Ta brzydsza.

Ale przecież to nie jest wina koleżanki, że ma więcej charyzmy. Zapewniam Cię, ze nie musisz mieć z tego powodu kompleksów. Nie wszyscy ludzie lubią takie "gwiazdy". Wielu facetów na przykład woli "szare myszki".

Kiedyś też miałam bardzo podobną sytuację i mimo podobnych doświadczeń, nie wiem, co Ci doradzić, bo ja sobie z nią nie poradziłam. W prawdzie nasza przyjaźń wygasła naturalnie (ona wyprowadziła się, ja zostałam), ale przez cały czas trwania czułam, że jestem w jej cieniu. I to nie chodzi tylko o bycie szarą myszką bez charyzmy - ona była po prostu ładniejsza i tyle. Myślę, że teraz byłoby między nami inaczej, bo moja pewność siebie jest na tyle silna, że zwyczajnie nie przejmowałabym się tym. Nie bez znaczenia jest też to, że po prostu wyładniałam (fryzura, brak okularów, odpowiedni makijaż i ciuszki - to wszystko w moim przypadku zdziałało cuda). Pisałaś, że dbasz o siebie - a może warto zainwestować w jakąś totalną metamorfozę wizerunku? To pomaga w budowaniu poczucia własnej wartości.

Ja też miałam kiedyś taką sytuację...nie byłam brzydka a jednak każdy wolał ją...ja brunetka z wieczną niedowagą a ona blądynka z kobiecą figurą. Jak miałam 16 lat nasze drogi się trochę rozeszły bo ona miała chłopaków których ja nigdy na oczy nie widziałam i ja tez ja nie poznawałam....Niestety 3 moich eks ją zapoznało i migiem mnie zostawiło dla cud blądynki. Nasza przyjaźń się skończyła gdy zaczęła chodzić z moim eks ( z którym jest do dziś)...wtedy odkryłam że to wredna małpa która robiła mi rogi i wszystko żebym była gorsza.
teraz jak  patrzę na moje zdjęcia sprzed lat to się dziwię że byłam taka głupia że myślałam tak negatywnie o sobie. wcale nie byłam brzydka. po prostu wybrałam złe towarzystwo które powodowało moje niepotrzebne kompleksy. może z Tobą jest tak samo

No to działa w dwie strony. Czasami jest się tą ładniejszą i lepszą, a czasami na odwrót.

kiedyś miałam identyczny problem. Obie szykowałyśmy się do wyjścia. Ona wyglądała dobrze, ja wyglądałam dobrze. Wśród ludzi okazywało się, że ona błyszczy, a mnie nie ma... Wiem, jakie to potrafi być bolesne. Ale jeśli zależy Ci na tej przyjaźni i jesteś na tyle silna, by przetrwać to, to zaciśnij zęby i bądź przy niej, o ile ona jest tego warta. Ale jeśli zbyt Ci to uwłacza, obawiam się, że jedynym wyjściem jest ograniczenie kontaktów. Może z czasem stwierdzisz, że nie masz powodu do tego, by czuć się gorzej... Nie wejdę w Twoją głowę, nie wiem, jaką decyzję podejmiesz. Łączę się jedynie z Tobą w bólu, bo wiem, co to znaczy. Przechodziłam przez to samo. Niestety w moim przypadku Ona okazała się być "Królewną" i niestety ... ja nie wyszłam  na tym dobrze. Ona lubiła (i prawdopodobnie w dalszym ciągu lubi) być w centrum uwagi, więc doszłam do wniosku, że nie warto... przykre...

A ja Ci po prostu dam radę - nie musisz z niej korzystać.
Jeśli cenisz swoją przyjaciółkę i chcesz z nią przebywać to umawiaj się z nią bez towarzystwa - na zakupy, ploty czy co tam ale same.
Wbrew pozorom Twój problem to poważny problem. Dla nikogo nie jest przyjemne ignorowanie, bycie przezroczystym, niezauważanym. A przecież każdy chce się podobać, być atrakcyjnym dla innych. To buduje poczucie własnej wartości i wiarę w siebie. Zwłaszcza jak się jest młodym wtedy odczuwa się  wielką potrzebę akceptacji.
Przy tej koleżance skazana jesteś na bycie niewidzialną ( no może nie aż tak) w każdym razie zawsze będziesz szarą myszką i niech nikt nie mówi, że są inne ważniejsze wartości czy coś tam jeszcze i że są faceci którym właśnie podobają się szare myszki - ale mi pocieszenie !