Frajer?

zalezy ci na niej i na dzieciach i ich utrzymujesz ok. z tym ze ona z niczym sobie nie radzi to musisz sie zastanowic czy brales ja taka niezaradna czy dopiero teraz taka sie zrobila. moze ma jakies problemy o ktorych nie wiesz. moze jej brakuje ciebie na codzien i z tym nie daje rady. uwierz mi ze nie jest latwo byc matka dwojki malych dzieci. ty przyjezdzasz co jakis czas a potem wyjezdzasz i masz swoje zycie. ona zostaje. jest roznica miedzy przyjazdem na kilka tygodni i zajmowaniem sie dziecmi a byciem z dziecmi ciagle. jezeli byla inna kiedys to mozliwe ze popada w przygnebienie. a co do jej rodzicow to juz musisz zapytac swojego sumienia czy chcesz im pomagac. powiem jeszcze jedno. zastanowilo mnie dlaczego nie wezmiecie slubu? zwlaszcza ze zaczynasz sie czuc jak frajer. i jesli ta dzialalnosc jeszcze istnieje to postaw sprawe jasno ze bedziesz splacal ale niech przepisza ja na was. a jak nie to kiedy pozyczasz tak duze sumy pieniedzy to rob to u notariusza. na razie masz dobra prace ale zycie potrafi zaskakiwac i musisz byc przygotowany ze moze nie zawsze bedzie dobry zarobek, dobre zdrowie.

Mi się wydaje, że Twoja dziewczyna choruje na agorafobię, to lęk przed wychodzeniem z domu (zwłaszcza samemu), chory długo sam nie wie, że jest na to chory aż po jakimś czasie panikuje przed wyjściem z domu. Ona wcale może nie być "ciepłą kluchą". No i jak mówisz, nie zostaje w domu sama z dzieckiem (pewnie boi się bez Ciebie spać albo boi się chodzić do sklepu sama z dzieckiem jak Ciebie nie ma) tylko pomaga jej mama (swoją drogą, dlaczego nigdy nie zapytałeś z troską dlaczego sama sobie nie radzi, nie licząc nie wyrabiania się?). Widocznie ma jakąś nerwicę lękową, bądź depresję poporodową.
Nigdy nie wyciągaj takich wniosków jak "jestem frajerem", bo nie wiesz o co na prawdę chodzi. Może ona nie ma w Tobie oparcia, poczucia bezpieczeństwa w sensie, że trudno z Tobą porozmawiać o problemach, zwierzyć się. Sam widzisz, że o swoich myślach jej nie powiesz. Bo? Dopóki nie odbyjecie poważnej, ale życzliwej rozmowy, nigdy dobrze nie będzie.

Druga sprawa... Czy Ty kiedykolwiek rozmawiałeś z dziewczyną o tym co Cię męczy? Jeśli nie rozmawiacie o wydatkach bieżących i planowanych, o finansach rodziny to co to za związek i rodzina? Może ona nie zaczyna tematu, bo czuje i boi się co o niej myślisz, dlatego powinieneś na spokojnie porozmawiać z partnerką.
Życzę powodzenia.

Ona się Ciebie boi (strach przed powiedzeniem Ci o problemach, pewnie w środku bije się z myślami i lękiem), ma depresję (niewiele ją interesuje, może interesować się tylko rzeczami błahymi), ma nerwicę lękową (strach przed samotnością przez 4 tygodnie jak wyjeżdżasz), ma agorafobię (strach przed pójściem do sklepu obok, przed pójściem i pojechaniem do bankomatu. Przed pójściem do urzędu). Zamiast się denerwować na nią i na skutki jej zachowania to zacznij się martwić, bo nie dzieje się z nią nic dobrego. Przede wszystkim zaprowadź ją do psychologa, ale na spokojnie, ona teraz potrzebuje miłości, a nie nerwów. Możesz jej wyjaśnić, dlaczego myślisz, że powinna tam pójść, że się martwisz. Mówiąc w ten sposób zapewnisz ją, że nie odejdziesz. Pamiętaj, że to dobra kobieta, a rodzina to bycie na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie. Jak ona zacznie walczyć z chorobą dzięki lekarzowi to zobaczysz znaczną poprawę.
Ja wiem co mówię. Sama miałam to co prawdopodobnie ma ona i dzięki temu, że narzeczony był życzliwy, miły, wyrozumiały, spokojny i nie był zły na sytuację i moje zachowanie, wyszłam prawie całkiem z choroby i teraz zakładam firmę. Rok temu nie zostałam sama w domu ani na 30 minut, a o wyjściu przed klatkę nie było nawet mowy. Uspokój się i spróbuj rozwiązać waszą sytuację.

Poza tym dobra rada - jak ją pytasz o coś poważnego, np. O firmę, rozliczenie, uczucia, zdrowie to ciągnij ją za język, pytaj czy na pewno, powiedz żeby nie bała się powiedzieć, przytul i pytaj z uśmiechem czy na pewno. Wiem, że to męczące, ale na razie to jedyna opcja, żeby wyciągnąć z niej prawdę.

