Ciągłe krytykowanie partnera.

Może przestań znosić takie zachowanie?

Może przestań ukrywać uczucia?

Może uświadom sobie, że takie zachowanie męża to nic innego jak przemoc psychiczna?

Własnie, niech poszuka sobie innej skoro tak mu nic nie pasuje. Aczkolwiek Ty chyba powinnas go uprzedzić, mąż widzi że to akceptujesz i nie potrafisz mu się postawić, może by oprzytomniał gdybyś się wyprowadziła z dzieckiem na jakiś czas do rodziców, przyjaciół itp? A, i nie myśl że to z Ty jesteś zła i winna wszystkiemu, mąż porpostu znalazł w Tobie osobe do wyżywania się, musisz pokazać mu że jesteś stanowczą kobietką a nie jakimś pomiotłem. Przemyśl to sobie. Czasem radykalne środki są jedynym wyściem z sytuacji.

Ja bym powiedziała " Skoro jestem tak beznadziejna, to po co jesteś ze mną? Za co mnie kochasz? Ja zawsze byłam i jestem taka sama. Taką mnie pokochałeś to taką kochaj a jeśli nie to spakuj manatki i zjadź sobie kogoś bardziej perfekcyjnego ode mnie, droga wolna! ".
Ot co.

W zasadzie prosta sprawa - ciągłe krytykowanie dobija psychicznie i odechciewa się już czegokolwiek. Fakt.
Odpowiedzi to potwierdzają.
Wiele tematów tak właśnie wygląda: ktoś pisze o swojej sytuacji, wyraża swoje odczucia, opisuje w określony, subiektywny sposób - i obraz dla forumowiczów jest jasny, klarowny. A odpowiedzi zazwyczaj tylko popierają i nakręcają wątpliwości autora...
Wiem, że trudno być obiektywnym i neutralnym opisując sytuację z własnego życia. Taki opis zawsze cechują emocje wyrażane poprzez użycie często nieadekwatnych do sytuacji, a wyrazistych sformułowań.
Na podstawie słów autorki faktycznie można jednoznacznie stwierdzić, że jest gnębiona i wiecznie krytykowana. Jedyna rada na to - już wiemy...
A może cała sytuacja wygląda troszkę inaczej? Szkoda, że nie można poznać zdania osób trzecich, zdania partnera autorki. Może wówczas opisywane sytuacje stałyby się troszkę mniej jednoznaczne?
Krytyka...
Dla jednej osoby to będzie kwestionowanie czegoś, zarzucanie błędu, czepianie się czegoś.
Dla drugiej osoby: delikatne zwracanie uwagi na coś, co nie powinno mieć miejsca, dyskretne sygnalizowanie zachowań czy słów, które odbieramy jako przykrość.
Spotkałem się już w życiu z taką różnicą zdań...
I spotkałem się też z sytuacjami, gdzie inne osoby słuchając tak subiektywnych słów, "nadmuchanych" zarzutów, przejaskrawionych i ubarwionych opisów - miast poznać zdanie drugiej strony, miast pomyśleć, mieć własne zdanie i spojrzenie na sytuacje, ochoczo popierały i dodatkowo nakręcały tą ..."żalącą się".
Owszem, czasem zupełnie niewinne sytuacje urastają do potwornych rozmiarów, gdy opiszemy je w specyficzny sposób.
Podam przykłady...
Nie podobało mi się kontaktowanie partnerki z byłym za moimi plecami. I wielokrotnie to delikatnie sygnalizowałem, mówiąc, że jest to nie fair wobec mnie, że sprawia mi to przykrość i chcę, aby to się skończyło. A potem dowiedziałem się, że się czepiam i szukam dziury w całym...
Nie akceptowałem mieszania się niedoszłej teściowej do naszego życia - okazało się, że krytykuję jej postępowanie, że znów się czepiam.
Dziwiło mnie, że partnerka nie staje w mojej obronie, gdy za moimi plecami ktoś wyrażał się obraźliwie na mój temat - oczywiście "krytykowałem" jej sposób bycia, miałem pretensje "o nic"
Sprawiało mi przykrość ignorowanie mojej osoby przez rodzinę partnerki, często starałem się rozmawiać o wyjaśnieniu nieporozumień, sprawiało mi przykrość pomijanie mnie nawet w rozmowach telefonicznych - okazało się, że krytykuję swoją partnerkę, że kwestionuję jej postępowanie, że czepiam się jej słów
Przykrość sprawiało mi to, że partnerka nie mając dla mnie czasu, znajduje go dla byłego. Ze mną nie miała czasu rozmawiać, ale do byłego sama dzwoniła i rozmawiała za moimi plecami - okazało się, że jestem zaborczy, chorobliwie zazdrosny i ją ograniczam
To tylko takie proste przykłady. Ale gdyby taka osoba - jak moja była - opisała tu swoimi słowami sytuacje w związku, używając "czepia się, krytykuje ciągle, ogranicza mnie, jest chorobliwie zazdrosny i zaborczy" - pewnie też dostałaby podobne, co wyżej, rady...
Do autorki.
Opisz wspomniane sytuacje. Co "źle powiedziałaś", co "źle zrobiłaś", w jaki sposób "źle spojrzałaś"?
Więcej szczegółów, a nasza opinia może trochę zmieni Twoje spojrzenie na partnera... Niekoniecznie on musi być tak zły, może to Ty nie liczysz się z nim i jego uczuciami?
To tylko taka moja teza, ale spróbuj wyprowadzić mnie z błędu..

