Co z małżeństwem...?

Sprawa dotyczy sytuacji i relacji z moim mężem. Jesteśmy 3 lata po ślubie. Nie mamy dzieci. Mąż jest dla mnie dobry, stara się. Pomaga ni w codziennym życiu, dużo rozmawiamy ze sobą na różne tematy. Dogadujemy się, ale jest jedna sprawa, która mnie męczy i nie wiem co z tym zrobić, otóż w sytuacjach ważnych dla niego lub wspólnych, nie mówi mi pradwy. Np. kiedy wrócił na studia bo niby chciał to skonczyć, jeżdził do szkoły co się w pozniejszym czasie kazało,ze wcale go tam nie było, nic mi o tym nie mowiac.Dowiedziałam się o tym, domyśliłam pod koniec roku akademickiego jak cos zaczął kręcić. Mówił,ze bal sie przyznać.Kolejne stres w pracy wziął góre, zaczęło się palenie papierowów, dla mnie to nic złego, ale fakt ,ze nie przyznał się własnej żonie. Wiem,ze dla niektórych do błahostki, a dla mnie nie bo było tego jeszcze więcej. Rozmawiałam z nim na ten temat długo, jak ja to widzę i nie tylko. Przez chwilę było ok, potem znów to samo kiedys zagroziłam,że jesli bedzie tak dalej robił to rozwiedziemy się , ja nie mam już do niego zaufania, nie umiem myśleć czy mówi prawdę. Dałam mu czas, zeby się zmienił mówił, bo jesteśmy tylko we dwoje, przyglądałam się temu bacznie. Po pół roku to samo, kolejne kłamstwo - nie chodzi mi o zdradę. ja cierpliwie czekałam znosiłam wszystko , ale tego za wiele, jak ja mam budować związek jeśli 2 czlowiek popimo długich rozmów upominania i tak robi swoje. Nie wiem co mam o tym myśleć. Co robić dalej, jaką podjąć kolejną decyzję. Ja wiem,że dla kogoś to są błahostki, ale dla mnie nie. Ponieważ ja staram się zachować do tego dystans, jestem osobą spokojną i zrównoważoną, natomiast boję się kolejnych ukrywanych spraw lub wydłużania toku pracy w ważnych sprawach dla naszego małżeństwa. Ja nie mogę czekać, gdy on mówi, że to załatwi, a okazuje się,że jest to zrobione po 3 tyg. Jeśli chodzi o rodziców to jest wszystko w porządku ma dobre relacje, a chyba najlepsze z mamą. Co mnie martwi ? chodz jego rozmowy z matką zmniejszyły się , gdy poszliśmy na swoje. Jednak ma bliskie relacje, czasem jak dla mnie za bardzo. Szczera rozmowa to przykład: początek jest w porządku lub od razu naskakuje na mnie,że po co w ogole poruszam temat. Przeciez nic się nie dzieje. Staram się z nim rozmawiać , nigdy nie naskakują na niego, a to nie daje efektu, jest tak samo lub jeszcze gorzej bo on się denerwuje. Przed slubem był inny, jak każdy sytuacja bycia z drugą osobą zmienia człowieka. Przed slubem lubił flirtować, a mnie to drażniło ? dowiedziałam się o tym później. Mówił,że to nic takiego,ze mnie kocha. Ze te rozmowy ze znajomymi koleżankami to błąd i powinien mi o tym powiedzieć. Po slubie pamiętał o rocznicach uroczystościach, ale zbytnio się nie angażował. Co skutkowało złożeniem zyczen i koniec lub ewentualne wyjście na ciastko. A to przecież początki malzensta,a co będzie potem? Sama nie wiem co o tym myslec. Wiem tez,ze nic się nie dzieje vez przyczyny. A problem, dla jednych jest błahy, dla innych nie.