Jak zaakceptować dziecko partnera...jak je polubić/pokochać?

Swan13 jest tu fajny wątek dla macoch - ZAPRASZAM.Coś na pewno poradzimy.

Cytrusowa jesteś bardzo surowa bo nigdy nie zaznałaś akceptacji.Zastanawiałaś się dlaczego??
Skoro piszesz, że nie zaakceptował Cię partner mamy ani partnerka taty to może z Tobą było coś " nie tak". Być może masz racje i faktycznie wina leżała w "dorosłych" jednak nie sądzę aby powodem była zazdrość o sam fakt posiadania dziecka a jednak o to jak biologiczni rodzice traktują swoje dzieci po rozwodzie.

Ja kocham małą mojego faceta.Czy to oznacza , że mam nadmiar miłości?? Nie. To oznacza, że wypracowałam z nią taką relację która mi to umożliwiła a mój facet nie traktuje swojego dziecka jak biedne pokrzywdzone zwierzątko ( pokrzywdzone tym że mamusia znalazła sobie nowego Pana i postanowiła rozwalić dziecku dom).

Bardzo się mylisz cytrusowa.

ze mną jest wszystko w porządku, zawsze byłam samodzielną i ambitną dziewczyną i szybko wyprowadziłam się z domu,

Takie opinie zawsze powodują, iż na moich ustach pojawia sie uśmiech.Dlaczego??Dlatego, że nie wszystko złoto co się świeci.To, jaka jesteś może ocenić ktoś obcy kto Cię w miarę pozna , Ty sama obiektywna nigdy nie będziesz tak samo jak rodzic w stosunku do swojego dziecka.

wiem jakie konsekwencje mogą spotkać dziecko, które w domu nie zaznało akceptacji i czuło ( dzieci czują bardziej niż słyszą) zazdrość partnera mamy czy taty, większość kobiet przeważnie staje w obronie matek a ja zawsze zwracam uwagę na to jak dzieci mogą to odbierać.

Dojrzałe relacje powinni układać między sobą  rodzice nie mieszając w to dzieci.

To frazes nie poparty ( z reguły - bo są wyjątki) życiem.Niestety często jest tak a nawet w 99% ludzie rozchodząc się maja w sobie tyle bólu, złości i złych emocji, że nie są w stanie prowadzić swoistej wojny bez konsekwencji wciagania w to swojego dziecka.

A wchodząc w związek z człowiekiem, który ma już dzieci powinniśmy zadać sobie pytanie czy jesteśmy w stanie wziąć na siebie dużą odpowiedzialność a przede wszystkim czy jesteśmy w stanie właśnie zaakceptować i dać to co najlepsze dziecku partnera

Dać to co najlepsze?? czyli jak to rozumiesz - rozwiń.

bo to uważam jest bardzo ważne, partner kocha swoje dziecko inną miłością i to przecież dobrze o nim świadczy, nie trzeba się obawiać że dziecko zabierze nam partnera,i patrzeć na to czy przypadkiem nie poświęca mu zbyt dużo czasu, nawet jeśli to co z tego?!,

Myślę, że kobieta nie obawia się o to, że dziecko zajmie miejsce nowej Pani.Chodzi bardziej o chore rekompensowanie zaistniałej sytuacji.Czyli ( koleżanka z macoszkowego wątku) tak jak ma FM.Ojciec na siłę próbuje zrekompensować dziewczynom ich los ( czyli to, ze rozszedł się z ich mamą) i w trakcie kiedy są dziewczyny on nie zauważa swojej nowej rodziny czyli kobiety i ich wspólnego dziecka.
Chodzi o takie sytuacje - nie o zazdrosc.

Cytrusowa, zanim zaczniesz tak surowo oceniac autorke, to moze przeczytaj jej drugi watek - wlasnie na temat relacji jej partnera z dzieckiem. I dopiero wtedy- jesli nadal bedziesz czula, ze tak jest stosownie - odsadzaj ja od czci i wiary.
Trudno jest polubic rozkapryszone, niewychowane dziecko. Tymbardziej, jesli nie jest to wlasne dziecko, a jego fanaberie komplikuja nam nasze plany i relacje. Dlatego ja madrych rad dla Swan nie mam. Bo wszstkie "musisz zaakceptowac ze dziecko jest wazna czescia jego zycia" brzmia idiotycznie w kontekscie jej sytuacji. I mysle, ze poki jej partner nie pouklada i nie sprowadzi na wlasciwy poziom relacji ojciec-corka, to bedzie to prowadzilo do konfliktow i napietych relacji pomiedzy Swan a bohaterami tego dziwacznego ukladu rodzicielskiego.

