Znudzona małżeństwem;-((Cóż poradzić??

Nie zmuszaj się, nie psuj popsutego.
Przed decyzją o rozpoczęciu romansu poczytaj wątki obecnych i byłych kochanek. Są też wątki osób zdradzonych. Pouczająca lektura.

To ale tez pocieszyłyście koleżanke, że wcale....romans - nie, małżenstwo - ze popsute, też kicha. To co teraz?

Ale autorka wątku wcale pocieszenia nie szuka. W tytule wątku pyta o poradę gdyz znudziło się Jej małżeństwo. Bo w sumie zle nie jest, maż zasuwa na rodzinę, tyle, że nie chce ganiać po pubach i dyskotekach. To, że jest typem domatora autorka wiedziała zapewne od bardza dawna, wszak mają niezły staż jako para i małżeństwo. Skoro On pracuje po kilkanaście godzin dziennie, może wymagać by było ugotowane i posprzątane.

........a ja tam mówie, że Wy chyba niezby dobrze sie dobraliście jako para (za wczesna decyzja o slubie, po 2 latach, chyba ze musieliscie brac z powodu wpadki) ........skoro odczuwasz ze on jest dla Ciebie obcym czlowiekiem....

Znajdz prace, wtedy wyjdziesz do ludzi, poczujesz sie lepiej. A On cóz - jest jaki jest.........wybralaś go.

A może znajdźcie sobie wspólne zajecie, takie żeby Ciebie nie nudziło a go nie męczyło;) Albo zróbcie sobie wycieczke za granice, tylko we dwoje:)
Jednak jesli go nie kochasz to szkoda życia udajac "szczęsliwa" rodzinke.

Ja polecam rozmowę, długą i szczerą. jak nie jedną to 30 rozmów. Jak długo?? - do skutku. Nie rań gościa w taki sposób. Fajnie, że tu napisałaś przed tym co chcesz zrobić. Zdrada z perspektywy osoby zdradzanej jest niewyobrażalnie ciężkim szokiem. Lepiej pogadaj z mężem o Twoich odczuciach... o braku porządania i innych aspektach. Facet jest zmęczony. Kto by nie był po 6 dniach kilkunastogodzinnego tyrania. Nie usprawiedliwiam go, że Tobie nie pomaga. Powinien!! Niemniej jednak skoro Ty masz tylko i aż jeden etat w domu, a on 1,5 etatu poza domem + pracująca sobota. Ma prawo być zmęczony

Rozmowa Was uratuje, ale nie jedna ... tylko kilka, do skutku

Zyczę powodzenia!

Jeśli jest tak źle, jak opisujesz.
Jeśli on jest tak złym i nieczułym mężczyzną.
Jeśli Ty wyczerpałaś już wszelkie sposoby poprawy atmosfery.
Jeśli już nie masz żadnej nadziei.
Odejdź od niego. Ułóż swoje życie bez tego mężczyzny. Wówczas dopiero pomyśl o następnym związku. Inaczej skrzywdzisz i męża, i dziecko, i siebie. A związek będzie fikcją. Po chwili uniesień przyjdzie niesmak, upokorzenie, brak szacunku.