Wiesz co, teraz to się nie dziwię, że między wami dzieje się źle. Pokazałeś, że nie potrafisz rozmawiać z drugim człowiekiem. Szczerze to szkoda mi Twojej dziewczyny, bo dobrym facetem dla niej to Ty nie jesteś, a pieniądze to nie wszystko. Zatraciłeś się w nich, uważasz, że jesteś taki dobry i święty, no i w ogóle partnerka robi z Ciebie frajera. Chciałeś pomocy, chciałeś wiedzieć czy przesadzasz to dałam Ci odpowiedź. Pytając na forum musisz się liczyć z tym, że jeśli ktoś z boku widzi, że robisz coś źle to Ci to powie. Nikt Cię po głowie głaskać nie będzie. Nie chcesz słuchać rad (i różnych możliwych wariantów, dlaczego ona może się tak zachowywać) to radź sobie sam.

Miodowyblond, mam wrażenie, że ciut za daleko wybiegłaś z wnioskami

Dziewczyna na pewno ma jakieś problemy, ale nie wydaje mi się, że od razu należy im nadawać medyczną nazwę. I nie sądzę, żeby od razu 4 różne choroby/zaburzenia ją dopadły. Nie dziwie się więc sceptycyzmowi autora.

Ale ja (jestem przecież kobietą ) widzę w Twoich wypowiedziach kilka trafnych spostrzeżeń. Myślę, że możesz być blisko prawdy w kwestii braku rozmów, braku poczucia bezpieczeństwa, oparcia i...strachu przed partnerem.

Goomis, po lekturze Twoich postów można odnieść wrażenie, że jesteś konkretnym, twardym, zdecydowanym facetem. Niestety, tacy mężczyźni często mają podobny problem w związku - zbyt dominują i zupełnie "zagłuszają" swoją drugą połówkę. Ty zarabiasz, umiesz zająć się dziećmi, umiesz wszystko załatwić, radzisz sobie ze swoimi obowiązkami. Trudno więc Ci przyjąć do wiadomości, że ktoś, kto siedzi od x czasu w domu z małymi dziećmi żyje w zupełnie innym świecie. Ten świat kręci się wolniej, są w nim inne wartości. Ty tego innego świata nie rozumiesz - wpadasz do domu na 4 tygodnie, nadajesz mu właściwy dla siebie rozpęd i nie przychodzi Ci do głowy, żeby zatrzymać się i wsłuchać uważnie w sytuację. Twoja partnerka nie musi być ciepłą kluchą. Ona po prostu jest inna niż Ty. Szczególnie teraz, kiedy jej świat ograniczył się do domu i dzieci. Jest zapewne dużo delikatniejsza, spokojniejsza, wolniejsza (jeśli rozumiesz co mam na myśli)

Przytoczony przez Ciebie przykład rozmowy dla mnie prowadzi do dwóch wniosków:
1. ona faktycznie boi się powiedzieć prawdę. Zapewne boi się Twojej reakcji. Nie napisałeś jak reagujesz na tego typu newsy, wiec nie wiem, jaka ta reakcja jest, ale Twoja dziewczyna woli jak najdłużej mydlić Ci oczy niż zmierzyć się z ową reakcją
2. jeśli Wasze rozmowy faktycznie tak wyglądają to nie są to rozmowy. To przypomina raczej rozliczenie.

To co z dużym prawdopodobieństwem dręczy psychikę Twojej dziewczyny to przygnębienie. Ona zapewne świetnie daje sobie radę z dwójką dzieci. Zaprasza matkę raczej z powodu samotności. Jeśli kobieta nie jest typem skrajnej Matki Polki to siedzenie całymi dniami z dziećmi wykańcza ją psychicznie. Kolokwialnie mówiąc - nie ma do kogo gęby otworzyć. Do tego dochodzi poczucie samotności spowodowane Twoją pracą. Rozumiem, że Twoja praca to jedna z lepszych decyzji w Waszej sytuacji, ale obawiam się, że w żaden sposób o tym nie rozmawiacie. Nie chcesz słuchać o tym, że jej Ciebie brakuje na codzień, możliwe, że ona nie chce o tym mówić (z obawy przed ostrą reakcją, wyśmianiem lub wypominaniem). Wiesz, ona może mieć dokładnie takie samo odczucie jak Ty - że wszystko jest wyłącznie na jej głowie...

Spiętrzenie tych różnych czynników powoduje przygnębienie, które z czasem rośnie. Może z pogranicza depresji, może nawet to już depresja? I to może być prawdziwą przyczyną tego, że jej się nie chce nic załatwiać ani wychodzić z domu - ani lenistwo, ani ciepłe kluchy, ani nieumiejętność załatwienia czegokolwiek.

Co można zrobić? Zacząć rozmawiać. Ale nie na zasadzie wymiany informacji, oskarżeń, wyrzutów. Spróbuj nauczyć się jej słuchać. Zadbaj o właściwa atmosferę rozmowy, idealnie byłoby, gdybyście podrzucili dzieciaki teściom i wyjechali gdzieś chociażby na 2-3 dni. Kiedy kobieta czuje, że drugiej osobie naprawdę zależy na zrozumieniu jej stanowiska - zaczyna mówić. Kiedy czuje, że druga osoba chce wyłącznie ją krytykować i "naprawiać" - milczy jak grób. No, z czasem zamiast milczenia zaczyna wrzeszczeć, zrzędzić i narzekać.

