Napisze w skrócie. Mam kolegę ( znamy się już parę lat) niedawno wyznałam mu, że on mnie się podoba. Nie uwierzył, ale całowaliśmy się i przytulaliśmy. Wtedy uzgodniliśmy, że to bez zobowiązań(mieliśmy trochę wypite). Na późniejszych spotkaniach też to robiliśmy. Na jednym nawet zapytał mnie co z tym robimy!? Ja z nerwów głupio mu odpowiedziałam.
Ostatnio powiedziałam, że go kocham. No i tu jest problem. Powiedział, że zawsze mu się podobałam, ale nie chce być ze mną bo było by mu głupio (mój brat jest jego przyjacielem, zna moich rodziców itd). później gdy byliśmy sami zapytał dlaczego go kocham?
i przytulił się do mnie. Powiedział też, że ma problem z alkoholem. Leczy się. A ja, że zależy mi na nim, boje się o niego i nie chce żeby coś mu się stało. Zaczął mówić o swoim problemie był strasznie smutny, prawie płakał i przytulił się do mnie.
Powiedział jeszcze, że co ja miała bym za życie z nim, że jest wielu innych i lepszych facetów.
Widziałam i czułam, że chciał tej bliskości, tego uczucia. i tutaj muszę dodać, że jest on osobą nieśmiałą w szczególności jeśli chodzi o kobiety i nigdy jeszcze nie miał dziewczyny. Widzę, że podoba mu się ta bliskość, ale nie zawsze wie co powinien zrobić i jak się zachować.
Potem powiedział, że chce mnie kochać, a jak zapytałam czemu to robi i mówi, a nie chce ze mną być to nie odpowiedział.
Cały czas gdy o tym rozmawialiśmy był strasznie smutny mówił, że podobam mu się i dodatkowo te pytania dlaczego mnie kochasz.ja nie jestem atrakcyjny itd. No ja wiem po tylu latach, że ma on niską samoocenę i nie wierzy, że może się komuś podobać.
Kolejny fakt to to, że ja mam kogoś (znają się prze zemnie) ale on wie, że ja nie chce być z moim obecnym bo nic do niego nie czuje i z kolei mój chłopak wie, że ja kocham tamtego i powiedział, że nie będzie robił problemów bo chce żebym była szczęśliwa.
Mój problem jest taki, że nie wiem co zrobić z tamtym. Czasami myśle, ze nie chce mnie bo nie, a czasami, że mówił prawdę i boi się zobowiązań ( bo nie miał kobiety) wstydzi się ( a jest taki naprawdę) i ten alkohol. Wie, że ma z tym problem i nie chce mnie ranić. Może i się leczy ale to nie pomaga. Pytałam dlaczego pije powiedział, że nie wie.
Ja mam tak, że jak wypije to robie się odważniejsza bo też jestem osobą nieśmiałą i mówię wtedy to co chce ale normalnie było by mi głupio to powiedzieć. Gdyby nie kilka piw nie odważyła bym się powiedzieć mu, że go kocham.
Proszę wypowiedzcie się na ten temat co sądzicie. Jak mogę mu pomóc? Czy może tak być, że on nie chce mnie zranić tym uzależnieniem? Bo wie, że sobie nie poradzi a ja niepotrzebnie będę cierpieć!?
Nawet jeśli nic nie wyjdzie to chce mu pomóc żeby nie niszczył sobie życia.
Myślałam nawet o tym żeby pójść do psychologa.
Podobne tematy
Witam ja też jestem alkoholikiem, jest to choroba uczuć jest mu ciężko emocjonalnie i na pewno ciężko mu będzie być wylewnym, możesz spróbować z nim być, jeżeli chłopak naprawde chce przestać pić to nie będzie pił, zależy też czy on coś do ciebie czuje, jeśli nie to nie ma sensu, jeśli tak to jak najbardziej możecie się spotykać, przecież nikt nie mówi ze macie od razu brać ślub, nie sprawdzaj go, ale dawaj mu do zrozumienia że jest dla ciebie ważny ale też nie do przesady, to jest trudne, ale u alkoholika zawsze na pierwszym miejscu będzie alkohol, weź to pod uwagę, mam nadzieje że trochę ci pomogłem.
pozdrawiam
Aha i jeszcze jedno da się nie pić ale jest to trudne ja nie pije 1.5 roku i nadal mam ciężko w dodatku mam depresje, niech idzie na leczenie najlepiej do Szklarskiej poręby ja tam byłem.