Lisiczka_29 Twoja historia jest baaaardzo podobna do mojej.Wiem co czujesz co przeżywasz,bo też przez to przechodziłam.Ale powiem ci ,że ja podjęłam decyzję o odejściu od męża i nie żałuję.Po moim odejściu mój mąż dopiero zobaczył ile dla niego znaczyłam,dopiero przejrzał na oczy.Może ty też postaw sprawę na ostrzu noża i zostaw go .Niech sam zajmuje się domem sam sobie sprząta,gotuje,napali w piecu.Ja dziś jestem inną kobietą,męża zostawiłam,dziecko jest ze mną,jestem panią swego losu.Nie wkurzam się,że sama muszę wszystko robić,kiedy mam ochote na wyjście do klubu,na kawę czy gdzieś tam indziej po prostu idę.Nikt mnie nie ogranicza,nikt nie ma do mnie o to pretensji.Ja jestem zadowolona z życia i z tego ,ze podjęłam taką decyzję,bo to zrobiło dobrze mnie ,mojemu mężowi i dziecku(wbrew niektórym opiniom). Dziecko jest szczęśliwe bo i ja jestem szczęśliwa,mam dla niego czas,i nie chodzę naburmuszona i zła na cały świat.Ale wierz mi,że zanim podjęłam taką decyzję to tysiąckrotnie ją przemyślałam.Wszystkie za i przeciw.Dziś nie żałuję:)Ty też dobrze wszystko przemyśl.A przede wszystkim poszukaj dobrego psychologa:)

Wiesz co lisiczka nie narzekaj,bo ja tez narzekałam ,były kłotnie, a teraz odszedł do innej i nie mam szans naprawic nic zostałam sama zdradzona ,ponizona wyrzucona z mieszkania wiec prosze Cie ogarnij się porozmawiaj żeby nie było za późno zbyt późno.Bo wtedy zobaczysz jak brak jest tej codziennej nudy......Jak się męczysz to odejdź ,albo moze terapia dla małżenstw

witaj lisiczka
moje małżeństwo wygląda podobnie jak twoje
możecie tu na mnie naskoczyć ale ja znalazłam sobie kochanka

A za co się winisz ? dlaczego jesteś bezradna ?

Takie role sobie wyznaczyliście sami razem

Tego oczekuje po tej pracy - by w domu było ok - bo to Twoja praca w tym momencie - nie mówię że łatwiejsza ale Twoja

Standard ? obowiązek ? Egoizm ? wymyśl co chcesz,co więc Ty zrobiłaś żeby było lepiej ?

No jeśli Ty tak myślisz,to jakiego seksu oczekujesz ?

W nim ? W Tobie? Między Wami ? Czujesz się ognistą kobietą przy nim ? Czy też z obowiązku ?

Tylko na drinka wychodzicie,czy robicie coś wspólnie razem  ?

a od kiedy tak ?

no tak napewno

To idź !

Może to będzie początek pożądania no ale jak Ci się już nie chce

Przed ślubem,poważnym związkiem świat jest inny,jak przy kochanku

Co WY będziecie mieć za życie .Opierasz Swoje życie na facecie ?

To może tak rozmowa ? Czy zawsze taki był ?

A co jest ?

A w jaki sposób z nim rozmawiasz ? z jakiej pozycji ?

no to napewno - do pewnej chwili

To faktycznie nie ładnie

Odejdź,stań sama na nogach,znajdź kochanka i hulaj dusza....

sorry ale co to za rada
zaciśnij zęby i wytrzymaj

No, nie do końca. Przecież nawet w pierwszym poście stoi wyraźnie

Lisiczko, mówisz, że zastanawiasz się, bo ''tak źle i tak niedobrze''. Jakie są więc plusy obecnej sytuacji?

Oczywiście,że tak dlatego też napisałem o zagryzaniu - aby właśnie tego nie robić.
Poza tym skąd wiesz że nie byłem.Zresztą nieważne

