mój mąż wszystkiego mi zabrania!!!

Mnie też  tu coś nie gra ,myślę że to prowokacja.Nie wierzę żeby ktoś był aż tak głupi.A jeśli to prawda to żyjesz gorzej niż w Afganistanie czy innych krajach muzułumańskich.Ale ja nadal nie wierzę że to prawda .A jeszcze jedno  skoro jesteś po studiach, to powinnaś wiedzieć że piszę się chcę a nie chcem.Jak jego rodzice tak cię pilnują  i mieszkają z wami to jak urwiesz się do kosmetyczki.Nie poskarżą mu?

Ja się na rolnictwie nie znam, ale zawsze wydawało mi się, że to właśnie latem i na jesieni jest najwięcej pracy na polu. W środku sezonu rolnik jedzie zagranicę dorabiać się? Poza tym 12 h pracy w polu? to chyba w bardzo tradycyjny sposób uprawiacie pole.

Dziewczyno - jeśli to prawda, idź do psychologa, niech ci się pomoże otrząsnąć z niewolnictwa.

ostatnio napisałam mu, że chcem pojechać do siostry do Gdańska, ona też jest w ciąży i siedzi w domu na chorobowym, i co usłyszałam? " że jeśli pojadę to on mi dziecko odbierze bo się na matkę nie nadaję, bo nie moge w domu usiedzieć! poza tym jadę tam pobzykac się z innymi bo wiem, że drugi raz nie zaskoczę! przecież to jakiś obłęd, jemu wszystko sprowadza się do jednego! Najbardziej martwi mnie to, że jeśli on już teraz takie rzeczy wygaduje, jak jeszcze dziecko się nie urodziło, to co będzie jak się urodzi? zamknie mnie w domu i zabroni gdziekolwiek samej z dzieckiem wyjść bo inaczej mi dziecko odbierze? to jest chore!juz kiedys mi powiedział, że jesli będziemy mieli dziecko to on nie pozwoli żebym sama pojechała z dzieckiem do rodziny, myślałam że żartuje, ale teraz jak juz jestem w ciąży widzę, że on mówił całkiem serio ;-(

ja już naprawdę nie wiem co mam robić!!! Z jednej strony nie wiem jak sobie poradzę sama z dzieckiem, a z drugiej jak sobie pomyśle że resztę życia miałabym spędzić w takiej niewoli i z człowiekiem, który ciągle kontroluje, zabrania i wyzywa od najgorszych to żyć się odechciewa :-(

czasami sama się sobie dziwie jaka ja głupia byłam, że nie wierzyłam ludziom dookoła( znajomym ze studiów, rodzinie), że my do siebie nie pasujemy, jesteśmy z dwóch innych światów, on chyba nie wie że mamy XXI wiek!!!, ja jeszcze na studiach byłam bardzo kontaktowa, lubiłam rozmawiać z ludźmi, wychodzić na kawę czy do kina, spotkac się czasami z bratem na piwo.Teraz nic z tych rzeczy nie robię.
Ale juz wtedy mogłam zauważyć, że on stara się mnie kontrolować, spódnicy nie ubieraj, butów na obcasie nie noś, paznokci nie maluj, z bratem sie nie spotykaj bo jak to wygląda! boże dlaczego ja wierzyłam że to się zmieni? Cały czas wierzyłam że z biegiem czasu coś się zmieni, ale już nie mam nadziei, nic się nie zmieni, a jeśli nawet to na gorsze, w sumie nie powinnam się dziwić jeśli on wyniósł z domu taki model życia i rodziny, ale ja mam zupełnie inną wizję życia....

ludzie pomóżcie mi znaleść wyjście z tej sytuacji!!!! może odezwie się ktoś kto był w takim chorym związku i z tego wybrnął...coraz częściej myślę nad rozwodem, ja wiem że wcześniej czy później i tak bym się rozwiodła bo wiem że kiedyś nie wytrzymam takiego życia w niewoli, a wiem że to się nigdy nie zmieni, tylko wiem, że jesli poczekam jeszcze kilka lat to mogę tego psychicznie nie wytrzymać, ja już jestem kłębkiem nerwów i też nie chcę żeby dziecko było świadkiem takich sytuacji i widoku ciągle płaczącej matki.

