Witam, mam 22 lata, i problem który źle wpływa na mnie i nie umiem go rozwiązać.
Żyje w rodzinie innego wyznania niż katolickie, jestem tzw. czarna owcą w rodzinie bo się "zbutnowałam" i stwierdziłam, że chcę żyć po swojemu, chcę żyć wolna. I tu się zaczynaja schody, ponieważ bez przerwy mam o to drobne kłótnie w domu, głównie z matką. Na początku reagowałam złością, krzykiem, czasami płaczem, teraz nie zwracam na to uwagi, ale i tak jest trudno, scyzoryk sam się w kieszeni otwiera.
Od kilku miesięcy mam narzeczonego, z rodziny katolickiej jest, mamy te same poglądy, wiemy, że coś tam jest, dobra niech sobie będzie, i niech każdy wierzy w co chce.
Często miałam awantury o to że mam faceta "spoza kręgu znajomych", po którejś kłótni już z kolei matka stwierdziła że da sobie spokój. Poznała go, ale jak to matka, krytyczne oko zawsze musi być, wredne komentarze muszą być, nie wiem, nie rozumiem jej, o co jej chodzi.
Stwierdziliśmy, że zaręczymy się, kochamy się, i nie ma co czekać, zmieniło to sytuację na miesiąc, matka troche się uspokoiła, ale teraz od nowa zaczyna wszystko.
Tylko, że jest coraz gorzej, ostatnio chciała mnie z domu wyrzucić po tym jak dowiedziała się że razem z Nim zakładam firmę, (pewny interes bo już mamy wszsytko nagrane), uważa że nie dam sobie rady, że zrobi mnie w balona i zostane z długami, ciągle wymyśla nowe historie
Ja sama od tygodnia nie śpie w nocy, tylko płacze w poduszkę, w dzień przed każdym muszę udawać twardego człowieka a w nocy .....
Narzeczony wspiera mnie, chce żebym się przeniosła do niego, tylko że on mieszka z matką, bratem, ojcem
Nie chce nikomu problemów robić, narzucać się,
Chce wyjechać za granicę na trochę do pracy, czy do znajomych, ale On nie chce mnie puścić bo martwi się o mnie bardzo i wiadomo tęsknota oraz po co być z kimś w związku skoro trzeba się rozstać teraz
Z matką próbowalam rozmawiać, wszystko kończy się kłótnią zawsze,
U siebie w mieście nie mam póki co liczyć na pracę bo jeszcze nie skończyłam studiów, do supermarketu za 5 zł/h do ręki na kase, na umowe zlecenie , ale za to sama się nie utrzymam gdybym chciała iśc na swoje,
Nie wiem co mam robić
Podobne tematy
- Emilia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Twoja matka się o ciebie boi, pewnie wynika to z faktu że cię kocha, lecz przede wszystkim jest dużo starsza od ciebie i nie jedno już widziała i przeżyła. Co zrobić? Jak najszybciej usamodzielnić się i wyprowadzić z domu. Tylko nie licz na to, że ona kiedykolwiek sie zmieni, dla niej zawsze będziesz małą dziewczynką, którą trzeba chronić przed złym losem, ludźmi etc.
Ona zapomina, że najlepiej, jeśli uczymy się na własnych błędach, bo tak kształtuje się nasza dojrzałość. Jeśli ten twój narzeczony za jakiś czas cię rzuci tudzież wykorzysta a potem rzuci, to mama powie "a nie mówiłam", ale plus będzie taki, że ty będziesz potrafiła z danej sytuacji wyciągnąć wnioski, wcielić je w życie i drugi raz tych samych błędów nie popełnisz.