Komu można jeszcze ufac i wierzyc?

A może najwyższy czas, byś sama dla siebie była autorytetem? Byś miała zaufanie do siebie?

Nie mam autorytetu w najbliższej rodzinie to całkowicie nie ten kierunek.

Może i fakt jeśli chodzi o religie ,żeby wierzyc w to ,co samemu uważa się za słuszne. Przeraża mnie tylko to ,że to w co ja wierze inny może tak po prostu zdeptac.
Nigdy nie zapomnę rozmów z pewnym księdzem , które  tak bardzo utkwiły mi w pamięci . Jego ciepło ,jego troska o mnie sprawiały ,że czułam się bezpiecznie.
Tak samo głęboko utkwiły we mnie wszelkie konferencje pielgrzymkowe , nauki o życiu , o tym jak postępowac.
Wkurza mnie to ,że to co jest dobre to nie jest dobre dla wszystkich. Niektórzy wybierają zło i twierdzą ,że ono jest dobre.

Z wychowawczynią wręcz siłą przerwano mi kontakt ( nie pytajcie o to) , teraz ona już nie żyje.
Była dla mnie jak matka, brakuje mi jej. To ona pierwszy raz w życiu mnie przytuliła.

Moja psycholog też stała się tym autorytetem. Okazała mi wsparcie , zrozumienie , ciepło.
Pomogła mi stanąc na nogi. Przytuliła mnie i trzymała mnie za rękę.
W takich momentach nie liczą się żadne inne zdania , inne poglądy.
Nigdy o niej nie zapomnę . I tak jeszcze do niej pójdę ... kiedyś.
Tłumaczyła mi ,że nie zostanę sama, że bez niej ,ale nie sama.

Możecie się śmiac z tego co napiszę ,ale od dziecka zawsze miałam swoje autorytety , takie na niby tato i na niby mama.

Byli to np "pan na ławce" którego spotykałam czasem wałęsając się po mieście, gdy nie zdążyłam na autobus.Dosiadałam się do niego ,a on mi opowiadał o sobie ,o pracy i o wszystkim. Miałam wtedy 7-8 lat, tego pana zaliczałam do tych dobrych panów.
Innym "tatem" był kierowca autobusu , który pozwalał mi wchodzic do siebie do kabiny, tam miał stołeczek , na który mogłam usiąśc i pozwalał mi otwierac i zamykac drzwi przyciskami. Byłam szczęśliwa , a ten pan był miły i dobry dla mnie. Szukałam kierowcy autobusu, który najechał na mojego tatę, nie udało mi się.

Mogłabym jeszcze podac kilka takich przykładów.
Podam jeszcze ostatni przykład , w sumie już z przed ok 2 lat.
Kilka lat temu pracowałam w sklepie, przychodził tam jeden pan ok 60 lat. Był miły , często ze mną rozmawiał, wypytywał jak żyję ,jak sobie radzę. Powymienialiśmy się nr tel . Co jakiś czas puszczał mi sygnałki , ja odpuszczałam. Czasem zadzwonił, wypytywał co słychac ,czy mam pracę, czułam ,że się o mnie martwi.
Długo trwała ta znajomośc . Ostatnio ok 2 lata temu zadzwonił i zapytał, czy może wybralibyśmy się gdzieś razem np do lasu na grzyby. Dał mi do zrozumienia, o co tak naprawdę mu chodzi. Dla mnie -to szok. Wykasowałam nr , więcej się nie odezwał. Strasznie się zawiodłam , traktowałam go jak ojca.

Teraz jestem w takiej sytuacji ,że bardzo potrzebuję starszej, mądrej osoby. Właśnie teraz bardzo potrzebny mi jest ojciec.
Muszę podjąc mądre decyzje i po męsku poprowadzic wszystko .

Wierze ,że jeśli sama będę czegoś mocno chciała, to i tak to osiągnę.
Wierzę, że przecież mam dużo siły.

Ale nie mogę się z tym pogodzic, że będę ja sama dla siebie , że nikt starszy nie będzie nade mną . Nikt mi już nie powie , czy robię coś dobrze ,czy zle. Nikt nie będzie mnie wspierał, nie okaże uczuc, nie zapyta co słychac , jak sobie radzę.