Anecznik, masz sporo racji, ale hubę często hoduje się na własne życzenie postawą "ja wiem lepiej" i "ja zrobię lepiej". Na własnym przykładzie: jako samotna, pracująca matka kilkuletniego dziecka bardzo się starałam wszystko ze sobą pogodzić. W moim odczuciu wychodziło mi to nieźle. Ale zdarzało się zapomnieć o jakiejś wizycie u lekarza, gdzieś się spóźnić, czegoś nie załatwić, wysłać dziecko do przedszkola w polarku zamiast zimowej kurtce bo spadł śnieg a ja jeszcze nie zdążyłam owej kurtki kupić. Nic nie umykało uwadze mojej mamy i siostry, więc często spotykałam się z krytyką, że "nie taki lekarz", "trzeba było prywatnie", "dlaczego jeszcze nie kupiłam tych nowych butów małej" i milion innych przykładów. A potem zaczęły załatwiać różne rzeczy za mnie. Więc dziecko miało już we wrześniu buty zimowe zakupione, dostawałam listę laryngologów obdzwonionych przez siostrę, przypominanie o uroczystościach w przedszkolu... Normalnie jakbym jakaś niedorobiona była. Na początku z tym walczyłam (co z tego, że kupiłam te nieszczęsne buty w ostatniej chwili, skoro je kupiłam, co z tego, że o zebraniu w przedszkolu przypominałam sobie w dniu zebrania, skoro na nim byłam?). Później uznałam, że w sumie to WYGODNE. Więc po co mam walczyć o własną niewygodę? I się dostosowałam...

Możliwe, że podobnie jest w przypadku opisywanej tu "niedorobionej" partnerki autora...

I.S. - a kto tu napisał, że facet jest zły???

no to nie wiem jak Ci pomóc - wymagań jej nie chcesz stawiać, uznać jej za osobę z depresją też nie chcesz - widać chcesz mieć ten problem, może czujesz się ważny przy jej niezaradności....

Nie stawiaj warunków bo Ty zarabiasz, tylko bo Ty za wszystko odpowiadasz, chodzi o całokształt jej działań i bezmyślności (jej i jej rodzinki).

Ale jak chcesz jej komfort zapewniać to proszę bardzo

Ok,
Ale szczere rozmowy już były, doszukiwanie się przyczyn błędów, pomoc z mojej strony była w całej tej sytuacji i... Działało jakiś czas. Niedawno zaplanowaliśmy datę slubu, chciałem pozałatwiać różnorakie papierki i okazało się że nauki przedmałżeńskie odbywają się w czasie kiedy mnie nie ma a kolejny termin jest już za późno. Więc powiedziałem jej aby sama chodziła na te nauki, jednak odpowiedziała, po dłuższej dyskusji, że nie będzie tak, że ona będzie chodzić sama a ja sobie przyjade na gotowe i nic nie będe musiał zrobić. Trochę przykre to było, gdyż na to wesele załatwiam salę, zespół, alkohol... właściwie to wszystko załatwiam; ona musi tylko suknie ślubną zorganizować i zaproszenia jakieś z allegro.
Depresji też nie ma bo to bardzo pozytywna, uśmiechnięta na co dzień osoba jest.
Może to i jest zwykłe lenistwo.

goomis, może jej zachowanie to nic innego jak depresja poporodowa... zwłaszcza, że Ty masz taką a nie inną pracę. Jest dość mała różnica między dziećmi. Spróbuj pokazać ją psychologowi.
Myślę, że wtedy wiele rzeczy może się wyjaśnić w jej postępowaniu...

Są dzieci, Ty dużo zarabiasz. Narzeczona choć zdrowa dziećmi się nie zajmie, bo musi być pomoc. Ok, rozumiem! Ale skoro ma pomoc, to sprawy domowe niestety trzeba wziąć i załatwiać. W tym sensie narzeczona wygląda na lenia. Zakładam, że jest zdrowa psychicznie i fizycznie.

Po drugie -- jak się z nią ożenisz, to automatycznie zaczniesz spłacać długi. Pewnie długi twojej narzeczonej, rodziców. Przyjdzie do Ciebie komornik i będziesz udowadniał, które rzeczy sa twoim odrębnym majątkiem. Wniosek jest taki -- odkładamy ślub na parę lat. Możecie razem żyć, ale bez ślubu. Ona żyje w twoim majątku, bo sama razem ze swoimi rodzicami zbankrutowała. Zatem płyniecie przez życie na twojej łódce, której nikt Wam nie zabierze, bo jesteś rozsądny facet. Dla świetego spokoju możesz też utrzymywać rodziców narzeczonej, ale ich długów bym nie spłacał -- niech zbankrutują, niech im komornik wszyskto zabierze. Ty kup mieszkanie (swoje, mieszkanie) i niech tam żyją do końca życia. Jeśli już bardzo chcecie ślub, to niech będzie rozdzielność majątkowa. Tylko po co wtedy ślub?