przede wszystkim dziewczyn uporzadkuj swoje zycie!
nie mozna byc z kims a kochac innego, sama pomysl jak to wyglada?
zerwij z tamtym chlopakiem, po co miec faceta jesli kocha sie innego? to zwykle wykorzystanie!
zerwij bez wzgledu co na to czy bedziesz z tym chlopakiem, ten zwiazek to fikcja a twoj chlopak traci czas na ciebie.
a teraz co do tego pana pijacego...
ciekawe jak sie leczy jak pije z toba?
pamietaj ze tecy co maja ciagotki do picia nie moga pic W OGOLE! nie wiem czy jestes w stanie to razem przejsc, mysle ze po wyznaniu tych uczuc badz przy nim, niech wie ze jestes i wspieraj go tym sposobem bedzie pewny ze ma ciebie obok, bedzie mial wiecej sily aby walczyc z nalogiem.
witaj.powiem krótko.on musi się leczyć.po prostu musi.ja sama żyję w takim związku i jest mi strasznie ciężko.
Zerwałam z chłopakiem! Powiedziałam prawdę on to zrozumiał i powiedział, że dobrze widzi jak kocham tamtego. Powiedział też, że mam walczyć.
Ogólnie dowiedziałam się kilku nowych rzeczy...ale po kolei.
Wróciłam wieczorem z pracy i on był z moim bratem. Zaczynali pić. Byłam na brata wściekła, ale z drugiej strony on nie wie, że tamten się leczy. I tu się zastanawiam czy mu powiedzieć żeby nie pił z nim...? Boje się tylko, że wygada mu, a on potem straci zaufanie do mnie. Kiedy byliśmy sami dałam mu do zrozumienia, że zależy mi na nim i, że może zawsze na mnie liczyć.
Patryk dzięki! Ja wiem, że to może być długa i trudna droga, ale chce podjąć to ryzyko za bardzo mi na nim zależy żeby patrzeć jak marnuje sobie życie. On chodzi na spotkania, ale problem jest taki, że nie wie czy to ma sens.
Ogólnie to nie jest osobą wylewną...pewnie też przez tą nieśmiałość i niską samoocenę.
Czy on coś do mnie czuje!? Powiem tak..powiedział mi, że mu się podobam, że kocha mnie i chce mnie kochać, ale chce być narazie sam.
Chciał żebym powiedziała jeszcze raz co do niego czuje. No to mówię : kocham Cie! chwila ciszy i mówi, że tylko tak gadam.ja, że nie, że naprawdę. wtedy powiedział, że miał kiedyś jednak dziewczynę która też mówiła 'kocham Cię' i go olała wkońcu.
Dlaczego, nie wiem. Czy przez alkohol, albo przez tą jego nieśmiałość, że nie potrafi wykazywać uczuć...nie wiem.
Dla mnie w każdym razie to urocze jak jest taki nie poradny. Czasami nie bardzo wie jak podejść do dziewczyny żeby pocałować czy przytulić. Zawsze mnie o wszystko pyta czy może i nie zawsze wie jak się zachować. Chociaż widzę postępy. Coraz lepiej się całuje chociaż i tak dla mnie to było boskie.
I jeszcze jedno! On chyba boi się mojego brata, ale w takim sensie, że będzie ze mną, a on...właściwie nie wiem co miał by zrobić, ale chyba boi się jego reakcji. No wiecie to jest starszy brat:D zawsze martwił się o siostrę itd.
Syla135 - ja rozumiem twoje...oburzenie!? ale ja naprawdę nie zdawałam sobie sprawy, że ma tak duży problem z piciem. tzn wiedziałam, że czasem przesadza, ale nie, że to jest tak poważne. Po prostu przez ostatni rok, a nawet już chyba dwa lata jego praca nie pozwalała na to żebyśmy tak jak kiedyś często się widzieli.
Kiedy się o tym dowiedziałam no sama miałam trochę wypite, ale wzięłam odrazu piwo i wylałam. on miał wódkę. nie zabrałam mu butelki, ale poprosiłam żeby już nie pił. Nie ruszył już tego! Napewno bo byłam przy nim cały czas.
I teraz już nigdy nic przy nim nie wypije! Obiecałam to sobie..nie będzie też większego problemu bo jakoś ja tego nie potrzebuje.
mój jedyny nałóg to papierosy których nie pozwala mi palić. Trochę to dla mnie dziwne, ale zawsze zabiera mi fajki i mówi nie pal! Nie marnuj sobie życia! Wtedy jak z nim piłam to piwo. Powiedział do mnie nie pij...nie niszcz sobie życia
zabrania mi tego, a sam niszczy swoje życie.