Fakt,że przecież ja sama i tak wiem co jest dla mnie najlepsze.
Nieraz już myślałam ,że właśnie sama mam byc dla siebie autorytetem.
Jednak tego się boję. Świadomośc tego,że obecnie nie mam nad sobą żadnej takiej osoby, przeraża mnie.

Właśnie miałam napisać to samo.
Autorytetów potrzebują małe dzieci, a osoba 35-letnia mogłaby być sama dla kogoś autorytetem.

Pozwól, że jeszcze się przyczepię do Twych słów: Nie wiem dlaczego tylu ludzi jest przeciwko Kościołowi? Dlaczego Bóg tak niektórym ludziom przeszkadza?  Co ma Bóg wspólnego z Kościołem?

Widzisz, Bog mógłby być dla Ciebie autorytetem doskonalym, ale patrzysz na Niego przez pryzmat Kościoła, a to wypacza.

Moim zdaniem dzieje się tak, bo:

strzało, nie ma na świecie poglądu, którego nie dałoby się wywrócić do góry nogami. To, w co wierzysz, zależy tylko od Ciebie i sądzę, że dobrze jest mieć własne poglądy, wykształcone w oparciu o własne, niezależne procesy myślowe i dociekanie prawdy na własną rękę. Na pewno jest to o niebo lepsze od opierania się ślepo na systemie wartości innych ludzi.

Według mnie stawianie sobie za autorytet własnego psychoterapeuty jest bardzo ryzykowne. Terapeuta jest osobą, której nie znasz i nie możesz w pełni poznać. Jest to relacja nierówna, daleka od partnerskiej, bo Ty opowiadasz psychologowi o sobie, często o swoich najskrytszych sekretach, lękach i problemach, natomiast on nie mówi Ci o sobie prawie nic. Pomyśl, czy naprawdę chcesz wzorować się na praktycznie obcym sobie człowieku?

Pewnie, że dobrze jest mieć kogoś, komu się ufa, kogo można się poradzić w trudnej sytuacji i skonsultować ważną decyzję, ale ważniejsza od tego jest umiejętność samodzielnego podejmowania decyzji i posiadanie własnych wartości, do których można się odnieść w takiej sytuacji. Oczywiście każdy (lub prawie każdy) na jakimś etapie swojego życia miał przynajmniej jedną osobę, która była dla niego autorytetem, nie uważam, że trzeba się autorytetów kompletnie wyzbyć, jednak trzeba też umieć bez nich żyć. A przy ich wyborze pamiętać, że każdy człowiek jest tylko człowiekiem i popełnia błędy, tymczasem odnoszę wrażenie, że Ty poszukujesz osoby, na której opinii można bezwzględnie polegać i która zawsze rozwiąże za Ciebie każdy dylemat, w dotatku tak, by rozwiązanie było najkorzystniejsze dla Ciebie.

Witam. 

Są, tylko rozejrzyj się, bo nawet tu na forum Cię otaczają.
Moja rada: w kontaktach z ludźmi, stosuj zasadę OGRANICZONEGO ZAUFANIA.
Ufaj przede wszystkim SOBIE.

W Boga wierzę, nie wszystkich księży szanuję, bo osobiście dwóch nadużyło mojego zaufania.
Jedni wierzą w Boga, a drudzy prędzej, czy później uwierzą wg porzekadła: jak trwoga, to do Boga.
Ale to nie powinno Cię frustrować, bo każdy odpowiada za siebie, za swoje życie.

Dużo złych spraw, które dotyczą Kościoła ujrzało światło dzienne. Autorytet księży został bardzo podważony, a obecne czasy, to nie czasy ślepego posłuszeństwa i wiara w wygłaszane kazania księży, z których niejeden ma wiele ciężkich grzechów na sumieniu.
Nawet dzisiaj czytałam tu na forum wątek, w którym dziewczyna opisuje swoją historię, więzienia jej przez okres dwóch lat przez księdza, bicia, gwałcenia (nie pamiętam tytułu).
To tak ogólnie, bo więcej przykładów i wypowiedzi w temacie kościoła znajdziesz w dziale religia - warto poczytać.