Po trzecie -- nie daj sobie wmówić, że jesteś "frajerem". Zrobiłeś dzieci, więc zapewnij im super życie. Narzeczona choć leniwa/niezorganizowana/niesystematyczna, to wciąż jest ich matką. Kto nimi lepiej się zajmie jak nie matka? Nie martw się że nie oszczędza -- nie przewalczysz tego. Jednak kontroluj sytuację, abyś nie zbankrutował. W najgorszym wypadku, gdy całe to towarzystwo bankrutujące zacznie podskakiwać, to idź w pierony, ale dawaj im dużo kasy na utrzymanie dzieci. Są dzieci i o to wszystko zmienia. To twoje dzieci, twoja odpowiedzialność.

Jak chcesz to pisz na maila aby pogadać. Też dużo zarabiam, też żona jak musi z dziećmi zostać, to jest koniec świata, też nie oszczędzamy, też nie płaci rachunków, odłączają media, pisma od komorników. Znam te sprawy. Głowa do góry. Nie jesteś frajerem, tylko dobrze zarabiającym fachowcem, który dba o rodzinę niekoniecznie tak przedsiębiorczą jak sobie wymarzyłeś. Ja jestem szczęśliwy i ty też możesz być.

Ja bym budowy domu nie planował. Chyba, że to bedzie twój pałac, gdzie zaprosisz narzeczoną z jej rodzicami, a jak nie zaprosisz to lament, płacz, ewentualnie awantury do tego Cię zmobilizują.

Ona urodziła dwoje dzieci rok po roku! Czy wiesz, że ciąża wyczerpuje? Ty sobie radzisz boś silny chłop. Dla mężczyzny wzięcie w jedną rękę wózka, na drugą dziecka, nie jest wyczynem, dla kobiety często jest nierealne.

Cudownie jest być z dziećmi w domu i nie mieć trosk materialnych. Ale bardzo smutno, gdy ukochany mąż musi znikać na miesiąc. A gdy się jest wyłącznie z dziećmi, można dostać kota.

Utrzymywanie jej rodziców nie jest Twoim obowiązkiem, tu faktycznie przeginają - sami nawywijali, powinni sami swoje problemy rozwiązać. Ale jeśli ona potrzebuje pomocy w domu, to lepiej gdy ma mamę niż obcą - której musiałbyś zapłacić. Jeśli możesz potraktuj matkę jak płatną nianię. Policz ile by kosztowało płacenie niani i odlicz od zadłużeń tyle. Tak dla siebie, w pamięci. Zobaczysz, że nie jesteś frajerem, tylko bierzesz odpowiedzialność za swoją rodzinę.

Nie wiem jak Twoja narzeczona, ale ja, choć bardzo lubiłam swoją pracę, gdy miałam dzieci wcale nie chciałam się zajmować niczym innym - ani pracą, ani sprawami urzędowymi. Dlaczego Ty nie załatwisz, skoro w domu jesteś aż 4 tygodnie i jesteś sprawny, szybki? Hunzowie żyją bardzo długo, ale pierwsze lata życia są ze swoimi matkami, które nie zajmują się niczym innym, tylko najmłodszym dzieckiem. 2 lata dziewczynką, 3 lata chłopcem. Oczekiwanie, że mając dwa maleństwa w domu, kobieta będzie zorganizowana, zadba o wynajmy, pobiega po urzędach, bez pomocy zadba o dzieci, jest wygórowanym wymaganiem.

Ona jeszcze nie zregenerowała się po pierwszym dziecku, a już zaszła w ciążę. Teraz ledwo skończył się połóg. Jakie ciepłe kluchy?

Wcześniej miała bawić jedno, w ciąży być z drugim sama? Matka musiała jej pomóc. Uruchom wyobraźnię. Jak nie nosić maleńkiego dziecka, które nie umie chodzić? A jak nosić 8 kg będąc w ciąży? Miała poronić albo urodzić wcześniaka, żeby pokazać jaka jest dzielna?

Nie porównuj kobiety do siebie. Ty dajesz radę? Super, cieszymy się wszyscy. A dziecko byś umiał urodzić?

Mamy inne organizmy, jesteśmy do czego innego przeznaczeni. Porównywanie siły (fizycznej zawsze, psychicznej często) jest jakbyś się z nią siłował na rękę, zauważał z dumą, że wygrywasz i wyciągał wniosek, że ona jest za słaba. Po co to robić?

Straciła zainteresowanie... Znaczy powinna w ciąży i z dzieckiem przy piersi iść do pracy? Gdy Ty zarabiasz wystarczająco, żeby mogła BYĆ Z DZIEĆMI W DOMU? Piszesz że nie jest rozrzutna - to chyba dobrze. Brak oszczędzania... Hm... Co masz na myśli? Gdybym była mężczyzną, chciałabym dać swojej kobiecie i dzieciom to co najlepsze.  Ty tak nie chcesz?

Za to "niby" chyba bym Ci przywaliła, gdybyś był moim facetem.