Aha i jeszcze co chciałam dodać to on pije już tylko wódkę.
Może Ci się nie spodobać to, co napiszę, ale trudno.
Osoby uzależnione z reguły nie wiedzą, czego naprawdę chcą.
Są zmienne, nie dotrzymują słowa, terminów, nic nie jest dla nich świętością.
Odradzałabym związek z kimś takim.
Chyba, że:
- osoba wyraża chęć i gotowość do walki z nałogiem
- postanawia zrobić pierwszy krok (w tym wypadku byłoby to zaprzestanie spożywania alkoholu)
- jeśli nie jest w stanie przestać, zaleca się pobyt w placówce, w której osoba zostanie przymuszona do odrzucenia uzależniającej jej substancji, a także do korzystania z terapii indywidualnej lub/oraz grupowej.
I pamiętać należy o najważniejszym punkcie - osoba musi chcieć przestać. Jeśli nie chce, odwyk nie pomoże.
Ty, jako osoba wspierająca alkoholika, musisz znaleźć w sobie pokłady siły, bo wyjście z uzależnienia łatwe nie jest.
Musisz zastanowić się, czy aby na pewno wytrzymasz, czy jesteś wystarczająco silna.
Jak każda osoba wychodząca z nałogu, będzie złośliwy, upierdliwy, przymulony, a być może nawet agresywny.
Czy na pewno jesteś na to gotowa?
Ile masz lat?
Nie, nie przeszkadza mi to co piszesz. Zdaje sobie sprawę z tego wszystkiego.
Raz mi powiedział, że chce przestać, ale nie daje rady sam dlatego chodzi na spotkania. Mówił też, że on jest zerem, że nie chce niszczyć mi życia. Kiedy powiedziałam mu, że go kocham i zależy mi na nim bo nie chce żeby coś mu się stało
zmieszał się, nie wyobraża sobie jak ja moge go kochać. Powiedział, że nic mu nie będzie żebym uwierzyła w to, ale ja wiem, że to tylko takie gadanie.
Jestem zdecydowana żeby mu pomóc! Chce i jestem w stanie zrobić wszystko żeby tylko z tego wyszedł.
On jest bardzo bardzo wrażliwy, wiem, że teraz nie wykazuje żadnej agresywności..nie ten typ, ale oczywiście nie mogę założyć z góry, że tak będzie zawsze i też zdaje sobie z tego sprawę.
druga sprawa to taka, że większość osób z jego towarzystwa pije. Tylko, że oni nie mają z tym problemu.
Ja mam 23 lata, on też.
To pozostaje Wam poważna rozmowa, ustalenie granic i tzw. reszta.
Trzymam kciuki.
a ja pomyslalam o tym ze skoro on chodzi na jakies rozmowy to dowiedz sie gdzie, tam napewno jest jakis opiekun, psycholog i porozmawiaj z nim, o jego sytulacji czy stopniu uzalenienia pewnie nie powiedza tobie, ale warto powiedziec ze jestes zakochana, ze jestes przy nim i chcesz mu pomoc tylko potrzebujesz rady jak?
wiem ze w momencie wychodzenia z nalogu rzadko kiedy radzi sie aby sobie kogos znalesc, jest te ryzyko gorszych dni w zwiazku czy rozstania a wtedy wiadomo ze nalogowiec od razu pomysli o butelce...
nie zdajesz sobie sprawy jaka odpowiedzialnosc by na tobie byla gdybys z nim byla, cos "ala obchodzenie sie jak z jajkiem" a moze zacznij od tej rozmowy z nim, od spotkan sam na sam, zaczniesz budowac wies i jeszcze jedno, on pracuje? jesli nie to moze pomoz mu cos znalesc
powodzenia
Spróbuje jakoś delikatnie dowiedzieć się gdzie chodzi na te spotkania. Myślałam też żeby porozmawiać z jego rodzicami, ale nie wiem czy to dobry pomysł.
Masz racje i dlatego on też mówi, że chce być sam. Ja widzę, że on chce i potrzebuje tych czułości. Czasem po prostu przytulić, pocałować albo potrzymać za rękę. Widzę też jak jest nie pewny tego co powinien zrobić..gdzie mnie dotknąć czy pocałować. Prawie cały czas muszę go przekonywać, że naprawdę podoba mi się i, że go kocham. Tak jakby w to nie wierzył, albo właśnie obawiał się, że on się zaangażuje a ja go zostawię bo za dużo pije itp.
