Poczucie własnej wartości

witaj,

jesteś mało pewna siebie i nie czujesz się atrakcyjna, bo czujesz się gruba, ale pamiętaj, że wygląd to nie wszystko,a przede wszystkim liczy się jaka jesteś w środku, mężczyzna nie będzie nawet najpiękniejszą kobietą, która będzie go ranić, tym jaka jest, jeśli mąż zapewnia Cię to uwierz mu, jeśli nie masz jakiś sygnałów, że Cię zdradza czy, że chce odejść, takim podejściem do siebie w końcu możesz doprowadzić do jego odejścia,nie gryź się w sobie, pomyśl o tym, że Ty jesteś dla niego najlepsza, poza tym jeśli doskwiera Ci waga to może zacznij się odchudzać?jakieś ćwiczenia czy dieta?poza tym radzę też by może spróbować porozmawiać z psychologiem, zawsze przecież możesz powiedzieć mężowi, że potrzebujesz takiego wsparcia.

Wiem o co Wam chodzi ale problemem jest to że ja dbam o siebie. Dbam o swoje ciało, staram się schudnąć, jestem na diecie, Ale nawet wtedy gdy ważę juz te upragnione 50kg to i tak czuje się strasznie! Dalej w lustrze widzę to grubaskę, to zero, nic nie wartą kobietę... Potem się załamuję że mimo tego że osiągnęłam cel, to nic to nie dało.

Właśnie w tym problem że nie wiem. Mam 160cm Zawsze chciałam ważyć 49-50kg i udało mi się, dobiłam do tego wyniku a dalej czułam się strasznie! Mam spory biust (75 E) który po mojej utracie wagi, znacznie stracił na elastyczności z którą i tak już nie jest najlepiej bo karmienie piersią 1,5 roku poskutkowało takim a nie innym efektem. Wtedy ktos mi powiedział że skoro teraz mój biust jest taki jakby "pusty" to lepiej by było jednak troszke przytyć. Sama już nie wiem co myśleć Co bym nie zrobiła i tak czuje się okropnie.

Właśnie cały mój problem polega na tym że mimo tego jak ważę już te upragnione 50 kg, ładnie się ubiorę to i tak w głowie mam ciągle myśl że jestem nikim, że mój biust wygląda dobrze tylko w staniku, że nie mogę go pokazać mężowi bo mnie zostawi dla innej. Wciąż w głowie słyszę słowa ojca "jesteś nikim! Nawet ku*wą nie możesz być, bo by być ku*wą trzeba mieć wygląd, a ty nawet tego nie masz"... Dlatego nie docierają do mnie słowa męża że mnie kocha, dlatego nie potrafie zaufać, dlatego robi mi sie niedobrze jak widzę jakąś koleżankę z jego pracy która jest atrakcyjniejsza. Czuję się nic nie warta i mam wrażenie że w zasadzie powinnam bogu dziękować za to że ktos ze mną jest Straciłam dumę i siebie, jeszcze troche i całkiem załamię się nerwowo.

" Ludzie nie mający w zyciu celu, łatwo padaja ofiarą mało ważnych trosk, obaw, problemów oraz rozczulaniu sie nad sobą".

No niestety, ale czytając to co piszesz, to tak to odbieram. Odnosze wrażenie, że nie masz nic lepszego do roboty. Gdybyś miała, to byś sie zajęła czymś pożytecznym, ważnym, twórczym, enegetycznym, czymś co by Ci dawalo satysfakcje i sprawiło, że byś się poczuła atrakcyjna. No ale Ty wolisz sie rozczulać nad soba i zazdrościć atrakcyjnym kobietom.

Sądzisz, że atrakcyjne kobiety nic nie robia w tym kierunku, by takie własnie być? Otóż robią i to dużo. I nie mam na myśli tylko kosmetyczki i fryzjera. Mam na myśli stan umysłu i ducha. Atrakcyjność nawet najpiekniejszej kobiety wypływa tylko z jej wnętrza. Nawet miss świata, która by była w takim stanie ducha, jak Ty, straci urodę. Atrakcyjna kobieta, to kobieta sukcesu, realizująca siebie, swoje pasje, zdrowa, uprawiająca sport, dbająca o stan swojego ducha i ciała. Bycie atrakcyjną to codzienna praca nad sobą, każdego dnia.  Konsekwentna praca i dyscyplina, rozumiesz?

Albo coś z tym zrobisz, albo zawsze będziesz się tak użalać nad sobą do konca swoich dni i zazdrościć innym.