A miesiąc? Załatwiając przy tym inne sprawy, mając pocięte krocze i obolałe brodawki?

Wyprali Ci mózg idioci gadający o równouprawnieniu. Gdybyś powiedział przy moim Kochanym, że czujesz się wykorzystywany, bo utrzymujesz rodzinę i spłacasz kredyty, chyba by Cię wyśmiał (choć normalnie z nikogo się nie śmieje). Kto powinien utrzymywać Twoje dzieci i ich matkę pół roku po porodzie? No kto?

Podejrzewam, że nie chcesz spłacać długów swojej kobiety oraz jej rodziców. Jeśli tak jest, a jestem niemalże pewna, że tak jest, powiedz jej o tym. Ustal pewne granice, powiedz, co czujesz, ale spokojnie. Te granice są bardzo ważne, bo jeszcze trochę, jak już dzieci pójdą do przedszkola, ona pracować nie będzie, nic nie załatwi, ale pieniążki na spłatę długów chętnie weźmie.
Popieram sam22 w tym, co pisze. Zastanów się czy chcesz to robić, ślub też lepiej byłoby przełożyć. A obowiązkami podzielić się po równo, bo nie Ty tylko będziesz go brał, również ona. Ja rozumiem, siedzi w domu z dwójką dzieci, nie wszystko da się zrobić. Ale podzwonić można, z domu da się niektóre rzeczy załatwić.

Wypisz sobie na kartce, co Ci przeszkadza, co jest ok. Przemyśl jak możesz z nią na ten temat pogadać i przedstaw jej to wszystko. Niech się dowie o Twoich odczuciach, lękach itp.

BZDURA NA RESORACH!!

Zapominasz, że jej matka jest dostępna 24/dobę, więc wygospodarowanie 1 godziny parę razy w miesiącu to za dużo? Nie da się wszystkiego załatwić kiedy jestem w domu. Po prostu.
Poza tym nie znoszę wyrwanych zdań z kontekstu pokomentowanych wedle uznania.

Wreszcie jakaś osoba z doświadczeniem - syla 135 - moje uznanie !
I "niby siedzi w domu",a tak naprawdę ogarnia SAMA masę spraw - wczytaj się goomis !Porównaj ze swoją "jemiołą" tudzież "hubą" !

Ja bym w życiu nie zarzuciła takiej kobiecie, że na kimś pasożytuje - uzupełnia się z praca męża i dba o to o co każda mama zadba najlepiej - o swoją rodzinę i dodatkowo biznes !
Aha, zaskakujące,że depersja poporodowa jej nie dopadła ,mąż wpadał jak gość do domu i dała radę !

yoghurt007 tak jak piszesz, mus to mus sobie radzic. poza tym,  co dla mnie jest najwazniejsze i co daje sily w chwilach zwatpienia, mysle o tym ze dla tego ze kocham meza musze i przede wszytskim chcem mu pomoc!! on pracuje bardzo duzo godzin wiec jesli mam mozliwosc to musze mu pomoc i licze ze wtedy i on mi pomoze w ta niedziele. zwiazek to parnterstwo a nie ksiezniczka i osial.
nawiasem mowiac, uwielbiam pomagac mezowi nawet w garazu przy lakierowaniu:P  a dla usprawiedliwenia twojej zony powiem ze czuje sie dziwakiem ze robie wszystko w domu czy przy aucie, wiec moze teraz sa takie kobiety-leniuchy.

anecznik dziekuje za uznanie, bardzo mi milo. widzisz ja gdy slysze od ludzi ze moj maz tak ciezko pracuje a ja co siedze w domu(w domysle ze ciagne z niego kase) to mowie zawesze "on ciezko pracuje, po 19h na dobe, tak on pracuje i zarabia a ja jedynie robie cala reszte":) inteligentny zalapie o co chodzi:P

To nie są 4 odrębne choroby psychiczne tylko powiązane ze sobą zaburzenia lękowe. Poza tym nie postawiłam diagnozy, napisałam dwa razy, że może tak być: "Sama miałam to co PRAWDOPODOBNIE ma ona"

Chciałam tylko, żeby autor zastanowił się nad tym, że może to być jakiś głębszy problem niż "robi ze mnie frajera".

A może po prostu ona została tak stworzona przez autora tematu. Przecież on na wszystko płaci, on pracuje, on wymaga, on nie rozumie dlaczego ona taka jest. Może ta kobieta została przyzwyczajona do tego co jest. Na moje ewidentnie brak męża w domu na co dzień i jak widać żadne pieniążki tego nie rekompensują. Autor mówi o sytuacji obcej przeciętnej rodzinie która ma ok.3,5 do 4 tys. na 3,4 osoby, autor mówi o sytuacji w której pieniędzy dużo i każdy się gubi w tym.
Co z tego, że zarabia się tyle, jak nie potrafi opanować własnej kobiety, czy ona trudniejsza niż ciężka i skomplikowana praca?
Brak męskiej silnej ręki, która by uporządkowała co należy.

