Strach przed ponownym poronieniem

Nie boję się tego tematu, nie zauważyłam go.
Nigdy też nie byłam w podobnej sytuacji, ale rozumiem Twe lęki.

Nikt nie da Tobie, ale też żadnej innej kobiecie, 100% gwarancji ciąży zakończonej szczęśliwym porodem. To, że poroniłaś nie oznacza też, że kolejna ciąża będzie zagrożona. Namawiam Cię na wizytę u dobrego ginekologa PRZED zajściem w ciążę i dokładne przebadanie się, by potwierdzić to, że jesteś zdrową.

I przypomniałam sobie. Moja koleżanka, dużo młodsza ode mnie, poroniła niecały rok temu, teraz jest w zaawansowanej ciąży.

Trzymam kciuki.

jutrzenko31,
powtarzam, takiej pewności nie ma żadna kobieta. Jedyny sposób to dbanie (byle nie przesadne) o siebie. I, proszę, jeśli będziesz w ciąży, nie drżyj ze strachu, bo taka lękliwość może odbić się niekorzystnie i w czasie ciąży, i po urodzeniu, gdy staniesz się nadopiekuńczą matką.

Sięgnęłam do mej pamięci i przypomniałam sobie jeszcze kilka kobiet, które po poronieniu urodziły zdrowe dzieci.

Mam świadomość że stres jest w tej sytuacji nie wskazany postaram się myśleć optymistycznie i nie napędzać strachem. Po prostu na wspomnienie o tym aż mi słabo samo poronienie to pół bólu ale procedury po tym w szpitalu i po wyjściu to dopiero była trauma....Nikomu nie życzę czegoś takiego. Sama muszę się opanować z tym strachem wiem że kolejna ciąża nie ma nic wspólnego z poprzednią, z drugiej strony nie da się tak całkiem tego oddzielić bo mnie to spotkało  i strach pozostanie.

zaczynam się wyciszać wewnętrznie jak zaczęłam pisać na tym forum. Spokojnie ,"strach ma wielkie oczy", będzie dobrze, czemu miałoby być inaczej. Co do mojego zdrowia to już byłam u mojej ginekolog, jest znanym lekarzem, dobrym fachowcem, ufam jej w 100%- nie z jej winy poroniłam, powiedziała mi, że nie ma przeciwwskazań do ponownego zajścia, więc podejmujemy ku temu kroki już od dwóch miesięcy. Może nawet już jestem w ciąży ale jeszcze o tym nie wiem. Myślę, że moje obawy całkiem się rozwieją jak urodzę dzidziusia, staram się nie wpadać w paranoje...........:)

Witam ponownie, dziękuję Ci enigma26 za Twoją historię na wstępie gratuluje. Wreszcie odezwał się ktoś kto był w identycznej sytuacji. Teraz jestem podekscytowana, bo myślę, że się udało zajść, ale siedzi we mnie coś takiego , co nie pozwala myśleć optymistycznie to straszne pomieszanie chcenia z obawami. Tak naprawdę rodzina i znajomi nie wiedzą co czuje, ciągle słyszę tylko czego się boisz głupia. Będę na bieżąco pisać co i jak. Pozdrawiam

poronienie to trauma wiem towarzyszy zawsze niepewność .

Poroniłam ale po poronieniu urodziłam jeszcze dwoje dzieci z jednym miałam krwawienia a ostatnie było wcześniakiem z pierwsza ciąża tez były problemy ale wykluł się chłopak teraz to już nie takie małe dzieci .

moja znajoma roniła 5 razy od 2 lat jest zabiegana mama bliźniaków a teraz oczekuje kolejnego dziecka .
Na to nie ma reguły każda z nas jest inna i każda inaczej podchodzi do pewnych spraw i za każdym razem organizm nasz inaczej reaguje na stres związany z kolejną ciążą ale strach za każdym razem jest obecny po poronieniu niestety takie jest życie i nie dla każdego jest ono sprawiedliwe.