Koszmar!!! Bardzo ci współczuję, dobrze że zrozumiałaś że taki związek nie ma sensu! Odejdź od niego zanim wróci z zagranicy, niech zastanie puste mieszkanie. Wyjedź do rodziny, pisałaś że masz z nimi dobry kontakt

Ja też już wiem co powinnam zrobić i żałuje że wcześniej przed ślubem dałam się nabrać na te przeprosiny i obietnicę poprawy, jednak to nie jest takie proste, ja teraz jestem kłębkiem nerwów, on cały czas piszę, wyzywa mnie a przecież wie że nie mogę się denerwować,jestem przecież w ciąży! a jak sobie pomyśle że czeka mnie rozwód to będzie istny horror, groźby, wyzwiska, nachodzenie w domu. aż strach się bać, chociaż wiem że moja rodzina stanie za mną murem obym tylko miała siłę podjąć ten pierwszy krok. mam nadzieję że w końcu sie odważę zrobić to dla siebie i dziecka.

Oczywiście że odejść! Co do tego to na pewno nikt nie ma wątpliwości! Ja bym na twoim miejscu wyjechała do rodziny, wniosła pozew o rozwód, a potem podała o alimenty na dziecko gdy się urodzi. Facet zmarnował ci życie a ty jeszcze rozważasz kwestie bycia z nim ze względu na dziecko?

Pozew rozwodowy. Przenieś się do rodziców, do rodziny, do znajomych, nawet do domu samotnej matki. Znajdź pracę. Na początku będzie ciężko, ale potem sama zobaczysz o ile łatwiej jest znieść ciężką sytuację z dzieckiem, ale w normalnej atmosferze, niż w relacji z psychopatą.

najbardziej się boje tego, że jeśli powiem mu o rozwodzie to on zacznie znowu przepraszać, że już więcej nie będzie mnie wyzywał i obrażał, że on tak tylko w nerwach ma, że się zmieni, pozwoli mi iść do pracy  itp. muszę w sobie znaleść siłę żeby znowu nie dać się nabrać na te brednie, juz tyle lat obiecywał że się zmieni, ale ja wiem, że on sie nie zmieni,z roku na rok jest coraz gorzej, musiałby sobie mózg wymienic a to raczej niemożliwe :-)
ps, dzięki za dobre rady, ja wiem że macie rację, muszę tylko znaleść w sobie siłę:-)

ok, przepraszam, nie wiedziałam że tak trzeba, już będę edytować :-)

Dziewczyny, powiedzcie, czy ja naprawde mam jakieś wygórowane wymagania? Przecież to że jestem żoną i niedługo matką, nie oznacza chyba, że juz nic od życia mi się nie należy? tylko mąż, dziecko,teście, dom i pole na zmianę?przecież jestem jeszcze młoda, chciałabym czasami gdzieś wyjść, nie mówie że na impreze ale nawet na kawę z koleżanką, przecież to nie zbrodnia.albo czy to naprawdę takie straszne że chciałabym czasami sama pojechać do domu? żeby pogadać z ciocią lub siostrą, przecież nie zawsze mąż musi siedzieć i słuchać. Boże im dłużej z nim jestem tym sama głupieje że to może naprawdę ze mną jest coś nie tak!!! ale wracam na ziemię jak opowiadam koleżance i w domu jak żyję i oni zdecydowanie mowią że ze mną wszystko w porządku a to mój mąż zapomniał że mamy XXI wiek.

Masz rację, wiem co powinnam zrobić ale czasami człowiek potrzebuje się upewnić że ze mną wszystko w porządku, że są na tym świecie ludzie po ślubie i z dziećmi i żyją normalnie a nie jak w więzieniu, a moje życie nie jest normalne, ja to wiem, tylko muszę mieć siłę żeby w końcu coś z tym zrobić i nie tkwić w tym kolejne 6 lat.