Mieszkacie blisko jej rodziców pewnie... nigdy bym się na to nie zgodził. (przez to zostawiłem swoja pierwszą miłość, tzn. ona mnie zostawiła, bo sie nie zgodziłem zamieszkac w jej rodzinnym mieście, widziałem co robi jej siostra)
To oni ją tak wychowali i myślę, że jej ciągle podpowiadają... To rodzina kredyciarzy, pozyczyc i nie ma później z czego spłacic. Mało się zarabia i zyje się jak hrabia. No ale jest zięciu przecież...

co ty  w ogole bredzisz, ?? A ona jest matką?  ztego co wyczytałem to nie potrafi byc matką nawet jednego dziecka , bo matka musi jej pomagac, wiec czytaj moze ze zrozumieniem nastepnym razem.

Wiecie co - robi się nieładnie.
Jedni bronią "huby"/"jemioły" uzasadniając trudną sytuacją matek, inni umniejszają tym matkom i twierdzą "że to nic trudnego zająć się dziećmi".
A ja powiem,że "huba"-partnerka autora- NIE jest zapracowaną matką z urobionymi po łokcie rękami, która od rana zapiernicza i ogarnia dom, dzieci i sprawy istotne dla rodziny. Więc na jej przykładzie nie należy oceniać co tez matki robią czy jak im ciężko.
Tej panience byłoby ciężko również w sanatorium z dwiema nianiami.
Nie żałuję jej, bo nie wykazuje takiej pracowitości i chęci pomocy partnerowi jak przytoczona niżej syla135 .

Moja mama nie miała czasu na depresję, masa obowiązków, sama bez pomocy, od samiuśkiego rana-dzieci, gospodarstwo, wszystkie sprawy urzędowe (rowerem 4km!) a ojciec palcem nie kiwnął bo pracował po 12h.Ale ona CHCIAŁA mieć czyściutki dom, zadbane dzieci i gospodarstwo na medal, i nawet rozumiała ojca który po prostu robił to co mógł by rodzinie zapewnić dobre warunki.
I takie kobiety podziwiam, że rozumieją, że dają tak wiele z siebie, takim mogę współczuć, a nie "hubie" drzewnej żyjącej wygodnie.

syla135  bardzo celna riposta na baranów ! Nie daj się nikomu zagryźć - sama wiesz ile dajesz z siebie i Twoja praca to nie 19h, to 24h 7dni w tygodniu!

autor tekstu napisal dopiero teraz na forum, kiedy ma dwojke dzieci. jak miala pierwsze byla doslownie za chwile z drugim w ciazy. tobie sie wydaje ze urodzenie dziecka to kilka godzin bolu i wielka ulga? czy ty zdajesz sobie sprawe ile miesiecy czasami kobieta musi dochodzic do siebie po porodzie? i psychicznie i fizycznie. czesto kobiety nie mowia o tym tylko udaja twarde i potem wpadaja w depresje. skoro widzial ze nie radzi sobie z jednym po co jej zrobil drugie pod rzad? (moze to byla ich wspolna decyzja, ale moze dziewczyna uwazala ze sobie poradzi. bo to autor ma z tym problem ona nie wiemy)
nie wiemy tez od kiedy autor ma takie dobre zarobki i jaka byla dziewczyna przed urodzeniem dzieci. moze byla jak on sam ja okresla niezaradna zyciowo. w takiej sytuacji nie mozna oczekiwac by sie ktos z dnia na dzien zmienil.
i uwierz mi ze kobiecie jest ciezko kiedy maz na miesiac wyjezdza a potem na miesiac przyjezdza. sa kobiety ktorym to nie przeszkadza ale sa i takie ktore potrzebuja miec mezczyzne na codzien nawet gdyby mial zarabiac mniej. nie twierdze ze trzeba rezygnowac z tak dobrze platnej pracy tylko chce dac do zrozumienia ze jeszcze istnieja kobiety dla ktorych nie licza sie tylko pieniadze. autor pisze ze w Polsce zarabialby 4-5 tysiecy zlotych. wiele kobiet wybraloby te pieniadze i mezczyzne u boku.

no nie wierze w to co czytam:) usmialam sie:)
czuje sie bardzo pewnie w zwiazku, doceniona, kochana a maz nie ma po co zdradzac ma seks codziennie i kazda bliskosc jaka sobie wymysli:)
kolezanko i uwierz mi, nie jest jakos nadywras mi ciezko, owszem sa takie dni, ale maz tez je ma, wiec nawzajem sie wspieramy, idziemy w jedna strone, mamy wspolny cel, wspolna rodzine...
bardzo duzo przeszlismy, jakbysmy mieli sie rozstac to by juz to bylo.
mowisz ze maz bedzie szukal kochanki, a tak samo ja moge se szukac kochanka bo jestem ciagle sama w domu ale po co?? dobrze mi w malznestwie.

