Nie potrafię radzić sobie z odrzuceniem...

Witaj, cóż tu można powiedzieć - życie, każdy ma jakąs historię zycia niby uczymy się na błędach. Ja dałam swojemu ex szanse rok temu bo żałował tego co zrobił i co zwiodłam się po raz kolejny znowu odszedł ja się starałam a on teraz bawi się z inną a ja cierpię bo byłam głupia. Tak to już jest  ztym facetami nie można im ufac do końca a boli bo boli

Zastanów się nad przyczynami swojej "słabości". Być może problem leży w Twoim dzieciństwie. Może warto pogadać o tym z jakimś specjalistą skoro jest to rzecz która przeszkadza Ci w życiu i chcesz to zmienić.

jonna15
Nie jesteś słabą osobą, a miałaś chwile słabości. Jetseś bardzo silna o czym świadczy to, że podniosłaś się po poprzednich ciosach. Tylko pytanie- ile tych ciosów może wytrzymać jedna osoba i to tak młoda? Ciężko kierować się rozsadkiem, gdy w grę w chodzą uczucia, zwlaszcza kiedy jest się tak bardzo spragnionym czyjejś miłości i bliskości. Sposób zakończenia ostatniego związku- bez komentarza. Doskonale wiem jak bardzo to boli. Odejście osoby, którą się kocha jest traumatycznym przeżyciem i często wyzwala w  nas emocje i zachowania, ktorych sie później wstydzimy. A to że chciaś porozmawiać i usłyszać jakiekolwiek wyjaśnienie od niego jest całkiem normalne. Nie obwiniaj się więc!! Trudno pogodzic się z rozstaniem, ale pogodzić się z porzuceniem w taki sposób jeszcze trudniej. Badź dla siebie łagodna. Spróbuj spojrzeć na tą sytuację z dystansem (wiem, że ciężko o dystans w tej sytuacji). Wyobraź sobie, że taka sytuacja dotknęła którąś z twoich bliskich koleżanek- co byś jej poradziła, co byś jej powiedziała? Walcz o tchórza, który nawet nie miał odwagi spojrzeć ci w oczy i doprowadził cię swoim zachowaniem do (jak sma piszesz) poniżenia się?
Jeśli masz kogoś bliskiego z kim możesz bez obaw porozmawiać- zrób to, prawdziwi przyjaciele sa w takich chwilach prawdziwym oparciem, jeśli nie- powylewaj żale na forum, albo jak radza poprzedniczki- może faktycznie dobrym rozwiązaniem bylby terapeuta, skoro przyczyna może tkwić w dziecinstwie.
Najważniejsze, żebyś teraz zaakceptowała jego odejście na zawsze. Tak długo jak bedziesz żyła nadzieją, tak długo nie staniesz na nogi.

Asiu! Jak mało kto doskonale rozumiem Twój problem. Ale też wiem, że możesz trafić w końcu na odpowiedniego faceta, który doceni kobietę z sercem na dłoni. To jest możliwe. Tylko nie goń za nim na siłę.

Hm... Wiem, że pomogłaby Ci praca w sprzedaży. Tam to dopiero trening w przyjmowaniu odrzucenia! A gdy już to umiesz, niestraszne ci głupie teksty głupich ludzi albo ich znikanie.

Ja również mialam problem z przyjmowaniem odrzucenia, to o czym piszesz jest przykre, też przez to przechodziłam, na codzien twarda, poukladana, asertywana, kiedy zaczynam czuc sie chociaz minimalnie odepchnieta w moim zwiazku (a nie rzadko byly to jedynie moje paranoje) zaczynałam zachowywac sie jak furiatka, jak rozchwiana emocjonalnie, namolna kobieta, ktora bezzwłocznie potrzebuje leczenia psychiatrycznego. Potrafiłam w zlosci wyrzucic wazon z kwiatami, ktore dostalam od partnera zaledwie kilka godzin wczesniej, bo kiedy przyszedl zmeczony po pracy nie zwrocil na mnie uwagi, tylko od razu poszedl do lozka. Nie zachowuje sie tak na codzien i nie potrafilam zrozumiec skad te skrajne emocje. Wizyta u terapeuty bardzo mi pomogla, przede wszystkim, ze to nie jestem naprawde ja, tylko psychika pod wplywem emocji plata mi rozne figle, po roku budowania poczucia wlasnej wartosci, poznawania i odkrywania siebie, moge smialo powiedziec, ze mam to juz za soba. Polecam Ci, naprawde, to zaden wstyd udac sie po pomoc do specjalisty, nie masz nic do stracenia. Samo wyrzucenie tego z siebie, ubranie swojego problemu i wstydu w slowa duzo pomaga. Powodzenia