Jutrzenka31 będę czekać na nowe wiadomości:-)Fajnie,że jest to forum.Zawsze znajdzie się ktoś,kto nas zrozumie a nikt nie zrozumie tego lepiej niż osoba,która przeszła przez to samo:-)

Ale ja jestem głupia, jak to teraz czytam to śmiać mi się chce z samej siebie, dopada mnie czasem taka głupota, że później jak się otrząsnę to nie mogę w to uwierzyć. Przecież już lada dzień się okaże, jak jestem w ciąży to super przecież chce w niej być, jak jednak się nie udało to też się nic nie stało będziemy dalej robić. ;P Nie zwracajcie na mnie uwagi, jeszcze nieraz pewnie będe miała takie stany.

trzymamy Kciuki!

nie robiłam jeszcze testu, ale to już będzie chyba tylko formalność. Okresu nie ma, a miał być 5, nigdy mi się nie spóźnia. Jestem pewna że jestem w ciąży. Test zrobię w niedziele, bo mąż będzie w niedziele. Ciesze cię że się udało. , tym bardziej że piersi mi nabrzmiały i szczypią sutki.

Nie wiem co się dzieje. Nigdy nie spóźnia się miesiączka 5 dni. Robiłam test innej firmy, negatywny. Czy możliwe jest to, że jestem w ciąży a testy tego nie wykrywają? Nie wiem już co myśleć o tym. Wciąż mam nadzieję że jestem w ciąży, że to nie jest jakieś zaburzenie, np torbiele na jajnikach. Poczekam jeszcze parę dni i gnam do lekarza. Zbada mnie i się wyjaśni.

Ja właśie jestem w ciąży i jest zagrożona i baardzo się boje, że to się stanie.

Jutrzenko,bierzesz może jakieś leki?Przez niektóre specyfiki test może nie wykryć ciąży.Ja jak zaszłam w ciążę to też bolały mnie piersi(tak bardziej po bokach w okolicach pach) i po tym się zorientowałam,że jestem w ciąży.Rzeczywiście będzie najlepiej jak zrobisz test Beta HCG w laboratorium.Tu gdzie mieszkam takie badania zrobili mi w przychodni u lekarza rodzinnego,ale to Irlandia.W Polsce chyba trzeba iść do lab.Daj znać jak się czegoś dowiesz.Życzę pozytywnego wyniku!

Witajcie.
Biję się z takimi samymi myślami jak Ty, jutrzenko. I cieszę się, że tu trafiłam. Mam te same obawy co Ty, te same pytania bez odpowiedzi, ten sam strach pomieszany z nadzieją... Tylko mnie bardziej dociska czas - moja córeczka skończyła już 7 lat, ja już mam trójkę z przodu. A moje drugie Maleństwo umarło w 18tc . Długo nie chciałam drugiego dziecka, a później zapragnęłam go tak bardzo, że każdy nieudany miesiąc był dramatem. Byłam już tak wyczerpana emocjonalnie, że nie radziłam sobie sama ze sobą. Po wielu przepłakanych nocach, wielu rozmowach zdecydowaliśmy, że widocznie drugie dziecko nie jest nam pisane, że mamy być szczęśliwi we trójkę. O Julę też długo się staraliśmy (mam PCO) i lekarz często powtarzał mi, że powinnam się cieszyć, że mam chociaż ją. Zakupiłam nawet tabletki anty i czekałam na okres. Czułam się źle, bolały mnie piersi jak na okres i nic. I zrobiłam test - i ujrzałam pierwszy raz w życiu dwie kreseczki. Pomyślałam, że to cud i że widocznie mamy mieć Maleństwo. Że skoro się pojawiło w naszym życiu w tym ostatnim możliwym momencie to znaczy, że nie ma innej opcji, że wszystko będzie dobrze i już. Byłam taka szczęśliwa, miałam tyle planów. Nasza starsza córeczka pękała z dumy, że wreszcie będzie starszą siostrą, bo prosiła o rodzeństwo już od bardzo dawna... Na ostatnie badanie usg szłam z nadzieją, że może już mój mąż i córeczka będą mogli zobaczyć naszą Kruszynkę i posłuchać bicia jej serca. Choć gdzieś głęboko miałam obawy, bo miesiąc wcześniej usg przez brzuch ciężko było zrobić, Maleństwo było ledwo widoczne, nawet pomiar kości nosowej przekładaliśmy o tydzień bo dziecka nie było widać. Zamiast dowiedzieć się, że wszystko jest dobrze, usłyszałam że praktycznie nie ma wód, dziecko ma wady genetyczne... Dzień później jego serduszko już nie biło
Po wyjściu z gabinetu strasznie płakaliśmy, a ja pierwsze co powiedziałam, to że już więcej nie chcę próbować, bo nie przeżyję tego ponownie. Ale teraz, z upływem czasu, jedyne co daje mi siłę to świadomość, że jeszcze będę w ciąży, że będę mogła przytulić moje Maleństwo, karmić je i utulać do snu... Tylko na drugim ramieniu siedzi strach, który mi podsyła czarne scenariusze:(( Tak bardzo chcę być podwójną mamą, ale jednocześnie tak bardzo się boję... Boję się, jak długa znowu droga przed nami, i czy tym razem będzie dobrze...
W poniedziałek mamy badania genetyczne, wyniki będą pod koniec roku... Jeśli wyjdą ok, a myślę że powinny skoro Jula jest zdrowa, to pewnie zaczniemy starania... Na razie musimy się wstrzymać...
Trzymajcie się cieplutko, nie dajmy się złym myślom, bo one tylko programują nasze życie