Nawet samo to, że kiedy mój mąż wyjeżdża raz w roku za granicę do pracy na miesiąc lub dwa, to ja powinnam tęsknić i byc smutna z tego powodu (on ma łzy w oczach, ale ja nie wierze że to dlatego że tak mnie kocha, gdyby mnie kochał to by się tak nie zachowywał, ja wiem że to dlatego, że mu sie kontrola nade mną skończy), a dla mnie jest to najlepszy okres w roku, w tedy jestem szczęśliwa, bo w tedy mogę żyć normalnie, pojechać do domu, iść do koleżanki, do fryzjera, bezstresowo odbierać telefony bez męża stojacego przy uchu. już samo to mówi że nie jest w naszym małżeństwie tak jak byc powinno.

Dziewczyny a wierzycie że on po urodzeniu dziecka mógłby się cudownie zmienic o 180 stopni? bo mi jakos ciężko w to uwierzyć, jeśli przez tyle lat związku i 2 lata małżeństwa nic się nie zmieniło, jedyne co się zmieniło to to, że zmywa naczynia po śniadaniu, bo jest ich najmniej. Wydaje mi się, że po urodzeniu dziecka będzie jeszcze gorzej, jeśli już teraz są takie akcje i groźby odebrania mi dziecka, to później może być tylko gorzej.Wogule nie mogę zrozumieć jak mógł powiedzieć coś takiego, że jak pojadę do siostry to on mi dziecko zabierze!! nie mieści mi się to w głowie, i to ma być kochający mąż i ojciec? Z drugiej strony nie powinnam się już więcej łudzić że coś się zmieni skoro on tak został wychowany i taki model rodziny uważa za jedyny i słuszny więc nie powinnam wymagać żeby się zmienił bo musiałby zmienić swoje myślenie, system wartości itp.a to chyba nie jest realne. Po drugie ja nie chcem żeby on się zmieniał na siłę, wydaje mi się że powinien znaleść kogoś kto będzie taki jak on, miał podobną hierarchię wartości, gdzie pieniądze są na pierwszym miejscu, ja niestety jestem zupełnie inna i chciałabym w przyszłości poznać kogoś "normalnego". Załuję, że człowiek to taka istota, że musi się przejechać na własnych błędach zanim coś zrozumie, w tym przypadku to że od początku do siebie nie pasowaliśmy, a do mnie to nie docierało jak wszyscy mi mówili, on jest z innej planety!

Wychodząc za niego za mąż myślałm, że dam radę tak żyć, że może się przyzwyczaje, że troche on się zmieni.Tyle lat żyłam  z dala od ludzi, i w sumie dopiero będąc w ciąży zdałam sobie sprawę, że przecież życie jest tylko jedno i dlaczego miałabym się zmieniać dla męża żeby żyć pod jego dyktando? przecież każdy powinien żyć tak jak chce, robić w życiu rzeczy które lubi, przecież nie można tak strasznie ograniczać drugiej osoby,jeśli się ją kocha.przecież małżeństwo to nie tylko zakazy i ograniczenia!!!

Ludzie zamiast czepiać się pisowni lepiej poradzilibyście co zrobić, aby wyjść z tej sytuacji.Jakby nie było to dla mnie takim problemem to nie siedziałabym na tym forum i nie opisywała swojego beznadziejnego życia. Jak człowiek chce dużo i szybko napisać to błędy mogą się trafić. Poza tym skończyłam Administrację i dobrze znam pisownię. Moje błędy więc nie wynikają z niewiedzy tylko z chęci szybkiego napisania postu.
Ale i tak dzięki za rady. Dobrze wiedzieć, że nie tylko ja i moja rodzina uważa że te małżeństwo jest toksyczne.

Może i macie rację, jak poczytam trochę na swój temat takich odpowiedzi to może w końcu się otrząsnę i wydostanę z tego bagna!!! W końcu muszę przejrzeć na oczy!!! Mamy XXI wiek, jestem młoda a mi życie ucieka przez palce, i to chyba z własnej głupoty!

Skończyłam Administrację na UWM w Olsztynie :-)
ps. dzięki za dobre rady.