co do kobiet ktora urodzila rok po roku dzieci, owszem, ja urodzilam po 3latach ale bylam od narodzin maluszka sama i sobie poradzilam bo musialam, bo chcialam bo jestem taka "zocha samocha"

uwarzam ze tu jest wina autora tekstu taka ze dopuscil do takiej sytulacji, ze zgodzil sie na jej lenistwo, ze nie ma obowiazkow.
tu nie ma spolki, nie ma jednego wspolnego celu jest podzial ona leży on pracuje
chyba nawet rozumiem to ze mama jej pomaga, owszem na pare godzin,czy gdy ma co zalatwic czy chociazby pospac raz na jakis czas gdy np nieprzespala calej nocy gdy zeby szly dla dziecka, ale ogolnie jest dorosla osoba, to jej dzieci a nie tesciowej autora, uwazam ze dziewczyna nie stoi na wlasnych nogach tylko na ogach matki i swego faceta

i nie ma co robić ze mnie bohaterki, uwazam ze to normalne i tak powinno byc

moze przyklad nieralny na terazniejsze czasy, ale moja babcia urodzila 7dzieci, razem z dziadkiem mieli gospodarstwo, gromada dzieci (5 dzieci rodzona rok po roku) i ciagle slysze w uszach to co mi powiedziala "powyżej dwójki dzieci już każde następne nie robi roznicy"

a tak nawiasem mowiac, wszystko jest kwestia organizacji, mimo ze dzis zaprowadzilam juz dziecko do szkoly, odsniezylam, przygotowalam obiad i posprzatalam mieszkanie a takze rozwiesilam pranie to mam czas usiasc na komputerze i popisac z wami(co uwielbiam) zaraz zaczne dalej zasowac ciasto, pakowanie torby bo od jutra ide do pracy na pare dni(pomagam mamie w sklepie) i naprawde znajde czas jeszcze dzis czy jutro pogadac z wami:)

akurat to to moze byc do autora, ze jego kobieta wlasnie nie umie organizowac sobie czasu, a jak bylo u niej w domu??
skas wyniosla taki obraz rodziny

co do kasy to tez jestem pewna ze rozdzielnosc majatkowa i to musowo.
rozumiem ze autor ja kocha, ale czy az tak slepo? dziewczyna sobie nie radzi i niechce nauczyc sie samodzielnosci jak rozumiem, rozmowy nic nie daja, wiec tak jak jest tak bedzie zyc.
ja bym splacila dlugi tesciowej gdybym wiedziala ze jest warto, ze nigdy wiecej nic takiego nie zrobi i bardzo zaluje i stara sie jakos splacac te zadluzenie, a z drugiej strony dlaczego oddawac kase ktora sie ciezko zarobilo i ma sie na nia plan(dom)

to co mowil kolega powyzej jest trafne, zyjecie w gromadzie, ty z dzieczyna dziecmi i tesciami, trudno cos zmienic ulozyc gdy jest jeszcze mamusia....
uwazam ze powianienes porozmawiac ze swoja kobieta o konkretnych zmianach, ze jak nienadejda to papa, ale tego musisz ty byc pewny, czy masz sily byc tak katygoryczny, nie ma sensu mowic cos czego niedotrzymasz.

A była taka od początku? Bo jeśli tak, mam wrażenie, że po prostu to jest kwestia wychowania. Dziewczyna się przyzwyczaiła, że nie ma obowiązków w domu, to po co musi robić coś zakładając swoją rodzinę?

musisz sie postawic i nie wyreczac jej we wszystkim, w zwiazku trzeba miec swoje zdanie i nie dawac sie wykorzystywac, jednak musisz takze zrozumiec dlaczego Twoja kobieta tak sie zachowuje ale na to tylko Ona moze Ci udzielic odp

Twoja dziewczyna to niezaradna i leniwa osoba. Współczuję

Ja również.
Swoją drogą, rozdzielość majątkówa? Dawniej kobiety też siedziały w domu, opiekowały się dziećmi, a jakoś intercyz nie było. Zrozumiałabym to gdyby jego dziewczyna była jakąś manipulatorką, naciągała autora na pieniądze (wiecie, bawiąc się z koleżankami za jego pieniądze), ale ona jest po prostu niezaradna (powodu nadal autor nie zna, a powinien go poznać od niej). To nie fair, że mowa jest o intercyzie. Z opisu tej dziewczyny wynika, że nie jest wyrachową pustą kobietą, lecz niezaradną do tego wesołą i miłą.
Goomis, weź ją na poważną i szczerą rozmowę, nie kończ jej dopóki Ci nie powie, co się z nią dzieje i dlaczego nie potrafi iść do urzędu. Jak mówiłam wcześniej to może być nerwica lękowa (lub coś podobnego) połączona z lenistwem. My tutaj możemy doradzać, mniej lub bardziej trafnie, na podstawie jakichś doświadczeń i wiedzy, ale nie znamy jej i tylko Ty możesz się dowiedzieć o co jej chodzi, właśnie poprzez rozmowę.