Nom zgadza się, to nie jest mądra rada.

Jak możesz, nie znając tej dziewczynki pisać, że jest rozkapryszona i niewychowana? Bo Swan tak ją odbiera? Dlaczego, żadna z Was nie wzięła pod uwagę uczuć tej dziewczynki? Przecież ona może postrzegać Swan negatywnie, jako kobietę która kradnie uwagę jej ojca, która go kradnie.

Rozstanie rodziców jest bardzo bolesne dla dzieci, w większości przypadków każde dziecko bardzo długo ma nadzieję że jednak rodzice się zejdą i znowu będą rodziną.

Skoro Swan nie może zaakceptować dziewczynki i postarać się o jej uczucia, to może powinna sobie darować związek z jej ojcem, który właściwie nie rozwiódł się i nie zamierza (słowa Swan).

Odpowiedziałam na jej wcześniejszy post, i swoje zdanie nadal podtrzymuje:
http://www.netkobiety.pl/t43104.html

Ale skąd masz pewność, że sytuacja jaką opisuje Swan nie jest tylko i wyłącznie jej spostrzeżeniem na tą sytuację. Ja osobiście do ojca nic nie mam, może po prostu stara się wynagrodzić małej rozpad rodziny, chce żeby czuła się najważniejsza, bo dzieci powinny być najważniejsze dla rodziców (ich uczucia, potrzeby, i mówię tu o dzieciach).
Moje dziecko też jej moim pępkiem świata i dobrze mi z tym, nie mam poczucia winy w stosunku do niego (partner Swan ma). Mój syn ma rodzinę pełną, kochającą się i nie muszę mu nic udowadniać w postaci większej uwagi.
Jeśli chodzi o granice, dzieci powinny je mieć, zgadzam się, aczkolwiek uważam że Ty bronisz podejścia Swan nie zastanawiając się nad całością sprawy, tylko nad jej osobistą wersją.

silent_gnostic, Ty masz swoje zdanie, ja mam swoje. Jesli uwazasz to za wlasciwy nurt wychowawczy, to wychowuj "pepek swiata". Masz konstytucyjne prawo wychowania dziecka zgodnie z wlasnymi pogladami. Ale prawo do wlasnych pogladow nie jest prawem do "mania racji".
Ja opierajac sie na przedstawionych na forum faktach oceniam sytuacje tak a nie inaczej, nie musisz sie ze mna zgadzac.

Ot i mi wlasnie o owe "wyznaczone granice" sie rozchodzi. Bo odnioslam wrazenie (w drugim watku autorki), ze ta dziewczynka nie ma postawionych granic. A z takimi dziecmi naprawde trudno jest funkcjonowac. I oczywiscie odnosze sie tylko do tego aspektu, bo mam wrazenie, ze slabo wychowana corka partnera to tylko czubek gory lodowej problemow i niedomowien tego zwiazku. No ale nie o tym ten watek.

No i doszlysmy do tego, ze mowimy o tym samym

Co do reszty - tez zgadzam sie, ale marnie widze, aby jakiekolwiek zabiegi Swan daly cokolwiek, jesli ojciec nie zmieni swojego podejscia. Jesli masz racje i to zachowanie wynika z poczucia zagubienia, osamotnienia dziecka, to wciaz wynika to z winy rodzica! Zamiast ustepowac dziecku, oklamywac, unikac, nalezy rozmawiac i tlumaczyc. Wiec znow wracam do punktu wyjscia - jesli to on-ojciec nie zadba o swoje relacje z dzieckiem, to czy to bedzie Swan, czy inna kobieta, to najlepsze jej podejscie i nastawienie nie naprawi nic.

Kazda nastolatka czy nastolatek przyłazi do rodziców po kasę - z prostej przyczyny - chce mieć na przyjemności, a swoich pieniędzy jeszcze nie ma. To całkowicie normalne.

Dziecko przytula się do swojego ojca - mój Boże, przecież to straszne...!
Podtrzymuje to, co napisałam w Twoim wątku - wyjścia dwa, akceptacja albo rezygnacja.