Mama będzie szczęśliwa jak będzie miała kontakt z rodziną, znajomymi i jak pójdzie do pracy jak każdy "normalny" człowiek. A nie siedząc w domu z mężem i jego rodzicami, i tylko jeżdżąc na pole!!

Niestety to prawda, samej jest mi głupio że dałam się tak traktować ;-( ale teraz już jest za późno na wyrzuty, teraz muszę coś z tym zrobić żeby dalej tak nie żyć, żeby zacząć żyć normalnie, jak każdy wolny człowiek. szkoda że tak późno do tego doszłam, ale ważne że w końcu przejżałam na oczy że to nie jest normalne życie.

Do Pitagoras: Dzięki za radę, dobrze wiedzieć, że są na tym świecie normalni faceci, którzy widzą w innych facetach złe zachowanie a nie tylko męską solodarność ;-)

Aż dziw bierze, że można tak dać się traktować!!!  Który to mamy wiek? Pomyśl kobieto o dziecku, skoro o sobie nie myślisz!

Co masz zrobić? Wyprowadzić się z więzienia, wziąć rozwód i żyć! Skoro facet już przed ślubem było źle, to po co w to bagno się pakowałaś? Wierzysz w takie dyrdymały - jak facet obiecuje, że się zmieni? Błagam Cię dziewczyno... Dorośnij!!! Swoją drogą, ciekawe co to studia były, że nauczyli Cię tylko pisać "chcem" i dać się traktować jak śmieć.

Karolcia, ja znam pełno takich "po studiach", które, jak się okazuje skończyły jakiś kierunek w Żaku czy jakieś inne studium. Hahaha.

Czy ja moge zaytac czy ty to napisalas jako zart czy naprawde ? bo mi wlosy stanely wlasnie deba i na poczatek zaniemowilam po przeczytaniu tego postu.
Jak ty to wytrzymujesz kobieto?

Tu musze cie poprzec...
O zgozo... To by byl odpowiedni mezczyzna dla mnie- za pierwsze slowo '' nie wolno ci'' , '' nie pozwalam ci'' obrzucilabym go gnojem i pogonila widlami i spalby tydzien z krowami :-P

mała sugestia od mężczyzny; Zrozrpaczona -U C I E K A J ! ! !

Dzięki za wszystkie rady. Wiem, że wszyscy macie rację :-) Pora powiedzieć STOP niewolnictwu!
Ale boje się tego co mnie czeka w sytuacji, gdy powiem mu o rozwodzie. będą wyzwiska, groźby, szantaże, nachodzenie mnie i mojej rodziny w domu, dzwonienie, gadki typu "zmarnowałaś mi życie!" oraz " mogłem się domyśleć że biorąc dziewczynę z takiego domu tak to się skończy!"
On uważa że powinnam być mu wdzięczna że on ze mną jest, jakbym była jakaś gorsza!! (z takiego domu czyli według niego gorszego, bo mieszkałam w kamienicy a nie w dużym domu jak jego rodzice, i to że moi rodzice się rozwiedli i nie mają tyle kasy na koncie). Ale z drugiej strony nie mogę ciągle myśleć o tym co on będzie wygadywał i że się wkurzy on i jego rodzice, muszę zacząć myśleć jak wyglądałoby dalej moje życie jeśli nic nie zmienie. w końcu życie jest tylko jedno i powinnam je przeżyć szczęśliwie, a przynajmniej bez stresu, organiczeń, wyzwisk i poniżania.

Ja mam do kogo pójść, mam ciocię, która ma dom i sama w nim mieszka, bo dzieci już ma dorosłe, więc spokojnie mogłabym u niej pomieszkać do czasu porodu i później aż odchowam dzidziusia. Poźniej wiadomo, chciałabym w końcu znaleśc jakąś pracę, wyjść do ludzi, żyć normalnie.Chciałabym zamieszkać w Olsztynie, tam studiowałam i tam zostawiłam wszystkich znajomych, mogłabym w końcu odnowić z nimi kontakty.Jak sobie pomyśle jak moje życie mogłoby wygladać po rozwodzie to aż buzia mi się uśmiecha;-)