Hej.Nie rozumiem twojej dziewczyny jak nie umiała dać sobie rady z dzieckiem?!(ok początki zawsze są ciężkie) ale codzienność wykonywanych czynności przy dziecku uczą i potem idzie wszystko pogodzić(wiem co piszę mam 2 dzieci).Z tego co piszesz wnioskuje że wcześniej wychodziła z domu robiła zakupy i co nagle trach bo dzieci nie daje sobie rady.Ok nie ma Cię 4 tyg i może być samotna, ale to ją nie usprawiedliwia że nawet wyjść z domu nie może albo załatwić prostej rzeczy w urzędzie.Myslę że w tych relacjach jakie przedstawiasz ma duży udział twoja "teściowa" to ona jej wmówiła a raczej przekonała że nie daje sobie dziewczyna rady i dlatego jak Ty jesteś w domu to wszystko na twojej głowie a jak Cię nie ma to mamusia robi wszystko i tak dziewczyna zatraca się w tym wszystkim.Ogólnie chodzi mi o to że babcia waszych dzieci znalazła doskonały pomysł na życie cudzym kosztem(ale szkoda że twoim).No bo przecież jej córka sobie nie radzi a  Ty co 4 tyg jesteś w domu.Tak ja to widzę i może kogoś to obrazić ale to jest moje zdanie.Zastanów się nad następną pożyczką dla "teściów" bo wydaje mi się że w niedalekiej przyszłości znowu poprosi o nią.Co do twojej dziewczyny porozmawiaj z nią że ok ale tylko Ty całą rodzinę utrzymujesz.Powiedz jej że chcesz wybudować dom dla was a to wymaga dużych środków pieniężnych.Sam wiesz za co ile płacisz i co ile kosztuje.....A teraz zastanów się co będzie na przykład jak będziesz miał wypadek( z całego serca nie życzę Ci tego) i nie ukrywajmy środki jako takowe posiadasz zaczną systematycznie ubywać(liczmy że po pół roku jesteś goły bez kasy),to kto Wam zapewni byt?!  Raczej wątpię w to że nagle przyleci "teściowa" . Pamiętaj to co czujesz i myślisz nie lekceważ.:)

Zdaje się, że nie przyszedłeś tu pytać o opinię, tylko się utwierdzić w tym co myślisz (pod wpływem swoich rodziców).

Moi teściowie też komentowali - że dlaczego ja jestem tak zmęczona, przecież ona miała 3 dzieci i sobie świetnie radziła, a ja mam 2. Tylko zapomnieli, że ona miała na miejscu 3 siostry, rodziców i teściów i wszyscy pomagali (pamiętali całą masę zdarzeń z dzieciństwa exa), a ja byłam zdana na siebie.

Twój ojciec nie urodził ani jednego dziecka. Mama rodziła rok po roku? I nikt jej nie pomagał? Między moimi jest 2 lata różnicy i uważam, że to za krótko i że to był bardzo wyczerpujący czas - ale ja mam dobrą pamięć.

Fakt, że teściowie nie radzą sobie na rynku i że powinieneś ostrożniej planować finanse, nie robić z nimi interesów i raczej nie pożyczać nie znaczy, że masz swoją dziewczynę do czegokolwiek zmuszać albo coś jej wyrzucać. Jeśli nawet matka jest z nią bardziej dla towarzystwa, to wiedz, że dorosły człowiek potrzebuje kontaktu z dorosłymi, żeby dobrze opiekować się dziećmi.

No dobra ale jak jestem w domu to nie ma problemu. Fakt robota pali mi sie w reku, nie znoszę bezczynności i co mam zrobić, mam zrobione trzy dni naprzód. Problem pojawia się gdy nie ma mnie w domu, bo nagle nie ma tego kogoś kto wszystko załatwia. 3 miesiące urlopu to horrendalne straty finansowe:/ Raczej nie realne przy obecnym układzie.

Wiecie co, tak sobie czytam i dochodzę do strasznych wniosków.

Według niektórych urodzenie dwójki dzieci pod rząd to jest jakiś pikuś- a spróbujcie choćby zagrać w simsy, kiedy trafią się Wam bliźniaki! Matka-sim dostaje niby urlop, ale i tak w kółko chodzi głodna, niewyspana, brudna i niewysikana. Ja miałam okazję przetestować mój "instynkt" solo na młodszym bracie i powiem szczerze, jest to męczące, odmóżdżające, i można dostać kota. Wyjść na zewnątrz, nawet do urzędu czy pocztę, wcale nie jest łatwo z bardzo wielu powodów- wózek jest bardzo ciężko wpakować do autobusów, nie wszędzie są podjazdy, a ludzie mało chętni do noszenia wózków po schodach, jeszcze jak dziecko głodne to piersią nie nakarmisz, bo ludzie się burzą, a jak dzieciak wyje to wszyscy na Ciebie patrzą wilkiem... Mnie to wygląda na skomplikowaną logistycznie eskapadę, a nie spacerek na luzie.

Utrzymywanie kobiety, która przed chwilą urodziła dwoje dzieci to frajerstwo? Zaczynam się zastanawiać, czy rzeczywiście równouprawnienie poszło w dobrym kierunku!

Jasne, że jeśli chodzi o problemy finansowe to zdecydowanie powinieneś zainteresować się intercyzą, choćby dla bezpieczeństwa własnej rodziny. Rodzice Twojej dziewczyny to dorośli ludzie, i jeśli popełnili błędy, to powinni ponieść konsekwencje na własną rękę.