Jeśli nie zmienisz nic, nic się nie zmieni.
Twój czas jest ograniczony, więc nie marnuj go.
Jeśli myślisz, że nie możesz nic zmienić, zmień myślenie.
Człowiek szczęliśliwy to nie ten, który wszystko ma. To ten, który cieszy sie wszystkim, co ma.
Zapomnij o tym, co myślisz na swój własny temat i zacznij być tym, kim chcesz.

Ja Ci mogę powiedzieć tylko tyle, że sama ważę 40kg na 165cm wzrostu, mam 21 lat. Jestem zdrowa, żeby nie było, kiedyś wykorzystałam mój wygląd i byłam modelką. W sumie to jak słyszę od znajomych, rodziny i nawet nieznajomych to mówią, że nie widać, że tak mało ważę, mówią, że wyglądam normalnie. No, ale i tak ja myślę swoje. ;P Czuję się za chuda, denerwuje się jak TŻ mi prawi komplementy (w ogóle ma bzika na punkcie mojego wyglądu), często nie wierzę w to co mówi o mnie dobrego. Dobrze, że pracuje z samymi mężczyznami, nigdzie nie wychodzi beze mnie (niczego mu nie zabraniam, też żeby nie było), nie ogląda pornografii, nie ogląda się za innymi. Ale i tak ja jestem zazdrosna chociażby o to, że w jakimś filmie/reklamie (np. obecnej intimissimi ) są prawie nagie kobiety i że jemu może się taka spodobać, skręca mnie wtedy w środku, ale zawsze przemilczę. TŻ ma milion wad, ale akurat w sprawach "wierności" to ideał. Odkąd się znamy jak tylko leciał w tv jakiś głupi i pusty teledysk to przełączał albo go to nie interesowało, w Mam Talent jak były jakieś panny tańczące na rurze to szedł zrobić herbatę, no różne takie. Ja od początku zachowywałam się tak samo, nie oglądam się za facetami, nie komentujemy oboje niczyjego wyglądu (no może ja czasem jak widzę na ulicy dziewczynę z cudnymi włosami to mówię mu "o raaany, mam nadzieję, że też niedługo będę mieć tak długie jak tamta dziewczyna", na co on zawsze "nie widziałem" albo coś w stylu "masz ładniejsze włosy"/"no fajne długie były". Generalnie ma gdzieś inne kobiety. Jak z nim o tym rozmawiałam kiedyś to powiedział mi, że on na prawdę uważa, że podobam mu się najbardziej na świecie i żadna mi nie dorówna. Sądzę, że jest od 3 lat we mnie zaślepiony. W końcu mu uwierzyłam. Ale i tak zazdrość gdzieś się tam czasem w środku pojawia. ;P

Kali - wiem, że zazdrość, brak wiary w siebie i niska samoocena powodują, że nie wierzysz swojemu mężowi, że się mu podobasz i tylko Ty mu się podobasz. Mi kiedyś przyjaciel o swojej dziewczynie powiedział tak: "Jak się kogoś pokocha i kocha naprawdę to żadna seksbomba nie będzie dla kochającego seksbombą, nie będzie go podniecać, a tylko obrzydzać." 100% prawdy. Jak ja na przykład sobie pomyślę, że (hmmm kogo by tu wymyślić, kto się podoba kobietom?) miałabym się pocałować w mega przystojnym facetem-aktorem to chyba bym się załamała, o fuj... Dla mnie TŻ jest najprzystojniejszy (w ogóle go nie porównuję do innych mężczyzn, dla mnie jest najlepszy i koniec kropka) i nie wyobrażam sobie patrzeć na innego faceta albo go w myślach podziwiać, a co gorsze dotykać albo żeby on mnie dotykał. Faceci mają tak samo jak kochają, naprawdę.

miodowyblad - bardzo dziękuję Ci za odpowiedź, faktycznie jest spore podobieństwo między nami. Co do mojego męża to kilka razy zdarzało mu się mnie okłamać. Nie były to jakieś spore kłamstwa, i nie dotyczyły jakiś ważnych spraw, ale może to też ma wpływ na to jak myślę troszeczkę. Zastanawiam się czasem "o, on już mnie kilka razy okłamał! Lepiej nie wierzyć w to co mówi" wiem że nie powinnam tak myśleć bo każdemu się coś czasem zdarzy palnąć bezmyślnie. Mój mąż zazwyczaj mówił "kochanie nie chciałem po prostu byś się denerwowała". Tak czy inaczej widzę u siebie popadanie w lekką paranoje i staram się z całych sił wziąć się w garść Dla mnie mąż też jest najprzystojniejszy, nie patrzę na innych facetów bo mnie nie interesują i mąż też mówi że dla niego nie ma innych kobiet, teraz moja w tym głowa by uwierzyć

