Tyle się mówi o samotności, ale widzieć samotność starszej bezradnej kobiety,
gdy rodzina jest duża sprawia, że nasza ciut blednie.
Chcąc dorobić sobie do renty, a także by mieć zajęcie przez rok opiekowałam się starszą 85 letnią panią, która miała 3 synów, 3 synowe, 6 wnucząt i troje prawnucząt i ............. była samotna do bólu .
Rozdała wszystko co miała, a kiedyś miała wcale nie mało.
Po śmierci męża sprzedała duże mieszkanie, kupiła sobie małą kawalerkę, a pieniądze i resztę majątku podzieliła równo pomiędzy 3 synów. Liczyła na pomoc rodziny, więc nie bała się, że ma niską emeryturę.
Gdy straciła zdolność samoobsługiwania się, przepisała swoje mieszkanie najstarszemu wnuczkowi w zamian za opiekę .
On jedyny w miarę wywiązywał się z przyjętych zobowiązań i w celu opieki opłacał dwie kobiety .
Ja i zmienniczka po trzy godziny dziennie.
On mieszkał gdzie indziej.
Przez ten rok dopiero zobaczyłam , co to jest prawdziwa samotność .
Pani "X" przykuta do łóżka /uszkodzone endoprotezy/ pozostawała bez opieki od 18 tej do rana,
aż o 8 ej przyszłam ja.
Nie opiszę, co nieraz zastałam.
Miałam wyjątkowo dużo cierpliwości i zrozumienia oraz ciepła dla tej staruszki .
W jakiś sposób kojarzyłam ją z moją matką, która gdyby nie zmarła, byłaby w takim wieku.
Polubiła mnie bardzo. Uczyniła mnie powiernicą swoich tajemnic, życzeń i obaw.
Przestała się bać, bo z nią dużo o życiu i śmierci rozmawiałam.
Przygotowałam ją na ostatnią drogę.
Nie mogłam znieść , że kobieta plackiem leży, więc załatwiłam jej łóżko rehabilitacyjne z opieki społecznej.
Dodatkowo jeszcze opiekunkę, by były trzy razy wejścia, a także obiady, bo jadała jak wróbelek i to, co ja gotowałam często marnowało się, a pieniędzy za dużo na ten czas nie miała, bo leki i pieluchy pochłaniały mnóstwo pieniędzy.
Jej najukochańszy syn mieszkał pięć minut drogi, a nie znajdował dla niej czasu . Synowa, która dzięki pomocy Pani "X" skończyła studia, i której pani "X" serce całe oddała - wizyty składała dwa razy w roku.
Nie znajdowali czasu nawet na rozmowę telefoniczną, więc jej telefon milczał, a namawiana, żeby pierwsza zadzwoniła - dusiła się łzami mówiąc, że to tak jakby żebrała o miłość.
O jej 85 tych urodzinach pamiętałam jedynie ja.
Pani jest dla mnie aniołem - mówiła.
Pan Bóg mi panią zesłał .
W dzień wigilii składając jej życzenia, czułam, że już ją żegnam . Ona też, bo bardzo mnie przytuliła do siebie i długo trzymała .
Tak pożegnałyśmy się już bez słów.
Zmarła cichutko, samotnie podczas gdy jej najukochańsza rodzina dwie ulice dalej gromadnie
świętowała.
Na pogrzebie była calutka rodzina. Pozjeżdżali autami. Pięknie ubrani. Panie w futrach .
Były piękne wieńce i bardzo piękna trumna.
Ksiądz wszystkich pięknie w imieniu zmarłej pożegnał .................
i mnie także.
Pomyślałam wówczas sobie, że Pani "X" już samotną nie jest, bo połączyła się ze swoim mężem.
Zastanawiam się do teraz czy rodzina miała wyrzuty sumienia, że pozostawiła ją samiutką?
To mnie nauczyło, żeby nie narzekać na samotność, bo mam dwie sprawne nogi i mogę chodzić gdzie i kiedy chcę.
I to robię, gdy mam potrzebę iść tam, gdzie są ludzie.
smutno
