DDA, czy odnowić kontakt z ojcem?

Teraz może Ciebie potrzebować i być interesowny, ale też może być innym człowiekiem. Nie dowiesz się, jeśli nie podtrzymasz kontaktu. To Twoje życie, nie mamy. Ty poniesiesz konsekwencje. Jeśli teraz nic nie zrobisz, będzie Cię to męczyło. Do odważnych świat należy. Umów się na mieście, jakby Ci coś nie pasowało, wstaniesz i odejdziesz.

Cześć! Dziękuje za odpowiedzi już straciłam nadzieję, że ktoś mnie trochę podniesie na duchu.. bardzo dziękuję na prawdę, to trudna decyzja dla mnie i uwaga Artemidy, że to moje życie jest bardzo trefna!
Dzwoniłam już do niego w zeszłym tygodniu, rozmawialiśmy godzinę! Popłakał się i ja też na początek, a potem jakoś już poszło, pierwsze koty za płoty jestem zadowolona z tego wyboru, teraz chcę się z nim spotkać właśnie na neutralnym gruncie, żeby mieć wybór w razie coś i odejść, w końcu nie było go tyle lat więc przeżyję, a spróbować warto ! Serdecznie dziękuję i wszystkiego dobrego życzę!

A przepracowałaś już sobie to DDA - typu terapia na przykład? Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że alkoholikiem jest się przez całe życie.

Wydaje mi się, że powinnaś również porozmawiać ze swoją mamą - nie w sensie "pytam czy mogę" ale w sensie "co o tym myślisz".

Wyszłyście z mamą ze współuzależnienia? (DDA i DDD wiedzą o czym piszę) - Bo jeśli płaczecie w każde święta nad jego losem, to niekoniecznie.

Nie ma czegoś takiego jak "inny człowiek", można mieć zrujnowaną wątrobę, pić mniej albo wcale - ale jeśli Twój tata się nie leczył - to nie spodziewaj się zbyt wiele.

CZEŚĆ
Chodziłam na terapie kilka lat temu, miałam fantastycznego terapeutę i wiem o co chodzi, jak walczyć ze wszystkimi lękami, strachem, tymi złymi cechami z dzieciństwa... od grudnia idę znowu na terapię. Mam do tego fantastycznego chłopaka, który mnie wspiera niesamowicie.. oprócz dda, jako mała dziewczynka, byłam molestowana przez swojego wujka, uświadomiłam to sobie kilka lat temu, zasypiając miałam tak jakby sen o nim i wszystko mi się przypomniało... to okropne jak sobie to przypomniałam... ale przebaczając innym takie błędy, leczę siebie, walczę ze stanem, który mnie osłabia. Wierzę w ludzi, to daje mi siłę i napędza do bycia lepszym człowiekiem, których chyba jest na tym świecie coraz mniej, codziennie uśmiecham się ano do lustra i mówię sobie, że to będzie super dzień, uśmiecham się do ludzi obcych, pomagam, może pomyślicie, że to męczennictwo, czy coś, ale... nie chcę, żeby w dzisiejszym świecie Ty, czy inna osoba straciła wiarę w ludzi, dobro przezwycięży wszystko .

Przeżyłam tyle emocji w swoim życiu, że samo to, że jesteś uprzejmą osobą powoduje lepsze dni!

A więc wracając do historii z moim Tatą.. dzisiaj się widzieliśmy.. po 13 latach rzuciliśmy się sobie w ramiona, ludzie którzy stali obok ucichli, świat się zatrzymał... Ojciec nie chciał mnie wypuścić z rąk, cały czas tylko mówił "córeczko to Ty! To na prawdę Ty" i płakał i ja płakałam! To piękne, czuję się oczyszczona z tego wszystkiego i wiem że to ogromny postęp.
Rozmawialiśmy bardzo długo o wszystkim, ale wiem, że to nie ostatnie spotkanie, że teraz po tylu latach rozpoczniemy nowe życie i nowe relacje. Teraz z racji wieku tata już nie pije, ma problemy ze wzrokiem i jest taki wesoły jakiego go zapamiętałam... a tak się postarzał, tyle emocji i smutku widać na jego twarzy... żałuję, chociaż wiem że nie wolno i nie powinnam, że nie miałam z nim kontaktu wcześniej... ale cieszę się, że moje sumienie powiedziało mi napisz ten list, co Ci zależy, robisz to dla siebie..
Widzieliśmy się 2 godziny i cały czas jak na mnie patrzył nie wierzył i płakał ze szczęścia. Wiem, że nie oczekuje niczego, żadnych pieniędzy, nic co materialne, chce tylko mieć swoją córkę to jest tak piękne, że chcę poznać go, jak nowego człowieka, jego wnętrze, bo z wyglądu i zachowań to jesteśmy tacy sami . Och piszę to na świeżo, pełna pozytywnych uczuć... ale wiem, że zostaną już do końca.
Będę ostrożna i dziękuję Wam jeszcze raz za odpowiedzi, podpowiedzi, pomoc.