Strzałko, ten ktoś to Wielokropek. Skoro kierujesz zarzut w jej stronę, to ładnie byłoby zwrócić się do niej po imieniu, w tym momencie jest to jej nick. Używanie zwrotu "ktosika", to takie pokazywanie/wskazywanie tej osoby palcem.
Tym bardziej, że do tej pory była dla Ciebie tutaj na forum autorytetem, tak sądzę na podstawie Twoich wypowiedzi w niektórych wątkach.
Skoro już jesteśmy przy autorytetach, to pominęłaś koleżankę, której kiedyś też bezgranicznie ufałaś.

A wracając do tematu, to czytałam ten wątek o homoseksualistach i nawet się w nim wypowiedziałam - bo to on stał się zalążkiem do powstania tego wątku. To, że Wielokropek sugeruje Ci zmianę psychologa, zarzucając jej niekompetencje, tylko dlatego, że ich zdania w powyższym temacie się różnią, to Ciebie do niczego nie zobowiązuje. Bo to Ty chodzisz do pani psycholog na terapię, nawiązałaś z nią dobry kontakt, bo jej ufasz. Szanujesz ją jako człowieka i pracownika wykonującego solidnie swoją pracę w prowadzonych przez nią zajęciach z Tobą.
I w tym momencie starły się stanowiska dwóch osób, będące w jednym czasie dla Ciebie autorytetem, co wprowadziło w Twoje życie zamęt, zburzyło jakiś ustalony przez Ciebie porządek wartościowania.

Ale zauważ, że poglądy/wypowiedź pani psycholog wobec tej orientacji seksualnej, iż jest to nienormalne, są jej poglądami. Jeżeli je podzielasz, to jest to też TWÓJ pogląd, pod warunkiem, iż faktycznie tak myślisz, a nie dlatego, że chcesz mieć takie samo zdanie jak pani psycholog, bo jest ona dla Ciebie autorytetem.

Strzałko, myślę, że również ten temat - ciągłego szukania autorytetów - powinnaś przerobić na terapii.
Zauważ i podlicz, ile już ich zaliczyłaś, nie zawsze z dobrym dla Ciebie skutkiem.
To takie podczepianie się pod czyjąś osobowość, dopóki nie dojdzie do zdarzenia/sytuacji, że stwierdzasz, iż to nie jest TO, bo odbierałaś tę osobę inaczej. Twoje wyobrażenie o ludziach, jest często bardzo wyidealizowane i myślę, że jest to uciążliwe dla obu stron. Jeśli się od tego nie uwolnisz, to historia będzie się ciągle powtarzać.
Piszesz:

Kochanie, ONE/ONI (autorytety) też potrzebują powietrza.
Będzie prawidłowo i dobrze, jeżeli każda ze stron będzie oddychała swoimi płucami.

Pomyśl, jakie to proste. Nie zgadzasz się z czyjąś wypowiedzią, to wypowiadasz SWOJĄ opinię i nie jest ważne, jakie uczucie żywisz do tej osoby (lubisz ją, czy też nie cierpisz), bo przecież jej nie obrażasz tym, że Wasze poglądy są krańcowo różne i nie może to burzyć całego Twojego świata (czyt. zmieniać opinii o tej osobie).
A każde zdanie i poglądy można podważyć i zmienić - ilu ludzi, tyle opinii.

Pozdrawiam Cię serdecznie.   

Wielokropku, najmocniej przepraszam  , musiałam się zasugerować tą wypowiedzią z tego wątku:

Jednakże, co do tej poniższej wypowiedzi, to bym polemizowała:

a, faktycznie wypowiedź z tamtego wątku miała brzmienie, cytuję: "Dzięki wiedzy uzyskanej w trakcie tychże wykładów nie wygłaszałaby twierdzeń nie mających potwierdzenia w faktach."
Natomiast Strzałka zacytowała zdanie/pogląd pani psycholog w temacie tej orientacji seksualnej, a mianowicie:

który nie musi być zgodny z naukowym opracowaniem, nawet jeśli posiadała/uzyskała taką wiedzę. Myślę, że to  była między nimi taka luźna rozmowa.