jonna15
Mam ten sam problem co Ty. Przyczyna tkwiła w dzieciństwie, czego bym się kompletnie nie spodziewała, bo byłam przekonana, że miałam szczęśliwe dzieciństwo.
Pomogły mi rozmowy z psychologiem, ale miałam fuksa, bo terapii podjęła się zupełnie za free dziewczyna poznana na jednym z forów, na których pisałam po odejściu mojego męża. Jestem jej dozgonnie za to wdzięczna.
Nie mniej - poznać przyczyny - to jest bardzo ważne, bo skoro już wiesz, skąd się to bierze, wiesz od czego zacząć zwalczanie i jakie myśli powoli eliminować. Ty mówisz, że prawdopodobnie wiesz, czemu tak się dzieje. Zastanów się więc, jak mogłabyś wytłumaczyć zachowanie swojego ojca, czy znajdujesz jakieś usprawiedliwienie dla niego. W tym przypadku ważne jest, żeby zrozumieć, dlaczego ktoś zachowywał się tak a nie inaczej, bo to daje swoiste wyzwolenie.
Następny krok - to praca nad pokochaniem siebie przede wszystkim. W sieci jest mnóstwo porad, jak radzić sobie z porzuceniem, np. wyznaczać sobie, ile czasu w ciągu dnia możesz poświęcić na myślenie o człowieku, którego kochasz lub wydaje Ci się, że kochasz. I staraj się poświęcić tylko tyle... ani minuty dłużej. Wiem, że to było najtrudniejsze, bo te myśli atakowały ze wszystkich stron. Ale mi się udało, więc nie jest to niewykonalne.
Praca nad sobą... masz jeden cel - pokochać siebie, bo wszystkie nasze zachowania typu narzucanie się byłemu, żądanie wyjaśnień itd. wywodzą się z jednej konkretnej rzeczy - czujemy się niepełnowartościowymi ludźmi bez kogoś, dla kogo moglibyśmy żyć. Przypuszczam, że i stąd u Ciebie bierze się żal za utraconym dzieckiem i mężczyzną, który odszedł. gdyby byli, miałabyś dla kogo żyć. Dlatego bezwzględnie musisz pokochać siebie. A to oznacza, że sama siebie akceptujesz, że trzeba zaakceptować to, co widzisz (odkrywasz )w sobie bez oceniania ,żeby się rozwijać.
Dopóki widzisz tylko to, co chcesz widzieć,a nie to co jet faktycznie, nie ma szans na ruszenie do przodu w rozwoju. Tak to działa.
Poza tym -to bardzo ważne- wszystkie twoje cechy ,które odkrywasz, a które ci sie nie podobają, to sposoby przystosowania ,które rozwinęłaś tak, jak umiałaś ze swoimi wrodzonymi uwarunkowaniami oraz w środowisku, w którym sie rozwijalaś. Intencja zawsze jest pozytywna. Gdybyś potrafiła inaczej zrobiłabyś inaczej. Natomiast teraz ,jako bardziej świadoma osoba, możesz sie zmienić i rozwijać lepsze mechanizmy przystosowania i radzenia sobie w życiu.
Nie twierdzę, że będzie lekko, bo mi zabrało to ładnych kilka miesięcy, ale na pewno warto zawalczyć o siebie. Jeśli Ci się uda, zaczniesz rozumieć innych i - co najważniejsze - staniesz się kobietą silną w pozytywnym tego słowa znaczeniu, pełną empatii. I odkryjesz przede wszystkim, że warto żyć dla siebie.

