decyzja o mieszkaniu

W sumie tak na moje oko to dosc wczesnie chcecie sie zdecydowac na wspolne mieszkanie. No bo jak jzu teraz, po roku bycia razem chcecie mieszkac razem - to co bedzie po x latach takiego mieszkania? nudaaa! i co jak wtedy ktores z Was stwierdzi, ze ma dosc zycia jak stare dobre małzenstwo? mysle, ze jeszcze bedziecie mieli czas na mieszknei razem.

no ale jesli jestescie gotowi na taki powazny krok, jestescie oboje tego pewni , no to sprobujcie

Zgadzam się w stu  procentach ze zdaniem, że mieszkanie razem to dobry test na to jaką jesteście parą. Im wcześniej się dowiesz jak Wam się mieszka razem, tym lepiej. Oczywiście jeśli czujesz że musisz jeszcze odczekać i to przemyśleć to daj sobie czas i nie rób nic na siłę ,w końcu to ma być przyjemność! Możliwe, że musisz do tego dojrzeć, pamiętaj żeby nie robić tego tylko dla niego, musisz być przekonana Ale nie unikaj tego tylko dlatego, że coś może się nie udać, bo zawsze może tak być, a prawda jest taka, że wszystko zależy od Was. Nie można takiej perspektywy psuć lękiem i gdybaniem. Być może będziecie musieli obydwoje nauczyć się korzystać z kompromisów, jednak na pewno mieszkanie razem nie powinno ograniczać waszej wolności w takim stopniu, że będziecie czuli się uwiązani przez siebie wzajemnie, jak w złotej klatce. Nie widzę powodu dla którego nie mielibyście mieć czasu też tylko dla siebie. Np. samotny wypad z własnymi znajomymi czy czas na poczytanie samemu książki nie powinny w normalnym układzie stanowić problemu.

ja również jestem zdania ze zamieszkanie razem to świetna "proba" dopiero wtedy zaczniecie sie "docierać" i tak naprawdę poznawać... a gdyby sie Wam nie udało (czego oczywisćie Ci nie życze!!!) to lepiej przed ślubem tego doświadczyć niż po...
powodzenia
3mam kciuki:)

moje obawy dotyczą właśnie "jak bardzo zmienimy się przy sobie będąc ze sobą 24 h" .
on ma ciężki charakter tak samo jak ja dlatego wiem że nie obędzie się bez spięć. ale naprawdę nie wiem czego te spięcia mogą dotyczyć chyba nie tylko "zabieraj majty z podłogi do kosza" albo " opuszczaj deskę po sobie"

szirina - nic na siłę, ale też nie analizuj za wiele. warto pomieszkać razem, sprawdzić się.
ja ze swoim chlopakiem nigdy nie rozmawialam o wspolnym mieszkaniu, ale gdy po studiach przyjechalam do waw szukac pracy, naturalne bylo, ze szukamy mieszkania dla siebie. teraz po 2 latach, mam coraz wiecej watpliwosci czy to aby ten mezczyzna i gdyby sie oswiadczyl to na dzien dzisiejszy nie wiem jaka bym podjela decyzje.

nie mysl za duzo (jakkolwiek zle to zabrzmialo0, daj sie poniesc

Poprzedniczki mają rację - wspólne mieszkanie jest prawdziwym i moim zdaniem bardzo potrzebnym sprawdzianem dla związku. Owszem może kiedyś niepraktykowane, ale obecnie dość powszechne.
Czego się tutaj obawiać - myślisz, że problemy, które teraz mogą się pojawić nie wyszłyby np. po ślubie ? Chyba lepiej stawić im czoła wówczas gdy ma się jeszcze jakieś wyjście z sytuacji.

Ja podjęłam taką decyzję- zamieszkałam ze swoim chłopakiem (obecnie narzeczonym) i myślę, że było nam to potrzebne. Zatem nie żałuję.

kiedy mogłam do niego jeździć do niego dłużej spędzałam w jego domu 2 tygodnie i byliśmy 24 h razem. więc wspólny weekend tutaj nie trafiony jest planujemy razem już żyć. on się uczy odemnie ja od niego ciągle razem pokonujemy samych siebie swoje wady zazdrość. nie widziałam go znów 2 tygodnie teraz jadę do niego na kolejne szybkie 2 dni ehh...... razem już nie dajemy radę a on coraz bardziej chce ze mną mieszkać. jak ja to zrobiłam że tak zmieniłam łobuza w mężczyznę to nie wiem . cała jego rodzina mi za to dziękuje i mówi że lepiej trafić nie mógł . oby tylko ON to docenił w przyszłości ...

szirina, w takim wypadku pakucjie manatki i hyc do wspólnego mieszkanka. to bardzo dobre wyjście dla Was dwojga

a czemu jeśli mogę zapytać ??

Szirina, to całkiem normalne, że się boisz. Wspólne zamieszkanie zmienia relacje między dwojgiem ludzi i bez dwóch zdań "nic nigdy nie jest już takie samo".

Z jednej strony, rzeczywiście zaczynacie się wtedy uczyć trudnej sztuki kompromisu. Macie okazję sprawdzić wzajemne podejście do domowych obowiązków, pieniędzy, podziału ról, poobserwować, jak reagujecie na siebie, gdy macie gorszy dzień.
Niezależnie od tego, jakim człowiekiem jest Twój partner, on ma swoje przyzwyczajenia i Ty też - a mieszkając wspólnie będzie trzeba te dwie różne osobowości jakoś ze sobą zgrać.
Mimo to jestem zwolenniczką wspólnego życia. Uważam, że to zupełnie naturalny etap w każdym związku i nie należy się go nadmiernie bać, w końcu niewiele rzeczy udaje się, kiedy zaciekle powtarzamy "To nie ma szans na powodzenie"

Jeżeli różnice między Wami są tak duże, że staną się przeszkodą pod jednym dachem, to jestem zdania, że nawet mieszkając osobno i tak by się ujawniły.
Duża doza wyrozumiałości, miłości i poczucia humoru na pewno będą pomocne A poza tym, skoro go kochasz, masz zamiar odkładać wspólną codzienność przez całe życie? Ten moment i tak do Was przyjdzie, a nie sądzę, żebyście mogli być jeszcze bardziej gotowi

Agnieszka Fitkau Perepeczko w jednym z wywiadów na temat męża powiedziała, że "Marek szukał domu, w którym pomieściłyby się nasze dwa światy". Myślę, że to oddaje wszystkie blaski i cienie mieszkania razem.
Ja mieszkałam ze swoim byłym partnerem przez rok, zamieszkaliśmy razem, kiedy byliśmy ze sobą 4 miesiące. Miało to swoje dobre i złe strony, ale pozwoliło nam świetnie się poznać i nie uważam, żeby był to czas "zmarnowany" bądź "stracony"
ODWAGI!

zamieszkanie to dobry pomysł, jak się nie doagdacie, będziesz miała czas na szukanie nowego pratnera:) po co tracic czas ;)
nie zrozumialam jak tu ktos wspomnial o zwqiekszonej ilosci obowiazkow że niby jak to ?
wlasnie się zmniejszy ich ilość bo podzieli się mniej więcej na 2
no chyba że autorka postu mieszka teraz z mama ktora wszystko za nia robi a po zamieszkaniu będzie robiła swoje obowiązki no to wtedy tak