Oczywiście.

Bardzo dziękuję wszystkim za odpowiedzi.
Gdybym na co dzień mogła rozmawiac z takimi osobami jak Wy ...? Marzenia.

Na początku chciałam wyjaśnic  nieporozumienie związane z wątkiem "Homoseksualisci" . Tutaj chodziło na pierwszym miejscu o wypowiedz sierpniowej i to o Niej pisałam ktoś, a nie o Wielokropku.
Przepraszam ,jeśli kogoś uraziłam, również sierpniową .
Tak, to prawda tamten wątek skłonił mnie do założenia tego tematu.

Owszem na forum mam niejeden autorytet. To prawda ,że jest to Wielokropek.... Żyworódka  i kilka innych osób.
Nie jest łatwe zrównanie tych osób w jedno , bo jednak każda z tych osób jest inna.

Wielokropku, dzięki za troskę, płakac mi się chce ,jak słyszę ,że ktoś się o mnie martwi.
Nie mam Ci za złe ,że masz jakieś inne zdanie na dany temat.
Moja chęc bycia osobą zewnątrzsterowną nie zawsze wypływa z chęci, czasami nie mam wyjścia.
Choc fakt czasem mogłabym odpuścic , nie wiem czemu wciąż biorę wszystko na siebie. To chciałabym zmienic.
Podziwiam Twoją determinację, bo Ty jesteś właśnie autorytetem sama dla siebie.
To prawda ,że podczas spotkań z psychoterapeutą nie było miejsca na przedstawianie prywatnych jej poglądów, niech tak zostanie.

Catwoman, jakoś nie mogę się od tego odbic i czasem czuję się jak dziecko i wolę wtedy miec ten autorytet ,który mnie poprowadzi.
Nie wiem ,czy ktoś widzi we mnie autorytet, ale w pracy mam taką sytuację,że ciągle ktoś mnie o coś prosi (głównie pieniądze). Najlepszy kontakt mam właśnie z osobami starszymi od siebie. Właśnie w pracy często niektórzy zwierzają mi się. Czasem mnie to nawet śmieszy, choc nie okazuję tego. Z tego co mi opowiadaja wyciągam wnioski ,że głupota ludzka czasem nie zna granic. Staram się coś doradzic, ale czasem się nie da.
Nie pozwalam już nikomu na wykorzystanie mnie w jakikolwiek sposób , wszystko ok, ale w pewnych granicach.
Co do Kościoła to przecież fakt, że jest wspólnotą która ma swojego Boga. I faktem jest ,że ta wspólnota w naszych czasach robi się chora. Wszędzie tylko jest mowa o kasie . Tutaj nie ma miejsca dla Boga. Tak naprawdę Kościól stał się tylko jednostką na równi niemal z innymi urzędami . I to jest chore.
Zgadza się,że sam Bóg jest doskonały, ale wszelkie próby powiązania z Nim jednostek , już nie zdają egzaminu.

Artemida, nie wiem dlaczego np opinia ,że zebra jest biała w czarne paski dla innych jest wręcz odwrotna.
Nie wiem, dlaczego jakiś rzeczywisty system wartości, dla innych jest niczym.
Nie wiem, też dlaczego niektórzy wymyślają sobie swój własny system wartości tak ,aby uśpic własne sumienie. Czy wtedy na pewno jest lepiej , bo to czego nie chcemy przyjąc do siebie w nas śpi?
Czy rzeczywiście lepiej polegac  w danym momencie na sobie, jeśli nasza wiedza nie jest pewna.
Mam w sobie ten wewnętrzny głos , czasem o coś pytam ,choc z góry i tak wiem jak postąpię.
Wiem,że świat nie jest sprawiedliwy i wiem,że nie wszyscy ludzie są dobrzy. To akurat wiem za dobrze.
Chciałabym słuchac tylko siebie, ale tego się boję.

