mój wygląd jest dla mnie ciężarem

Witam.
Długo myślałam, zanim napisałam ten post. Zacznę od tego że o moim problemie nie mówiłam nikomu. Mam ponad 30 lat i jestem osobą bardzo wysoką i brzydką. Od dzieciństwa miałam kompleks na tym punkcie - przeważnie od kolegów z podwórka słyszałam obelżywe teksty. Zawsze bałam się przechodzić koło nich, bo wyzywali mnie. Pamiętam noce przepłakane z tego powodu, bolało mocno ,ale nikomu się nie skarżyłam. Tak też było z kolegami z klasy. Nic tylko wieża, nosorożec, hiroszima, miss pustyni itd. Raz świadkiem mojego upodlenia była moja przyszywana ciotka- słyszała jak pewni faceci notabene dorośli ja miałam wtedy naście lat się , wyzywali mnie- nic nie powiedziała, a mnie było niesamowicie przykro. Wydaje mi się, że moja matka o wszystkim wiedziała, czuła to, lecz nigdy ze mną na ten temat nie rozmawiała. Wydawało mi się , że z biegiem czasu nabrałam do tego dystansu. Jednak nic bardziej mylnego. Strasznie chciałam aby ktoś mnie pokochał. O dziwo wyszłam za mąż. Mało tego mój mąż mówi że jest ze mną szczęśliwy, tylko ja nie wiem czy jestem. A dlaczego ? Ponieważ mój mąż jest równie zakompleksiony jak ja. Nie chcę się tutaj o nim rozpisywać, powiem tylko że również chodzi o wygląd. I tak właśnie żeśmy się dobrali. Oboje szukający miłości. Tylko że mój mąż kompleksy przykrywa czasem niezbyt przyjemnym charakterem i właściwie odnoszę czasem wrażenie, że nie słucha tego co ja chcę, tylko spełnia swoje oczekiwania. Nie, nie jest złym człowiekiem, tylko uważa, że to co on robi, myśli , to jest najlepsze. Robi i myśli również za mnie. Czy go kocham ? Sama nie wiem, bywa że za nim tęsknie a bywa i tak, że ciesze się jak go nie ma. O moich kompleksach nigdy mu nie mówiłam. Robi też dla m ie wiele miłych rzeczy. Czy on mnie kocha ? Nie wiem, on twierdzi, że tak, ale nie jestem do końca do tego przekonana. Często po kłótniach bywa, że żałuję że się pobraliśmy a od dłuższego czasu meczy mnie myśl, czy lepiej się nie rozejść. Tylko boję się samotności.
Na dodatek , choć staram się z wszystkimi pracownikami żyć w zgodzie, to wiem że część z nich nie akceptuje mnie.
Co dalej ? Nie wiem. Odizolowałam się od znajomych - głównie to są koleżanki, kolegów nie miałam chyba w ogóle. Od towarzystwa ludzi, wolę towarzystwo mojego psa. Dla niego jest obojętne jak wyglądam.
Co dalej?Nie wiem.