Prywatnie uważam, ze nie dorosłaś jeszcze do związku.

Tego nikt Ci nie powie.

Dziewczyno po co Ci taki dziadek?Tatusia potrzebujesz?Facetów w Twoim wieku nie ma?Po cona Boga pakujesz się w tym wieku w związek z facetem po przejściach, z alimentami, dzieckiem, które spędza Ci sen z powiek.Wpadka powiadasz?Nie  ważne, jest dziecko, a szanowny partner też nie doróśł jak widać do związku nazywając swój związek wpadką.A miał wtedy 29 lat -chyba coś o antykoncepcji powinien wiedzieć.
Z takim podejściem jak masz daleko nie ujedziesz - jesteś zazdrosna o dziecko, o 13 latkę, która dopiero zacznie dawać się we znaki.Po co przerabiać przyspieszoną wersję dorosłości i odpowiedzialności, kiedy w tym wieku nie powinno się mieć problemó z facetem z dzieckiem na karku.

jestem w podobnej sytuacji co autorka w pierszym poście - ale ja nie mam pretensji do dziecka partnera, to bardzo mądry chłopiec , bardzo łatwo do niego dotrzeć, nawiązać kontakt. I jak tu ktos już wspomniał , problemem jest tatuś, który traktuje swojego syna jak "biedne dziecko " , bo z rozbitej rodziny, Żadne rozmowy , argumenty i przykłady z zachowania nie trafiają do niego... całą sytuację wzmacnia fakt , iż ja równiez mam dziecko- które mieszka z nami .
I nie walcie mnie po głowie , że pewnie ja faworyzuję swoją córkę i jestem zazdrosna o syna partnera ...To nie tak.
Między dziećmi jest spora różnica 15 lat moja córka i 7 lat syn partnera ....
Mój M. uważa i konsekwentnie wdraża swoje podejście w życie, że jego synowi wszystko się należy-możemy nie zapłacić w terminie kredytu hipot. (mamy wspólny dom ) ..ale on musi kupić zabawkę ...mieć na rozrywki... alimenty wiadomo-to święta rzecz ..obowiązek jak kredyt hipot. ..........
Syn partnera jest u nas co 2 tyg od piatku do niedzieli- ma swój pokój, urządzony, wyposażony..nikt by nie wpadł na pomysł że to pokój osoby która jest tu 2 razy w miesiącu - ok, rozumiem , sama większośc rzeczy wyszukałam, wybrałam...kierując się upodobaniem chłopca ...nie powiem że go kocham jak syna, myślę że nie mam takiego obowiązku- on ma mamę ..ale dbam o niego tak jak o własne dziecko... wręcz powiem że lepiej jak o własną córkę , z powodu wieku chłopca też...
Jak wspomniałam nie chłopiec jest problemem.... przed dniem dziecka kupiliśmy młodemu rower- M. od dawna wspominał, matka chłopca nie zawsze chciała dać (mały ma u matki rower )..partner stwierdził że nie będzie się prosił... rower uzywany , ale w niemal idealnym stanie , obaj panowie bardzo zadowoleni...kilka dni temu kupiłam córce rower- zwykły , ale taki jaki jej się podobał (miętowy , miejski )..kupiłam na raty (35zł miesiąc ) ...M. zrobił mi awanturę ...że wywalam kasę w błoto , bo ile ona będzie jeździć ...... dla mnie szok - ona tu mieszka...od poniedziałku jeździ codziennie kilka godzin...bardzo dawno nie widziałam szczęścia takiego u mojej córki..
Partner bardzo często , na moje uwagi że nie pomaga mi w domu (mieszkanie z poddaszem, prawie 110metrów)...kwituje to że mam córkę , że ona powinna ...obiad ugotowac bo ma wakacje, posprzątać... praniem się zając ..on pracuje, ja tez ...
Ja podzielam jego zdanie , że tak duże dzieci powinny pomagać ..ale nie można zrobic z nich służby ....od swojego syna nie wymaga nawet sprzątania toalety po sobie  (mały nie korzysta ze spłuczki, nie myje rąk .. )- jak ja mu zwracam uwage ...to partnet mi zarzuca ze terroryzuję jego syna..tłumacze że robi krzywdę dziecku...że są pewne rzeczy które trzeba wymagać...On na to że mam córkę na codzień to mogę ją sobie wychowywać..a on syna ograniczac i stresowac nie będzie...bo ma go rzadko.
Więc młody robi to co chce-najcześciej siedzi cały dzień przed komputerem..potrafi do 24...(mojej córce wolno do 22-)...moczy pościel..bo jest tak zmęczony ze nie wstaje w nocy...tata nie chce mu wytłumaczyć że jest za duży na takie zachowania...(nie będzie mu robił krzywdy psychicznie )... Mama chłopca powiedziała, że młody ma słaby pęcherz...że od 19 trzeba mu przypominac ze mniej ma pić..i powinien spać 20--21.... wtedy sam wstaje w nocy do toalety..i nie ma problemu...
Wiem że to być może głupoty....ale to tylko kilka przykładów... z naszych relacji....jestem zmęczona... nie chce miec pretensji...i tych negatywnych uczuć które narastają we mnie w związku z pobytem młodego...
Ktoś napisał gdzieś....że być może mój rozum w ten sposób ostrzega mnie przed tym związkiem....pan udowodnił ponad wszelką wątpliwość że syn jest najważniejszy na świecie , nie ma kasy i rzeczy której by nie dał i nie zrobił...dosc często kosztem moim i mojej córki....na to nie mogę się zgadzać....jest jeszcze kwestia...że chłopiec przyzwyczajony do takich zasad (lub raczej ich braku ) w naszym domu....za parę lat będzie to wykorzystywał... już zdarza mu się brzydko odezwac do mnie , gdy widzi że tata nie podziela mojego zdania a ma to związek z nim....