Dziękuje Wam dziewczyny za te wszystkie posty dodaje mi to wiary w to że będzie dobrze. No nie wiem może teraz się udało zobaczymy już niedługo. Teraz żyje z miesiąca na miesiąc myślami o ciąży. Może powinnam się trochę wyluzować bo nie potrafię skupić się na niczym innym a przede mną ważne sprawy do załatwienia. Jak się uda dam znać.

Każdy już zapomniał o tym wątku, zastanawiam się czy go nie usunąć. Świat znowu wali mi się na głowę, jeszcze 3 tygodnie temu cieszyłam się z faktu, że będę miała dziecko, znowu się stało najgorsze. 7 marca pojechaliśmy do szpitala o 4 rano obudziły mnie skurcze, przestraszona wstałam z myślą, że to może nic strasznego rozchodzę to nic mnie nie boli przecież takie małe ściskanie. Poszłam do łazienki, krew. W 5 minut się ubrałam, postawiłam męża na nogi spakowałam rzeczy i pojechaliśmy. Całą drogę się modliłam i płakałam na przemian. skurcze stały się częstsze i mocniejsze. Mąż gnał jak szalony, bałam się że się zatrzymamy na jakimś drzewie. Powtarzałam w myślach los nie może być taki podły to już 18 tydzień. Na izbie przyjęć czekanie długie, wreszcie przyszedł lekarz, zbadał mnie i stwierdził że w porządku nic złego się nie dzieje zrobił usg w porządku, słychać serduszko. Myślałam że się popłacze ze szczęścia, jednak nie poronię jest dobrze. Jak położyli mnie na oddziale obdzwoniłam wszystkich, że jest ok, podłączyli kroplówkę skurcze ustały. Przeleżałam do 18 znów się zaczęło ze zdwojoną siłą poszłam powiedzieć co się dzieje, niestety nie było lekarza, nie miał kto zlecić kroplówki leżałam na łóżku i się wiłam z bólu, już wiedziałam że nie jest ok, przybiegła położna zrobiła zastrzyk rozkurczowy, nic to nie dało, myślałam że umrę z rozpaczy, o 19  było po wszystkim. Miałam wrażenie jakby koszmar wrócił, a miało być dobrze. Tydzień temu wróciłam ze szpitala staram się normalnie funkcjonować, przecież mamy córeczkę, ale żal jest nie mogę się przestawić że dziecka już nie ma w moim łonie. To uczucie pustki jest rozdzierające. Mam wrażenie że środowisko przywykło do moich poronień ja nie mogę przywyknąć:(((((