Niepotrzebnie się irytujesz...
Po prostu znam takie sytuacje, gdzie stronnicze przedstawianie "realiów" wpływa ewidentnie na ocenę.
To co napisałaś - rzeczywiście jest coś "na rzeczy" i przedmówcy mają rację.
Dziękuję za wyjaśnienia

cisza to ja - dziękuję ci za odpowiedź. Dobrze że wzięłaś się w garść i choć jesteś sama, to w końcu odżyłaś. Ja też nie jestem męczennicą, więc zaczęłam działać. Pozdrawiam!

Czy w znaczeniu przyznawania racji miałam wprowadzić zmiany? Miałam mu przytakiwać na wszystkie jego uwagi? Tak mężu, robię źle, bardzo cię przepraszam..  Wtedy może rzeczywiście nie było by spięć między nami. Ale ja  nie pozwalam na ciągłą krytykę i dlatego często dochodzi do nieporozumień. Tylko w pracy czuję się doceniana. To w dzisiejszych czasach i tak mam farta!

Dziękuję Wiktorio za odpowiedź. Jestem już bardzo zdeterminowana. Wiele lat w tym związku, bardzo dynamicznym, choć zawartym z miłości, bardzo już mnie zmęczyło. Nie mam odwagi tego zakończyć. Dzieci małych nie mamy, mieszkanie mam zapewnione, bo własne. Sama nie wiem czemu tak się męczę. Może boję się że nie poradzę sobie finansowo, gdyż teraz, gdy oboje pracujemy, inaczej to wygląda. A obecnie, moja firma niedługo kończy działalność..   Poza tym nie mam własnej rodziny. Wiem, że gdybym ją miała, już dawno bym odeszła. Ciężko mi  podjąć decyzję.

Dziękuję ci za poradę. Tobie również życzę wszystkiego dobrego!  Ale ja tak mam dość, że tylko sama mogę chodzić na taką terapię. Niedawno znowu się zaczęło.  Rozmawiałam z kuzynką i podobno za dużo  { ! } mówiłam.. I mężuś nie mógł nic przeze mnie powiedzieć! Więc potem zaczął się na mnie drzeć jak dziki zwierz!  Nerwy mam zszarpane zupełnie. Nie ma tygodnia żebym nie płakała. Chcę mu powiedzieć że to koniec, ale się boję, bo kiedyś jak zaczęłam ten temat, to się wściekł i od razu leciał do mnie z łapami!  Choć wyglądam młodo, to mam już "swoje" lata. Na zdrowie nie narzekam. Ale ile jeszcze wytrzymam?

I tak właśnie powiedziałam!  A jego odpowiedź?!  Na  pytanie, dlaczego w takim razie jest ze mną, odpowiedział : "sam nie wiem". A na propozycję spakowania manatek, odpowiedź była taka : "jak bym miał gdzie iść, to dawno bym poszedł". Tylko że ja w to nie wierzę, bo przy jego dochodach, stać go coś sobie wynająć!  Ale nasze mieszkanie jest wspólne. Wykupiliśmy je razem na własność. A teraz ON chce zająć 1 pokój, a w drugim każe mi spać z dorosłym synem!! Chyba mu odbiło!

Myślę, że powinniście dłuugo ze sobą porozmawiać i to szczerze co kogo gryzie i ustalić pewne zasady i granice