wg mnie to i jedna i druga powinna sie spakowac i wyjsc z domu w kazdym prawie miescie jest dom samotnej matkione tam pomoga przynajmniej na pol roku pomoga pozwy napisac itp macie tylko jedno zycie i macie dla kogo  zyc macie dziecieki
warto dla nich wywalczyc szczesliwe dziecinstwo Trzymam za was kciuki ja mam nieco inna historie ale jestem juz przytloczona tekstami meza"ktory kocha ponad zycie "
Mam 25 lat i jestem rok po ślubie mój mąż jest 3 lata starszy,od początku naszego małżeństwa oszukiwał mnie finansowo i tydz po ślubie wyszło żę ma długi na 7 tys niby nie wiele ale ośmieszał mnie przedswoją rodzina i okreslal mianem najgorszej a kiedy bylismy razem robil ze mna na odwot tzn mowil rozne rzeczy na swoja rodzine, przez to bardzo narobil sie nie mila stuacja pomiedzy rodzinami moja a jego, Stałam się z dziewczyny energicznej zamknieta w sobie z niska samoocena....Dodam ze jest bardzo porywczy i kiedy sie zdenerwuje to rzuca przedmiotami ,przeklina a od kilku dni kiedy mu powiedzialam ze nie dam rady z nim dluze zyc w takim zwiazku powiedzial ze sie zabije, kilka razy przeslal mi sms ze  niemam na niego czekac bo nie wroci itp.
Dodam ze przez rok kochalismy sie moz 5 razy bo maz nie wykazuje zainteresowania lub nie jest zdolny do seksu....sad
Chcialam tylko szczesliwego malzenstwa bo przed slubem taki nie byl a mam oskarzenia placz prawie co noc, i tys mysli ,,,,myslicie ze po kilkunastu rozmowach i ostatnich szansach warto probowac dalej???

Oczywiście, że to nie jest prowokacja tylko samo życie, smutne ale jednak życie. Osoby które przeżyły lub przeżywają coś podobnego wiedzą, że nie jest łatwo uwolinić się od takiego człowieka, tym bardziej, jeśli tyle lat tkwiło się w takim toksycznym związku lub małżeństwie. No ale wierzę, że będę miała wystarczająco siły żeby zmienić swoje życie, dla siebie i dla swojego jeszcze nienarodzonego dzidziusia.;-)

Nie martw się za bardzo tym co on będzie gadał, robił etc.Zmywasz się bez słowa, zmieniasz numer telefonu.On o rozwodzie dowie się z pozwu nie tylko rozwodowego ale i o alimenty(!)W sytuacji gdy jesteś w ciąży to oczywiste.Jakiekolwiek rozmowy maja sens dopóki bierzesz pod uwagę ''naprawianie'' związku etc. Jeśli decydujesz ze to koniec, to o czym gadać? To obcy człowiek. Niech się buja.
Jak gdzieś tam przyjedzie za Toba wypraszasz krótkimi słowami. Jak nie skutkuje; dzwonisz na policje.Bedzie dodatkowy argument na Twoja korzysc na sprawie.
Tyle

ej, ej; chyba za długo na słońcu byłaś bez nakrycia głowy. Sama byłaś uprzejma zauważyć, ze mamy XXI wiek, a teraz wyskakujesz z tekstem ''kto zechce rozwódkę z dzieckiem?''???
Wez się babo w garść i przestań bzdury pisać, ok?

chyba za długo byłam odizolowana od świata i ludzi :-)ale muszę się ogarnąć ;-)

W sumie jak czasami chodzę do moich (wszystkich dwóch ;-) koleżanek i widzę jak one żyją, mimo, iż też są po ślubie i mają dzieci to człowiek dopiero zauważa jak jego życie nienormalnie wygląda a jak wyglądać powinno.

To nie małźeństwo tylko sekta jakaś.
Z wygody zgadzamy się na wszystko a potem budzimy się z ręką w nocniku!!!

Spróbowałabym najpierw w jakieś małej sprawie postawić na swoim.Pewnie i asertywnie z podniesioną głową.Niech to będzie naprawdę nic wielkiego i. Obsserwujcie. reakcje faceta.