Rozmawiajcie ze sobą w związku, małżeństwie, rodzinie, to trudne obnażać się przed kimś, ale to tak pomaga zrozumieć drugiego człowieka...
Pozdrawiam ciepło! Miłego wieczoru.

Dziękuję, to cenna rada. Właśnie muszę o tym pamiętać i brać wszystko na spokojnie, nie tak jak w zwyczaju mają DDA góra, dół, góra, dół... chcę się właśnie nauczyć jednostajności, opanowania i brać dwie opcje pod uwagę (tzn. być ostrożnym). Cieszę się z tego co się stało, ale wszystko powoli, małymi kroczkami, żeby nie spłoszyć i jego i ewentualnie siebie.
Jednak wydaje mi się, że ma dobre zamiary, tak jak piszesz Lydia, po prostu mnie kocha i chce mieć kontakt, nie chce być sam, chce mieć świadomość, że jego też ktoś kocha , ale zobaczymy... na pewno spotkamy się kilka (naście, dziesiąt) razy jeszcze i wtedy będę wiedziała, będę pewna .
Jednak i tak jestem tak dumna z siebie i tak się cieszę, robię to tylko dla siebie, to daje mi moc bycia dobrym człowiekiem...
Niedługo znowu się z nim spotkam i chcę spędzić więcej czasu, żeby go poznać

Cynicznahipo właśnie dlatego zrobiłam ten krok, żeby nie żałować, nie spróbować i mieć potem do siebie pretensje.
Robię to tylko i wyłącznie dla siebie i na pewno jak zauważę, że coś jest nie tak, zostawię to.
Będę jednak mieć świadomość, że byłam na tyle silna i mu wybaczyłam. Było minęło "ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy" M. Grechuta.

Wiem jak się z tym czujesz... rozumiem, taka pustka i bezradność.. ale sama w sobie wiesz, że tego chciałaś! Chciałaś pójść i podać mu rękę, to też już dużo znaczy, on na pewno o tym wiedział, czuł gdzieś w głębi serca. Nie miej pretensji tylko do siebie i żadnych wyrzutów, możesz zawsze iść i zapalić świeczkę i porozmawiać z nim w "Myślach" chociaż żeby uwolnić samą siebie...

Aż mi się serce kraje jak czytam takie opowieści jak Twoja Cynicznahipo. Mimo ze było źle, masz jeszcze wyrzuty sumienia że go nie zobaczyłas jeszcze przed śmiercią. Jestem pełna podziwu dla Twojej wrażliwości.

Cynicznahipo, ważne jest to, że próbowałaś, że chciałaś, to się liczy najbardziej!!! Nawet nie myśl, że zrobiłaś coś źle, za późno, wręcz przeciwnie! Zrobiłaś wszystko co tylko mogłaś i bardzo dobrze, że decydowałaś się na te kroki! On na pewno teraz to widzi i bardzo żałuje swojego zachowania.. na pewno bardzo Cię kochał, tylko nie miał odwagi o tym powiedzieć.. przepraszam, że wchodzę tak dość intymnie w sferę uczuć, ale na pewno tak było. Jak sama piszesz alkoholizm to choroba, a na "fazie" nie liczy się nic, tylko koledzy i alkohol. Najważniejsze, że TY mu wybaczyłaś! Przez to jesteś ogromnie silna, tylko o tym nie wiesz to ja Ci to piszę. Wielki krok, z którego możesz być mega dumna. Pozdrawiam Cię ciepło!