To są historie Twoja, moja, jej też . Jako szczęśliwa rozwódka mam za sobą 25 lat doświadczenia małżeńskiego.  Ostateczną winę za rozpad małżeństwa ponosi ex, zgodnie z wyrokiem sądu, ale ja też nie byłam święta.
Starsza córka na studiach (bez urlopu dziekańskiego i ze stypendium naukowym), potem praca, dom, sprzątanie, zakupy.
ZAWSZE musiałam zarabiać mniej niż ex , jak miałam  chałtury, oszukiwałam że zarobiłam mniej?żeby lepiej się czuł.
Młodsza córka po 8 latach i 3,5 letnia przerwa w pracy. Koszmar. Co pół roku miałam dość, szukałam pracy, znajdowałam i  rezygnowałam z propozycji, bo córki, dom, sprzątanie, zakupy. Na zajęcia tylko dla mnie brakowało kasy albo czasu, bo ex się rozwijał.
Po kilku latach po ślubie zmęczenie, brak satysfakcji  w łóżku, brak uwielbienia. Zdradziłam ex kilkakrotnie.  Było wspaniale, ale wyrzuty sumienia miałam straszne. Wzięłam się w garść,  a ex nigdy się nie dowiedział.  Źle robiłam, ale wyciągnęłam wnioski na całe życie. I nikt nie cierpiał przeze mnie, tylko i wyłącznie ja cierpiałam.
Ex pierwszy, półroczny  romans zaczął tuż przed urodzeniem młodszej córki. Czułam, że coś jest nie tak, mała miała 4 miesiące jak przyszedł i mi o tym powiedział: jest ta trzecia. Zacisnęłam zęby, zrobiłam wszystko co potrafiłam i uratowaliśmy nasze małżeństwo na 15 lat. Ale wtedy powiedziałam sobie że już nigdy takiego cierpienia nie wytrzymam. Drugiej szansy już mu nie dałam. I jestem teraz szczęśliwa w nowym życiu, w nowym związku
Ja nie żałuję, że nasze małżeństwo rozpadło się, ale wciąż uważam, że mieliśmy szansę i nie wykorzystaliśmy jej. Tak osłabłam  (ex psychiczni nas gnębił), że już nie miałam siły walczyć. Może to był instynkt samozachowawczy, ale pewne jest że jedna osoba związku nie uratuje.

Lisiczka 29 sama musisz zdecydować czy chcesz próbować naprawiać to małżeństwo i z tym się wiąże szczera rozmowa z mężem ,czy też kończysz ten związek.Pamiętaj o jednym teraz możecie rozejść się za porozumieniem stron ,jeśli zdradzisz a on się o tym dowie może Ciebie oskarżyć o rozpad małżeństwa,a wtedy twoja pozycja finansowa bardzo się zmieni.Jeżeli nie potrafisz z nim rozmawiać bez emocji napisz list, w którym wszystko mu przedstawisz, opisz co czujesz i czego oczekujesz.Potem zdecydujcie razem ,co dalej .Nie zdradzaj bo potem stracisz sama szacunek dla siebie.