I właśnie kiedy go widzę takiego dostaje jeszcze większej siły żeby mu pomóc.
Zawsze kiedy się widzimy i tak w końcu zostajemy sami. Początkowo było ciężko, ale od miesiąca naprawdę dużo wtedy rozmawiamy. Myślę, że ufa mi coraz bardziej, otwiera się w rozmowach, a zaczęło się od tego jak przyznał się do tych spotkań...ale mimo wszystko będę zdobywać jeszcze bardziej jego zaufanie i budować właśnie taką więź.
Tak, pracuje i właśnie przez jego pracę nie możemy widywać się tak często jak bym chciała. Chociaż z drugiej strony w pracy nie pije bo by wyleciał.
- Myszeczka23
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Po pierwsze to on musi zerwać z tym towarzystwem!
Jeżeli on już się zaczął leczyć to bardzo dobrze! To znaczy że chce sobie pomóc. Wspieraj go w tym, mów mu jaka jesteś z niego dumna, że się leczy, że nie pije. Mów mu często, że rozumiesz go, że wiesz, że jest mu ciężko. Cały czas go utwierdzaj w tym, że jesteś przy nim i że to nie są tylko jego kłopoty.
Rozmawiaj z nim często i bądź przy nim.
Po drugie to dobrze by było gdybyś Ty też się dowiedziała czy możesz chodzić na podobne spotkania. Po to aby Ci na nich tłumaczyli jak masz go wspierać i kiedy możesz mu pomóc, a kiedy pozwolić by sam sobie pomagał, bo Ty za niego też wszystkiego robić nie możesz.
A po trzecie: musisz być ostrożna! Jeśli tylko zauważysz, że będąc z Tobą pije alkohol i jest agresywny, to od razu mu daj ultimatum, że albo przestaje pić, albo traci Ciebie! Pamiętaj, że w takiej sytuacji szanse możesz dać mu tylko JEDNĄ! Nie możesz mu co chwila wybaczać. To co z tego, że mu ciężko?
Ale to nie znaczy, że Ty masz marnować sobie przez niego życie. Czasem w życiu trzeba być egoistą i nie dawać szans! Bo on wtedy się nauczy, że mu wszystko wolno, bo Ty i tak mu wybaczysz. A Ty się staniesz współuzależniona.
Powodzenia.;)
W sobotę idę do psychologa. zobaczymy co mi powie. Zdam relacje po wizycie 
heh i muszę przyznać, że trochę się denerwuje.
- Myszeczka23
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
No to w takim razie czekam do soboty. Ciekawa jestem jak to się rozwinie.;)
hej,fajnie że walczysz oby dało ci efekty z tego i żeby twój kolega to docenił że ma kogoś takiego jak ty,ją mam chłopaka jestem z nim 5 lat i mówiąc szczerze też lubi sobie wypić nie często ale jednak.zawsze są kutnie o to bo ją ogólnie to nienawidzę pijaństwa,zauważyłam że zdążą mu się wypić kiedy mu się nudzi nie ma zajęcia.walczę z tym ale jak długo jeszcze to nie wiem.chciała bym żeby to się zmieniło i zdazało się rzadko.zdążą się że mówi idę tu i tu będę zaraz i przychodzi po paru godzinach pijany,wypije w domu dwa piwa to mu mało,jesteśmy w gościach czy na imprezie to do puki nie padnie nie odejdzie sam.dziwne to bo nie wiem bo myśleć już.zastanawiałam się nad odejściem ale mamy dziecko 6miesięczne nie wiem czy jest sens?
Kamila - nie wiem co ci poradzić naprawdę. Sama jeszcze się w tym gubię, ale może zrób tak jak pisała Myszeczka23.
Daj mu ultimatum, albo przestaje pić, albo traci Ciebie i dziecko.
W moim przypadku jest inaczej bo kiedy on wypije robi się bardziej wesoły i otwarty, a normalnie jest nieśmiały i bardzo wrażliwy. Pije też z nudów i mówi, że nie wie po co. I pije już praktycznie tylko wódkę. wypić ćwiartkę czy nawet dwie od rana to nie problem dla niego.
Gdy się kocha trudno jest się rozstać, a to, że macie małe dziecko utrudnia jeszcze bardziej. Żeby tylko w przyszłości nie odbiło się to wszystko właśnie na dziecku, bo ono jest niewinne.
Ech jak to łatwo jest dawać rady...gorzej jest wykonać.
