czy to życie jest skomplikowane czy może ja ?

Witam wszystkich:) chcialabym opowiedziec swoja historie, która może wydawać się śmieszna i głupia. Jak wiadomo wg Maslowa jedna z głowych potrzeb do prawidłowego funkcjonowania jest potrzeba akceptacji i samoreazlizacji. I otóż w tym pies jest pogrzebany. Patrzac na swoje zycie mialam mnostwo znajomych przyjaciol itp itd byłam szczesliwa bo zawsze popieralam ich mimo ze oni kiedy mieli problem mnie potrzebowali a kiedy juz go nie mieli to jz stawalam sie zbedna z wiekiem zaczelo mi to przeszkadzac. i tak zazegnalam przyjazn z jedna z moich kolezanek z szkolnej ławki. Później z nastepna i tak grono sie wykruszało. Liceum bylo takie samo pełno znajomych ale tak naprawde nikogo kto nie byłby falszywy albo nie szukal by we mnie wsparcia tylko na swoje ciezkie dni. Lubie pomagac ludziom i wydaje mi sie ze do tego swiata nie pasuje bo ja nie obgaduje wszystkich za plecami i nie mowie wszytskim tego co ktos mi powiedzial jestem wdzieczna kiedy ktos cos dla mnie zrobi dobrego i mysle ze to przez to ze zostalam wychowana inaczej niz moje towarzystwo. Spotkałam miłość swojego życia , jestem szczesliwa . Tak naprawde z ekipy znajomych zostałam tylko z Nim i 2 " przyjaciolkami" myslalam ze tak zostanie juz. do wczoraj. Z Kolezanka X bylam zżyta od 6 klasy podstawowki, razem robilysmy wszystko do tej pory. kazde przeciwnosci jakie sie pojawialy mialysmy tylko siebie tak naprawde. CZaesto jednak bywalo tak ze sie przejechalam na niej ostro ale cecha ktora w sobie nie lubie jest naiwnosc i wiara w ludzi w to ze sie zmieniaja i szybko zapominam o tym co ktos mi zlego wyrzadzil... Wczoraj przejechałam sie znowu. dowiedzialam sie od naszej wspolnej znajomej ze ja jej nie wspieram , ze jestem szczesliwa z Ukochanym to mam innych gdzies. a tak nie jest bo ostatnie tygodnie praktycznie spedzilam z kolezanka X bo ja zostawil narzeczony byla zalamana , wszystko robilam zeby tylko nie smucila sie zeby sie nie zalamywala. A w zamian uslyszalam ze nie zrozumiem tego nigdy bo mnie nikt nigdy nie zostawil i to ze mam gdzies wszystkich i wszytsko ... zabolało ale bardziej by bylało gdyby to byla prawda. nie cierpie sie klocic dlatego normalnie juz bym dzwonila do niej ze to nie tak wszytsko ze przepraszam ze tak odczula ale mam dosc tego ze wszyscy mna pomiataja... zostane sama ? tak tak wlasnie czuje... w dodatku moj chlopak dowiedzial sie wlasnie o nieuleczalnej chorobie dziedzicznej i on nie chce mnie tym obarczac i nie chce zeby nasze dzieci  mialy to samo i strasznie sie ode mnie odsuwa.. aj a nie wiem c robic i nie umiem pomoc. nigdy nikogo nie kochalam az do czasu gdy go poznalam i okazuje sie ze znow zostane sama bo on nie chce mi psuc zycia a ja chce byc z nim chce go wspierac chociaz boje sie tego strasznie... boje sie ze naprawde zostane w zyciu sama i ze jestem jakims cholernym nieudacznikiem ktory wszystkim w kolo przynosi pecha...