Witam Was serdecznie;-)Dawno tu nie zaglądałam ale chcę sie podzielić z Wami moją historią,bo sama w sumie nie wiem co począć;-(
W moim małżeństwie nic sie nie zmieniło o ile można by powiedzieć że nie jest gorzej,ale niestety nie znalazłam w sobie na tyle odwagi i siły aby odejść.Dałam nam,sobie czas ale niestety wg mnie nic sie nie zmieniło;-(
Ostatnio trafiają mi sie nagłe ataki furii (mąż),przez co cierpi moje dziecko,bo widzi jak sie zachowuje jej mamusia...przykro mi z tego powodu bardzo że moje ukochane dziecko musi na to patrzeć.Przez moje kłótnie z mężem,córcia kilka razy w nocy zmoczyła sie (6lat).wydaje mi się że to przez sytuacje w domu,gdyż dzieje sie to wtedy kiedy z mężem sie kłócimy;-(Tłumacze jej że ją kocham najbardziej na świecie i ze jest dla mnie najważniejsza ale dziecko ślepe nie jest i widzi co się wkoło niej dzieje;-(
Co do mojego związku,jednym słowem tragedia nic ując nic dodać;-("Uciekam"byle z dala od domu,od niego.Robię wszystko żeby być od niego z daleka.Zmuszam sie do rozmowy z nim,do uśmiechu do normalnego bycia ale nie mam siły,jadę już na resztkach a we mnie wszystko wiruje,trzęsie się we mnie dosłownie wszystko a to dla tego ze do męża nic nie czuje,nic a nic....pustka;-(Mój mąż wie o wszystkim,wie o moich cierpieniach o uczuciach do niego,wie ze wszystko co czułam do niego wygasło,zamieniło sie w popiół;-(Mamy za sobą wiele godzin rozmów,tłumaczeń,z których i tak nic nie wynika,które do niczego nie prowadzą?!Ostatnio nie wytrzymałam i powiedziałam mu że się wyprowadzam,że mam dość takiego życia.Pakowałam się już gdy on dostał ataku szału!Zaczął płakać,trzęś sie,rzucać sobą,wszystkim,błagać na kolanach żebym go nie zostawiała,żebym została,żebym dała mu szanse,że sie zmieni,że naprawi to co zepsuł i zrobi wszystko żebym go pokochała na nowo.Ale czy ja go pokocham?Czy do miłości można sie zmusić?Ja szczerze w to wątpię,wiem jaki ma charakter,wiem że zmieni sie ale ta zmiana będzie chwilowa do czasu aż sie unormuje sytuacja w domu a później wrócimy do punktu wyjścia.Porównałam go do zachowania naszej córci jak chce zabawke to zrobi dosłownie wszystko żeby ją dostać,ale jak już ją dostanie robi to samo co wcześniej.Tak samo będzie z nami;-(Czuje sie jak w tej piosence Sylwii Grzeszczak <Łączy nas wiele spraw,jeszcze więcej dzieli,być blisko siebie a wciąż nie tak jakbyśmy chcieli,kręcimy sie jak w karuzeli>To tak jest właśnie z nami;-(Najśmieszniejsze a jednocześnie najgorsze jest to że gdy on tak sie zachował to we mnie nic nie drgnęło,nie czułam żalu,złości tylko spokój.Co mam myśleć na ten temat?Czy to może znaczyć że faktycznie mi na nim nie zależy tak jak powinno?Sama sie pogubiłam w tym wszystkim,ale moje zachowanie,moje odczucia co do niego były oschłe,zimne.Jedynie co czułam wtedy i teraz to poczucie winy i litość...Mąż mnie kocha wiem to i powiedział ze jego życie beze mnie,bez nas dla niego nie ma znaczenie,że woli skończyć ze sobą niż wiedzieć ze jestem gdzieś ale nie z nim;-(Że nie zniesie tego,że go to przerasta,że sie wykończy psychicznie.Błagał mnie żebym została!Myślałam ze jestem egoistką kiedy postanowiłam sie wyprowadzić i żyć swoim życiem.Zabrać córkę i być szczęśliwą,bo szczęście mojego dziecka i jej emocjonalny spokój jest dla mnie najważniejszy.Ale gdy mąż zagrał nie fer,szantażując mnie emocjonalnie,grożąc śmiercią,zrozumiałam jedno ze on to może faktycznie zrobić (jest słaby psychicznie)a tego bym raczej nie zniosła,nie wybaczyłabym sobie do końca życia.Nie mogłabym być już szczęśliwa żyjąc z takim poczuciem winy.Jego rodzina by mnie "zjadła"szczególnie jego mamusia!Ich reakcji boje sie najbardziej;-(
Druga sprawa jak mi ciąży na sercu jest postawa mojego taty;-(Myślałam że postara sie mnie zrozumieć,porozmawia ze mną,poda mi pomocną dłoń w ciężkiej dla mnie chwili,że postara sie mnie zrozumieć,że bedzie ze mną ze względu na to jaką podejmę decycję,że bedzie mnie wspierał.Nie oczekuje od niego ze mnie pochwali,ale ze bedzie przy mnie tak jak ja byłam przy nim kiedy umarła mama;-(I jak nic sie pomyliłam;-(W ogóle jego reakcja była śmieszna jak dla mnie,gdyż jak mu powiedziałam że odchodzę od męża,to jego pytanie a zarazem i odpowiedź była taka że skoro K coś"przeskrobał"to mi pomoże,że tak trzeba,w pierwszej chwili sie ucieszyłam ale zrozumiałam ze tata pomyślał że to K coś przeskrobał a nie ja,a to przecież ja chciałam odejść od męża.Więc szybko go z tego błędu wyprowadziłam i co efekt był odwrotny...Naskoczył na mnie że jak to tak?Jak można kogoś przestać kochać,że mi sie w dupie poprzewracało,że nie wiem czego chcę,że chce rozbić rodzinę i że myśle tylko o sobie o swojej d...Że jaki to wstyd przed ludzmi,przed rodziną jego,że jak to jego córka sie rozwodzi.Wg teorii taty powinnam siedzieć na dupie przy mężu,bez względu czy go kocham czy nie,czy jestem szczęśliwa czy nie-mam ku...siedzieć na dupie,a nie rozwalać rodzinę..Dla taty moje szczęście jest mało istotne,najważniejsza jest opinia ludzi!Druga strona medalu jest taka że jakby to K mnie zostawił,nie byłoby wstydu przed ludzmi,przed rodziną w istocie to ja byłabym tą poszkodowaną,biedną żoną,którą wredny mąż ot tak sobie zostawił.Tu jednak ja byłam tą złą żoną a mój maż był biedny poszkodowany...Punkt widzenia zalęży od punktu siedzenia święta prawda!!Miałam u taty zamieszkać gdyż jest sam i ma spore mieszkanie,ale skoro tak zareagował to nie moge na niego liczyć  w tej sytuacji;-(Mam ogromy żal do niego,że tak to odbiera;-(I co zrobiłam w tej sytuacji?Zostałam;-(Męczę sie nadal,denerwuje,płaczę,mam dość!Ale że zostałam w tym wszystkim sama,bez wsparcia bez pomocy.Zostałam;-(