Ja nie raz słyszałam - daj sobie spokój, po co będziesz z alkoholikiem! Będziesz niepotrzebnie cierpieć!
Niestety nie potrafię. Kocham go tak bardzo, że nie mogę patrzeć jak niszczy sam siebie.
I nawet jeśli nie będziemy razem chce żeby wiedział, że może na mnie polegać, że jest ktoś komu zależy na nim.
hej powiem ci że ma rację bo jeżeli raz się popusci to będzie się ciągło.ale cóż trzeba czego spróbować.Dzieki.
Jestem już po wizycie i powiem szczerze, że lepiej nie mogłam trafić. Nie tylko słuchał, ale i rozmawiał ze mną, opowiadał, dawał przykłady z życia, żartował, ale i był poważny gdy była taka potrzeba. Pokazywał wszystko z innej perspektywy. Nie zdążyłam wszystkiego jeszcze powiedzieć a już celnie trafiał.
Opowiedziałam o swoim dzieciństwie i zapytał mnie czy czasem nie każdy z moich partnerów był dość trudnym człowiekiem. Opowiedziałam o tych sytuacjach z nim i odrazu powiedział, że wydaje mu się, że to jest bardzo zakompleksiony człowiek. Heh no miał racje i było jeszcze kilka takich sytuacji.
Dał mi dużo do myślenia. Zdecydowałam się na kolejne spotkania. Będziemy pracować nad tym żeby dowiedzieć się czego on chce, żebym ja mogła jakoś lepiej podejść do tej sytuacji i zbudowała z nim więź.
Wytłumaczył mi na czym polegają takie spotkania alkoholików. Ja nie jestem w stanie mu pomóc jeśli on tej pomocy nie będzie chciał, ale jak wiadomo dla alkoholika zawsze na pierwszym miejscu jest alkohol, a na tych spotkaniach próbują odwrócić te wartości. I dobrze by było gdybym to właśnie ja była dla niego ważniejsza niż alkohol i tego będziemy się starać. Będzie mi pomagał jak podejść do takiego człowieka jak z nim rozmawiać itd.
Mamy też pracować nad moją samooceną bo to mi też nie ułatwia sprawy.i żebym nie stała się osobą współuzależnioną.
Chociaż jestem już nią jakoś naznaczona przez moją sytuacje z dzieciństwa i atmosferę w rodzinie, ale nie chce o tym pisać.
I uważa, że właśnie przez to jestem taką osobą i szukam jako partnera osobę z trudnościami/problemami.żebym mogła opiekować się nim.
Tego było dużo więcej. Powiedział mi co mogę robić gdy dopada mnie jakiś dół i mam złe/negatywne myśli. Dał mi zadanie domowe;D
Ogólnie to mogła bym pisać i pisać, ale jestem naładowana pozytywną energią. Przede wszystkim do tego żeby walczyć:)
19 2015-01-31 18:56:31 Ostatnio edytowany przez ela111273 (2015-01-31 18:57:43)
Zakochałam się w mężczyżnie który nie powiedział mi że ma problem z alkoholem . Mieszkaliśmy razem , on przestał pić i uczeszczał na terapię ja też poszłam na terapię dla osób uzależnionych . Mówił że mnie kocha i nagle wyjechał , nie chce ze mną rozmawiać a ja go bardzo kocham co robić i jak do niego dotrzeć
lilianna7, napisz na jakiej podstawie na początku uznałaś że on ci się podoba, bo wydaje mi się że powodu takiego przekonania były nieodpowiednie. Decyzji o tym, że ktoś się podoba, nie podejmuje się pod wpływem chwilowej emocji. Należy rozważyć istotnie widoczne pozytywne cechy osobowości. Z praktyki wiem, że osoby uzależnione mają bardzo słabą osobowość i to już wyklucza wszelkie zainteresowanie nimi. W dodatku załamują się często wyżywając na otoczeniu. Powiem tak. Można starać się pomagać takim osobom ale na zasadzie miłości bliźniego, a NIE na zasadzie bycia w związku z taką osobą. W ŻADNYM RAZIE bym się w to nie pakował. Rokowanie jest niestety niepomyślne. Leczenie trwa latami i przechodzi się przez szereg poważnych przykrości przy kontaktach z osobą uzależnioną. Nie idź na żaden związek z nim. Znajdziesz chłopaka z o wiele lepszymi cechami charakteru. Uzależniony sam jest sobie winien bo zamiast pracować nad sobą, niszczy siebie a przy okazji osoby ze swojego otoczenia.