"W naszym domu jest dwójka dzieci. ... Każde traktowane jest tak samo bez wyjątków ale naszym priorytetem jest pokazanie im jakie sa nasze relacje, że jestesmy zgodni, trzymamay jeden frontkochamy sie i w domu moga mieć ostoje i czuc się bezpieczne. Poświęcamy im czas ale równiez uważamy że i sami powinni potrafić się soba zając. nie ma pępków świata, ważnych i wazniejszych.
"....to częste słowa do mojego M....tak chcę i taka myśl mna kieruje.... ale on ma swoje zdanie...gdzie ciągle pojawia się jego "biedny synek "...i to ze moja córka też ma rozwiedzonych rodziców nie jest argumentem....
Najbardziej boli że są zasady dla mojego dziecka....i zasady dla jego....i nie ma to nic wspólnego z różnica płci dzieci czy wiekiem....dzieci lepiej się dogaduja same....mały przepada za moją nastolatką ... on jest jedynakiem - dla mamy , dla taty, dla dziadków (jedyny wnuk w rodzinie matki -ona też jest jedynaczka , jej matka nie ma rodziny!)...oboje dzieci lubia sport... czasami patrze jak razem się śmieją ... wtedy zapominam jaki jest M...

Szamanko, przeczytalam wszystkie Twoje posty (rowniez z innych watkow) i nie bardzo rozumiem, po co Ty w ogole jestes z tym bucem. Finansowo stoisz lepiej od niego, facet swoje dziecko wychowuje na ksieciunia, a Twoje na "wiernego giermka". Cos tu chyba jest nie halo. I na dodatek macie wspolne konto - na co Ci to?

Zgadzam sie z pati co do obowiazkow ojca, ale watpie, zeby on tak sam z siebie sie za to wzial. Przeciez latwiej hodowac dzieciaka, niz go wychowywac. Takze poki co to nie widze jakichs spektakularnych szans na zmiane sytuacji - chyba, ze Twoj mezczyzna pojdzie w koncu po rozum do glowy. Ale tu tez nie spodziewalabym sie, ze bedzie sluchal akurat Ciebie. Moze jakis psycholog, ktos z boku - no ale to Pan musi chciec. Powodzenia i wdepnij na nasz macochowy watek

Hej kobiety dołanczam do tego grona ,)mój facet też ma dziecko,lubie ją choć wkrada się czasem element zazdrości ale bardziej o to że to nie Nasze wspólne ,(tylko innej kobiety,są to związki dość specyficzne i naprawde warto się zastanowić...Ja akurat lubie jego córke Ona mnie też.) i czasem mam wyżuty że jestem zazdrosna itp.jednak czas jest podzielony na dwie kobiety...ale potrafimy tak zoorganizować wspólny czas że cała trójka jest zadowolona,)życze Wam fajnych relacji z dziecmi partnerów bo inaczej takie związki nie mają sensu ,/