Lisiczka_29
Jestem w podobnej sytuacji. 10lat znajomości w tym 5 lat po ślubie roczna córeczka. Może nie jest aż tak źle jeszcze jak u Ciebie ale kolorowo też nie jest. Nie u mimy się dogadać za bardzo. Roześmieliśmy budowę 3lata temu, mąż pracuje i wykańcza powoli. Cały czas chodzi zły i poddenerwowany bo pieniądze się kończą. Ostatnio wsiekał się że pojechałam do sklepu zrobić zakupu do jedzenia i dla malej mleko kupić z tym że na te zakupy wysłała mnie moja babcia i dała mi na nie pieniądze. Był zły bo mu wcześniej nie powiedziałam że będę jechała. Wpadł w szał walną z całej siły w ścianę. Zastanawiam się czy za niedługo jak nie będzie miał nic pod ręką na czym będzie mógł się wyżyć jak ta ściana czy nie trafi we mnie. Jak na razie nie zdarzyło się to ale widzę że z czasem  jest coraz bardziej nerwowy i wpada w większa furie. Później pojechał po jakieś elementy na budowę i kupił przy okazji 0,5 wódki prawie całą ja wypił sam cichaczem (nie pierwszy raz). Na drugi dzień jak się pytam dlaczego to mówi mi że się zdenerwował. A mi ciągle wałkuje że musimy oszczędzać Nie powiem czuje coś do niego nadal jednak więcej jest we mnie złości na niego na jego wybuchowość na czepiania się pierdół niż tej miłości. Pisałaś że łatwo było by wziąć garść tabletek. Też w mojej głowie kłębią się te myśli i ta sam a myśl co u ciebie a co z dzieckiem. Jestem raczej optymistką jednak on mnie zmienia. Na gorsze. Ma bardzo ciężki charakter. Nie chce od niego odchodzić bo ciągle mam nadzieje że to się naprawi skończymy dom będziemy na swoim będzie lepiej. Jednak czasami brak mi sił. Potrzebny mi jest kopniak do życia do działania i myślę że właśnie kochanek dał by mi to.