Dokładnie....Wiem co jest nie tak w moich relacjach - a jak przychodzi co do czego to nie potrafię zachować się tak jak powinnam - żeby nie dostać po dupie..... Boję się to powiedzieć, ale ja chyba "samej siebie" nie akceptuję. Zawsze byłam dla siebie surowa, wymagałam więcej siły w czymkolwiek, więcej zaangażowania od siebie. Ja wiem,że po prostu "samej siebie" nie kocham...

A wiecie dziewczyny co w moim przypadku jest najgorsze? Kiedy ktoś mnie odtrąca czuję sie mało atrakcyjna. Też tak macie? Generalnie mogę przyznać, że wszyscy moi faceci z którymi byłam do tej pory byli przystojni, i ja sama wiem, że brzydka nie jestem, ale watpie w to w momencie odtracenia. Zawsze byłam z kimś, rzadko sama, bo nie potrafię być sama...to jest jakieś chore. Poznalam ostatnio faceta, mlodszy o 3 lata, nie moj typ, wyglad taki sobie, nie wiązałam z nim żadnych planów, chciałam poprostu kogos obok kiedy bede chciala sie przytulic czy porobic cos razem, to mi dodaje pewnosci siebie. Powiedzial mi niedawno, że on nie szuka niczego poważnego no tto ja przyznałam że ja tez nie, spotkalismy sie pozniej moze jeszcze z 2 razy i przestal sie odzywac. I to jest wlasnie najgorsze, facet, ktory nawet nie jest w Twoim typie, nie wyglada jakos rewelacyjnie i daje Ci kopa w tyłek. Czuję teraz zero wartosci w sobie...i cały czas pytam siebie jak taki typ mogl mnie olac? AAAAAAAAAAAAAA

Ja też tak miałam, byłam 6 lat w związku gdzie już tak po 2 widziałam, że jakoś nie pasuje mi ten facet, ale mimo wszystko nie mogłam się z nim rozstać bałam sie samotności, tego, że sama sobie nie poradzę, że bez niego będę nikim to jest straszne on stał się moim szcześciem zamiast ja poszukać tego szczęścia  w sobie to szukałam w nim. Przy nim udawałam, że jestem happy ważna atrakcyjna a gdy już wyszedł nie nawidziłam siebie. I tak rozstawaliśmy się wiele razy, chodź powiem, że on chyba tez miał to samo co ja nie mógł się rozstać i odejść, ale odszedł po 6 latach przeciągaliśmy wszystko bo baliśmy się być sami bez siebie, że może nam z kimś innym nie wyjdzie. Aż on wkońcu znalazł dobrą pracę w norwegi dowartośiowało go to kupił mieszkanie poznał jakąs inną i odszedł a ja dalje twkie w tej dziurze.:(

On czuł, że nie jest dla Ciebie atrakcyjny.

Iskrzy, gdy kobieta pragnie TEGO mężczyzny, mężczyzna pragnie TEJ kobiety.

Mnie też dosięgła sprawa odrzucenia przez męża. Gdy zapytałam dlaczego? to otrzymałam odpowiedź że on się ze mną ożenił po to żebym go wsparła finansowo.A uczucie miało później przyjść. Jak przestałam dawać pieniądze na jego zachcianki to przestałam być żoną. Wszystkie niepowodzenia zwalał na mnie. Nigdy nie byłam dość mądra jak on. Zarzucał mi nawet ,że nie znam się na technicznych sprawach, czyli na samochodach, jak można naprawić daną usterkę itp. Nawet gdy córka z pierwszego małżeństwa musiała się leczyć z alkoholizmu, ja za to byłam obwiniana. Gdy wnuczki przerwały studia za to też byłam obwiniana. jak powiedziałam dość tego to był koniec naszego małżeństwa.