paulina20 - właśnie ja bardzo sie boję takiej sytuacji, że facet straci cierpliwość, dlatego biorę się ostro za siebie i staram się coś zmienić w tym moim dziwnym myśleniu bo wykończę nas obu w końcu.
Co do mojego ojca... On zawsze chciał mieć córkę, ale kiedy ja się już pojawiłam (byłam jego pierwszym dzieckiem) to całkowicie olał mnie i mamę. Matka odeszła od niego gdy miałam 2 lata bo ojciec wolał pić z kolegami i zaliczać kolejne panienki. Moja mama też nie jest chyba bez winy. Mieszkałam z nią i na porządku dziennym było bicie mnie za to że "jesteś taka sama jak twój ojciec! nawet piegi masz takie same!"... paranoja ale cóż poradzić, muszę jakoś uwolnić się od tej przeszłości...

Remi, dziękuję za odpowiedź Mój mąż właśnie woli szczupłe kobiety, chyba dlatego się tak martwię... Co do pomysłu z pączkiem, rewelacja na pewno wypróbuję Mam tez w planach właśnie zapisanie się na jakiś kurs, by ruszyć trochę do przodu, nie bić się z myślami, chociaż teraz jest dziwnie... Załatwiłam kilka ważnych spraw w ciągu kilku dni. Jestem w szoku że pierwszy raz coś idzie po naszej myśli, i aż wyczekuję momentu kiedy coś pójdzie nie tak Wiem że nie mogę tak myśleć, więc trzymam kciuki by okazało się że teraz może być już tylko lepiej
Pozdrawiam serdecznie

Kali, jesli chcesz naprawdę popracować nad poczuciem własnej wartości, to z całego serca polecam ci coś co nazywa się spam To najlepsze z czym się spotkałam przez 7 lat pracy nad pewnością siebie. Szczegóły znajdziesz na stronie, więc po prostu wejdź w link i sprawdź.

może ktoś chciałby odpowiedzieć?

Jestem zdania ze kochając kogos ,niestety człowiek potrafi zakochac sie w drugiej osobie, nie kazdy,ale są ludzie monogamiczni juz z natury,a są ludzie poligamiczni że nie potrafią cael zycie spedzic z jedną osoba przez tyle lat,bo to dla nich meka i duszenie sie z sobą nawzajem,wiec za jakis nieokreslony czas dziela sie swoją miloscia z dodatkowymi osobami( nie mylic z mechaniczbym seksem )Ja osobiscie nie popieram takiego chwiejnego skakania z kwiatka na kwiatek,ale ludzka psychika jest poprostu nie wytłumaczalna

Witajcie, jestem tu nowa, z góry więc przepraszam, jeśli napisałam nie tu, gdzie trzeba.

Piszę do Was- bo choć mam wspaniałego mężczyznę, kochaną rodzinę to nie chcę z nimi już na ten temat rozmawiać bo uważam, że ich zdanie jest nieobiektywne.

Jestem dziewiętnastoletnią dziewczyną z wielkim brakiem poczucia własnej wartości i bardzo sobie z tym nie radzę!! Uczęszczam do technikum, świetnie się uczę ( świadectwa z paskami), jestem ( moim i zdaniem znajomych) bardzo ładną i zdolną dziewczyną... Ale ja mam jakąś fobię! Boję się, że nigdzie w pracy mnie nie będą chcieli, nigdzie się nie sprawdzę... Większość koleżanek z klasy wybiera się na studia, ma marzenia i wizję swojej kariery zawodowej, są bardzo pewne siebie mimo, że nie uczą się za dobrze i są po prostu przeciętne dziewczynami. A ja? Na studia iść nie chcę, bo żaden kierunek mnie nie interesuje... nie mam żadnych hobby, zainteresowań, w niczym nie czuję się dobra... Mam wrażenie, że po żadnym kierunku nie znajdę pracy. Chciałam iść na pedagogikę wczesnoszkolną, t byłoby jedyne,co by mnie interesowało, ale rozglądając się po "rynku pracy" trudno byłoby mi znaleźć potem zatrudnienie. Czasem myślę, że nawet na kasie w biedronce nie dałabym rady, bo przecież zaraz by mnie wyrzucili... Czy któraś z Was też tak ma? Bardzo proszę o odpowiedzi...pozdrawiam