Klarek, wszystko jest do zrealizowania, ale potrzeba czasu.
Jeśli chodzi o kupno czegoś to zastanawiam się nad tym czasem z tysiąc razy, co wybrac,dlatego np mój mąż nie chodzi ze mną na zakupy .

Anemonne ,dzięki ,że się odezwałaś
Zgadzam się z tym co napisałaś. Ale ja mam z tym problem,że każdą osoba ,która okaże mi jakieś ciepłe uczucia staje się dla mnie autorytetem , wręcz ideałem. A potem nagle wszystko mi się wali , bo dowiaduję się właśnie,że ta osoba ma błędne rozumowanie jakichś spraw , negatywne podejście do tego co dla mnie jest jakąś wartością.
Właśnie  w taki sposób wyidealizowałam własnego ojca ,którego mało pamiętam. Ciężko mi o tym pisac ,że to nie prawda. Kiedyś znalazłam list mojej ciotki do mojej matki, w którym padło wiele złych słów na temat mojego ojca. Byłam w szoku i wcale mi się to nie mieści w głowie, choc wiem,że to prawda. Ale ja nie chcę o tym słyszec, ja nie chcę tego wiedziec. Zawsze będę go kochac.
Racja , nie da się stawiac sobie za autorytet psychologa. Przecież ja jej w ogóle nie znam. Okazała mi uczucia i to mi wystarczyło.
Wiem ,że jest sama . Wiem co myśli w moich sprawach. Wiem, jak okazuje uczucia.
Nie wiem, jak postępuje w życiu. Nie wiem, czy gdybym znała ją osobiście to nadal ten autorytet byłby w niej. Czy któregoś dnia znowu nie doznałabym zawodu.
Ale bardzo ją cenię ,szanuje i ciężko mi jest wyrzucic ją z mojego życia.

Żyworódko,pominęłam koleżankę , bo o tym nie chcę już pamiętac. To mój najgorszy błąd, jaki popełniłam w życiu. Bardzo tego żałuję.
To osoba bardzo przypominająca moją matkę. Ten sam charakter , podobne słowa i ciągła walka o jakieś uczucia.
Wina leżała po środku . Jestem szczęśliwa,że mam to już za sobą.
Słowa "Homoseksualizm to nie jest coś normalnego" są sprzeczne z moimi poglądami. Na 100 % to nie wiem , czy rzeczywiście od urodzenia mamy swoją orientację ,czy kształtuje się w nas w wyniku różnych doświadczeń. Nie potrafię jednoznacznie odpowiedziec na to pytanie.
Idealizowanie ludzi utrudnia mi życie, bo wciąż doznaję potem rozczarowania.
Choc tak naprawdę mało było tych osób ,które mnie znają tak dogłębnie.

Można ufac i wierzyc samemu sobie.
Można stworzyc swój własny system wartości, ale to jest bardzo trudne polegac tylko na sobie.
Czuję się w tym malutka.
Choc słyszę swój wewnętrzny głos to lepiej jest poczuc ,że ktoś też za tym stoi. Czuję taką wewnętrzną blokadę.

Dośc tego , ja i tak któregoś dnia to pokonam..., ale to jest silne.

Pozdrawiam

strzało,
płakać Ci się chciało po moich słowach?
Toż nie napiszę ani słowa. Nie chcę, byś płakała przeze mnie.

Napisałaś, że trudno jest polegać na sobie.
Wiesz, że nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Polegam na sobie bez oceniania: łatwo, trudno.

Napisałaś, że trudno jest polegać na sobie.
Ale na tym polega dojrzałość: na odpowiedzialności za siebie i swe decyzje.