Oj Dziewczyny, Dziewczyny...
Az boli to czytać, a co dopiero tkwic w takim G...
Ale warto pamiętać: w sytuacji gdy mąż pracuje zarobkowo, a zona nie- to (wybacz Wysoka Moderacjo- nie umiem się powstrzymać) jego zasranym obowiązkiem jest dawanie pieniędzy zonie. Pomijając względy przyzwoitosciowe itp, jest to obowiązek prawny.
Tak wiec nie tłumacz sobie Agniesiulko, ze nie możesz odejść, bo jesteś uzależniona od męża materialnie.W Twojej sytuacji, gdy jeszcze jest dziecko- każdy sad przyzna Ci alimenty zarówno na Ciebie, jak tez na dziecko; z tym ze na dziecko na zawsze, a na Ciebie ''do czasu aż się usamodzielnisz''.W praktyce nie mniej niż rok.I to jest pewniak, pierwszy z brzegu prawnik powie Ci dość dokładnie na jaka kwotę możesz liczyć. Proponuje się dowiedzieć.Niewykluczone ze byłabyś dla Rodziców wsparciem, a nie balastem...
A konkluzja jest taka: NIE, NIE MUSISZ SIĘ DO TEGO PRZYZWYCZAJAĆ!

to wstań od kompa; połóż się spać i do rana decyzje podejmij.Jak nie teraz to kiedy?
P.S. W temacie mieszkania nawet lepiej jakby chciał je zachować, wtedy będzie Ci musiał spłacić Twoja cześć, czyli nie musisz szukać kupca itp.

Współczuję Ci męża jeśli naprawdę jest taki, jakim go opisujesz. Na tyrana, despotę mogłaś trafić zarówno w mieście jak i na wsi.
Zastanawia minie jedno. Naprawdę nie wiedziałaś czym jest wieś? "Wsi spokojna, wsi wesoła ..." to tylko w sielance. Znam wieś, ze wsi pochodzę i wiem jak praca na wsi wygląda. Przez czas kiedy na wsi mieszkałam, na wsi pracowałam, to znaczy do momentu kiedy wyszłam za mąż.
Zero wakacji, zero wolnych sobót. Pieniądze przeważnie potrzebne są na modernizacje, bo jeśli się nie modernizuje zostaje się w tyle. Takie niestety są wiejskie realia. Czasu na koleżanki rzeczywiście brakuje, albo pada się ze zmęczenia. Decydując się na wyjście za mąż, za rolnika powinnaś się liczyć z tym, że na wsi praca lekką nie jest. Dlatego ja ze wsią, swojej przyszłości wiązać nie chciałam.
Następna sprawa. Czy przed ślubem ustaliłaś z przyszłym mężem, to że ty na wsi pracować nie zamierzasz, że chcesz pracować po za gospodarstwem? Czy po prostu chciałaś wyjśc za mąż, bo ładna sukienka, bo goście, bo cała ta weselna otoczka?
Podobał Ci się facet i go chciałaś i nie wzięłaś go z łapanki, ale znałaś jakiś czas i jak sama zauważyłaś wiele cech jego charakteru Ci się w nim nie podobało.
Wiesz znam wiele kobiet, które łapią faceta jaki się trafia z myślą - ja go wychowam, albo jakoś tam będzie. I jest jakoś, czyli przeważnie nieciekawie, a potem płacz i rozczarowanie.

Jeszcze raz napiszę. Ja nie miszkam na wsi tylko w małej miejscowości (w której nic nie ma, nawet kina). My z mężem oboje jesteśmy po studiach. On skończył prawo a ja administrację. Wychodząc za niego za mąż myślałam, że bedę pracować zawodowo, a działalność w polu, będzie tylko dodatkowym żródłem dochodu a nie jedynym (myślałam, że po prostu będę mu pomagać jak będę miała czas , a nie że on mi godziny wylicza ile on pracował i ja później musze tyle samo odpracować w polu co on, mimo, że bym pracowała)chociaż on i tak na pracę się nie zgadza,więc nie ma tematu. Nawet jeśli bym postawiła na swoim i poszła do pracy, to ja na dłuższą mete nie dam rady tak żyć, mój mąż wiecznie by mnie zadręczał co robiłam, z kim rozmawiała, z kim kawę piłam i wogule, juz raz coś takiego przerabiałam jak byłam pół roku na stażu w Urzędzie Miasta. i to był istny horror. smsy co pięć minut, a po powrocie ciągłe awantury i fochy ;-(
Ja chciałabym żyć normalnie, chodzić do pracy, nie stresując się że jak wrócę to będę wysłuchiwała jakiś głupich tekstów.

