rodziców, ale:
1. Wyjedź z samego rana, gdy on pójdzie do pracy (żebyś miała czas wszystko załatwić).
2. Zgłoś na policję, że chla, po pijanemu robi awantury, a ostatnio Ci groził I DLATEGO SIĘ WYPROWADZASZ - boisz się o bezpieczeństwo swoje I MAŁOLETNIEGO DZIECKA.
3. W liście, który mu zostawisz (to może być dowód!) musisz pisać tak, żeby sąd nie uznał, że się go wcale nie bałaś. Zagrożenie musi być prawdziwe i w moim przekonaniu takie jest.
4. Nie przymierzaj się do naprawiania czegokolwiek.
5. Gdyby przyszedł po dziecko nawet go nie wpuszczaj. Przez drzwi powiedz, że nie ma mowy. Gdyby zaczął pyskować dzwoń NATYCHMIAST na policję.

Rodzina jest wstrętna, a on nie odciął się od niej, czyli będzie taki sam. Nie wyciągniesz go z rynsztoka PONIEWAŻ ON CIĘ NIE SŁUCHA. Jedyna szansa na wyciągnięcie go, to gdyby się odciął, zaczął być bezwarunkowo posłuszny Tobie (innymi słowy gdyby grzecznie wszedł pod pantofel). Rodzice go nie wychowali, więc jest niewychowany. Nie jest gotów być głową rodziny. Przyjmij to do wiadomości.

Dalsze działanie muszą być konkretne, nie połowiczne.

Jeśli chcesz napisać list, napisz:

wyjeżdżam z dzieckiem, ponieważ po pijanemu jesteś nieobliczalny i boję się o dziecko i o siebie. Gdybyś chciał cokolwiek między nami naprawiać, musiałbyś przestać pić, zacząć zachowywać się kulturalnie i traktować mnie z szacunkiem. Nie uwierzę w żadne obietnice, same słowa nie wystarczą. Ważne co robisz.

Nie rozpisuj się za bardzo, żeby sobie nie nagrabić. NIE PISZ, ŻE NIE JESTEŚ ŚWIĘTA! Jesteś. Jesteś dobrą, kochającą żoną, która trafiła na mięczaka, łobuza, umiejącego walczyć z żoną a nie ją chronić. To musi być dla sądu jasne. Dlaczego? Rozwód ma być z orzeczeniem JEGO winy. Inaczej on się rozpije, Ty pójdziesz do pracy, on się - biedaczek - znajdzie w niedostatku i zażąda DLA SIEBIE ALIMENTÓW OD CIEBIE! Musisz mu to uniemożliwić. Musisz teraz grać JAK SZACHISTKA. Dobrze planować KAŻDY RUCH. Rozumiesz?

Trzeba się rozwieść, podzielić majątek ustalić alimenty. Potem możecie żyć razem długo i szczęśliwie jak będziecie chcieli i będziecie się szanować. A jak nie to każdy do swojego mieszkanka i za parę miesięcy znowu się zedziecie i tak do końca życia.