Nie mam pojęcia jaka jest twoja przeszłość, więc też ciężko mi coś powiedzieć, ale chyba miałaś problemy z rodziną w dzieciństwie, prawda? I teraz za wszelką cenę szukasz kogoś kto będzie dla ciebie kimś takim, jakim w dzieciństwie są dla nas rodzice, czyli bezwarunkowi mentorzy. Nigdy nie powinno się traktować kogoś jako dobro całkowite, osobę nieprzeciętnie mądrą i z wiedzą na każdy temat, ponieważ bardzo łatwo można stracić zaufanie właśnie przez jakieś potknięcie tejże osoby.
Jak już wcześniej wspomniano - bądź sobie sama autorytetem, masz przecudowny stosunek do wiary i Boga, to bardzo dobrze, jesteś z pewnością bardzo silną kobietą i powinnaś pielęgnować tę siłę w sobie

Właśnie o tym mówię strzało, że wydaje mi się, iż szukasz właśnie takiego wzoru, bo w dzieciństwie go nie posiadałaś. To nic złego, jest wielu takich ludzi Przede wszystkim nie szukaj kogoś, komu będziesz robiła za "podpórkę", bo wtedy taki człowiek nie jest autorytetem, a zwyczajnie na kimś żeruje. Autorytetem powinna być osoba, która nasz do czegoś inspiruje, sprawa, że mamy ochotę coś robić i przy tym jest dla nas przykładem, ale oczywiście nie branym dosłownie, bo autorytet również ma wady Może tobie potrzeba przyjaciółki, w której będziesz miała oparcie albo partnera, któremu możesz ufać. Jest w twoim życiu taka osoba?

Kiedyś miałam silną potrzebę pomagania i "opiekowania" się całym światem. Doprowadziło to do tego ,iż ludzie zaczęli to wykorzystywac. Byłam na każde zawołanie, nigdy nie odmawiałam pomocy. Miałam tel o 2, czy 4 nad ranem, bo akurat ktoś był w ciężkiej sytuacji.
Mnie satysfakcjonowało to,że robię coś dla innych,że jestem kimś. W rzeczywistości byłam kimś ,ale tylko w momencie , gdy coś robiłam dla kogoś. Gdy już nie byłam potrzebna, mogłam dla danej osoby nie istniec. Nawet ktoś mógł  miec ze mnie potem ubaw ,bo dla mnie nie było rzeczy niemożliwych.
Ale to przeszłośc, już to przerobiłam.
Przyjaciel to duże słowo. W realu nie potrzebuję już tego. Boję się nawrotu uzależniania od ludzi. Zrywam kontakty ,gdy czuję ,że to idzie za daleko.
Ale trudno to wyjaśnic . Może bym chciała ,ale to jest wręcz nie realne.
Mam faceta ,męża już od 13 lat.

Wielokropku gapię się w Twoje słowa. Czytam i czytam ten post.
Mogę spojrzec na to z góry i ocenic autorkę postu , tak jakby pisał to ktoś inny.
Wtedy uważam ,że ta osoba ma jednak poukładane w tej głowie i w gruncie rzeczy ma racje i całkiem mądrze pisze.
Ta osoba poradzi sobie w życiu. Sporo przeszła, ale ma już to wszystko za sobą, wychodzi na prostą. Jest za silna w sobie .

Ok , wracam do siebie.
Nie lecą mi łzy po tych słowach , ale coś mi świta w głowie.
Przetrawię to wszystko. Na to potrzeba czasu.

Owszem mąż jest dla mnie niekiedy wsparciem, bezpieczeństwem.
Ale tutaj otwiera się pułapka, w którą sama mogę wpaśc.
Męża znam dobrze , wady i zalety. To jest to samo co dojście do wniosku ,że najlepiej byc autorytetem samemu sobie.

Jeżeli dojdę do wniosku,poczuję, że cały świat mógłby dla mnie nie istniec ,bo mam przy boku męża, to nie będzie dobrze.
Nie mogę skoncentrowac wszystkiego na mężu . Jest też ta reszta świata, a nie jednostka dla której miałabym popaśc w ...hm znowu uzależnienie.

Oczywiście, że nie możesz, ale skoro kogoś takiego szukasz to on zapewne pomoże ci w odnalezieniu autorytetu w sobie, we wnętrzu ciebie. Po twoich postach wnioskuję, że jesteś tak silną kobietą, iż nie potrzebujesz nikogo innego w formie mentora. Ze swojej mocy możesz czerpać same korzyści

Powodzenia w dalszym życiu