Poza tym jeśli przeczytałaś moją historię to wiesz, że niechęć puszczenia mnie do pracy to nie jedyny problem mojego męża. Za dużo tego jest, aby mogło coś się zmienić.On musiałby cały się zmienić a takie rzeczy się nie zdarzają. Poza tym on nie chce się zmieniać, według niego wszystko jest normalnie, tak jak być powinno. Jego rodzice też tak żyją, bez rodziny, znajomych, nigdzie nie wychodzą i jakoś żyją, więc on nie rozumie dlaczego ja tak nie mogę.

Są takie co nie wierzą w Twoją historię .... ja, choć bywa, że w emocjach przejaskrawia się wiele - wierzę.
U mnie jak i u innych też miało być pięknie.
Życie pokazało, gdzie moje miejsce i ani nie byłam głupia, ani ciemna.... przez lata nie potrafiłam wydobyć się spod rządów zwłaszcza teściowej.
Mój ukochany systematycznie mnie wychowywał na swoją modłę i w sumie byłam dla niego bardziej robotem, niż kobietą.
Traktował mnie przedmiotowo, a  wyjście z domu bez niego, powodowało podejrzenia i oskarżenia.
Nie marnuj swojego życia dla kogoś, kto nie widzi w Tobie człowieka.
Małżeństwo nie powinno być więzieniem. To, co opisałaś sprawi, że wpadniesz w depresję i będą wtedy mieli 'pożywkę' nazywając
Cię psycholem.
Moja łatka wciąż siedzi na plecach pomimo, że depresja, którą przeszłam w 1991 roku, nie powtórzyła się.
Dziecko wychowywane w takiej rodzinie..... też ogłupieje.
Jednak decyzja zawsze należy do Ciebie.
Pozdrawiam

Udokumentowana aktywność.

2013-08-09

10:23:42
10:48:53
11:59:31
12:05:26
12:10:51
12:16:24
12:23:45
12:31:55
12:38:01
12:43:38
12:50:43
12:57:03
13:04:06
13:08:15
18:57:36
19:41:50
20:26:54
21:12:32
21:23:09
21:24:23
21:46:15
22:11:14
22:38:49

2013-08-10

09:46:07
13:38:50

Rozumiem, że autorka w tym czasie ora pole, a wiadomości wysyła z chomąta, które rolnik założył jej na szyję.
Tradycja zakładania chomąta kobietom sięga 12 wieku naszej ery.

->

Autorka w tym czasie siedzi w domu a nie na polu, bo po pierwsze męża nie ma, a po drugie w ciaży jest.

No właśnie - ale Ty sama pozwoliłaś na to, by w Twoim przypadku te rzeczy były tematem do dyskusji. To, że Twój mąż o tym dyskutuje to jedno, ale to, że Ty podejmujesz tę dyskusję, to drugie. Jesteś wolną kobietą, niegłupią, która ma pełen potencjał do tego, by robić w życiu to, na co ma ochotę. Na razie jednak pozwoliłaś na to, by ktoś inny decydował o tym, co będziesz robić, a czego nie. W imię spokoju w domu i braku awantur. Czy rzeczywiście czujesz się w ten sposób spokojniejsza?

Zmiany nie dzieją się same tylko dlatego, że na nie czekamy. Jeśli będziesz biernie liczyć na zmiany, pewnego dnia może okazać się, że masz 70 lat, przeżyłaś całe życie będąc nieszczęśliwa i wciąż na coś czekasz. Zmiany leżą w Twoim zasięgu, musisz tylko zrobić krok ku nim i zacząć nadawać swemu życiu pożądany kierunek.