Czy to juz koniec ?

Hej . Czytając wiele wpisów tutaj doszłam do wniosku ze napisze o moim problemie, ponieważ popatrzycie na to obiektywnie. Ja boje się ze faktycznie mogę pewnych rzeczy nie widzieć  lub nie chcieć widzieć. Poznałam się z moim napiszmy G. przez kolegę, od razu zauroczenie z każdej ze stron i po jakimś czasie byliśmy para. Pracuje ponad 400 km od domu, wracał co 2 tygodnie,  odpowiadał mi taki układ bo wcześniej miałam chłopaków, z którymi widziałam się codziennie a to też nie do końca jest dobre dla związku, ja nie pracuje wiec czasem do niego jechałam a jeśli nie to jechałam gdzieś ze znajomymi na imprezę lub koledzy przychodzili do mnie. Nie chciałam żeby On tam beze mnie chodził na imprezy bo  wielkie miasto, wiele pokus. I już na początku zaczęły się schody bo ja więcej czasu spędzałam ze znajomymi. Przystopowałam bo mi zależało tyle, że ja mam baaardzo ciężki charakter, G. tez jest uparty, stanowczy wiec co chwile pojawiały się jakieś awantury tak naprawdę o rzeczy nieistotne. Ale poza tym było cudownie, spędzaliśmy każda chwilę razem sami lub ze znajomymi. Jak był w pracy to ciągle dzwonił miał przerwy dzwonił, jechał gdzieś dzwonił, wracał dzwonił. Ciągły kontakt tyle że od jakiegoś czasu zaczęło mu to przeszkadzać ze inni koledzy ze swoimi dziewczynami tyle nie rozmawiają , mogą wychodzić gdzie chcą, nie musza się aż tak ?spowiadać? i znów zaczęły się głupie sprzeczki, awantury, ciche dni. Sprawa się nasiliła kiedy w zimie byliśmy na imprezie większa paczka, była również była dziewczyna mojego chłopaka, pokłóciliśmy się o cos nieistotnego i On spędził z nią całą imprezę, nic złego nie robili po prostu siedzieli razem w barze, tańczyli itd. Problem polega na tym ,że jestem niesamowicie zazdrosna  i zrobiłam z tej sytuacji duże halo zaczęłam sprawdzać jego smsy, połączenia, wiadomości na portalach społecznościowych. Zabroniłam mu kontaktu z ta dziewczyna. Przeprosił, uwierzyłam ze będzie ok. Ale teraz jest już bardzo źle. Jestem z nim 1,5 roku i doszliśmy do takiego etapu, że kłócimy się po prostu o wszystko. Skręciłam nogę zaraz po jego wyjeździe, wiec cały tydzień prosiłam go żeby przyjechał do mnie w weekend  bo ma taka możliwość i spędzili ze mną ten koszmarny czas bo strasznie mnie to bolało, poza tym ile można leżeć patrząc w sufit samemu. Nie przyjechał? Robił nadzieje cały tydzień, ale w końcu stwierdził ze to nie ma sensu bo  ma system powrotów co 2 tygodnie i nie będzie na każde moje zawołanie. Zdenerwowałam się cały tydzień traktowałam go jak największego wroga. Byłam okropna wiem o tym teraz to wiem ?Zabroniłam mu mówić że mnie kocha. Mimo to przyjechał na wolne po 2 tygodniach w sobotę nad ranem prosto z pracy, przeprosił przywiózł kwiaty ale mimo wszystko nie byłam do końca zadowolona. Wieczorem poszliśmy na grilla, prosiłam go żeby nie pil bo chciałam z nim porozmawiać o nas bo to zaczynało się robić chore przez moja i Jego upartość i zawziętość ale nie posłuchał, napił się, w niedziele zaś zmusiłam Go do krótkiej rozmowy ale nic konkretnego z niej nie wynikło. W poniedziałek byłam od rana u niego, poszedł cos robić, kazał iść na internet  bo nie mógł mnie w tym momencie odwieźć do domu a w gipsie nie dałam rady jeździć. Wiec poszłam miał włączonego fc a tam wiadomość od byłej, niby nic takiego tam nie było ale się zdenerwowałam poza tym pisał z jakaś miejscowa z pracy która wygląda na dziewczynę? lekkich obyczajów?. Zabrałam jego telefon, zaczęłam sprawdzać ale przyszedł do mnie zobaczył co robię. Pokłóciliśmy się, odwiózł mnie do domu. Przeprosił za swoje zachowanie. Nie powiedziałam ze sprawdzałam fc bo chciałam go sprawdzić, zapytałam 3 razy czy pisał z była powiedział ze? nie? . Pożegnaliśmy się, pojechał do pracy lecz kolejnego dnia nie wytrzymałam powiedziałam, że odpuszczam sobie ten związek bo wiem ze mnie okłamuje, że pisze z była i jakaś miejscową, to się zdenerwował nakrzyczał ze jestem świnia, nie ufam mu, że zrobił to żebym nie była smutna. Potem powiedział ze czuje się jak w więzieniu, żebym znalazła kogoś kto mnie pokocha bardziej bo On nie chce tak żyć, ciągle w kłótni, ciągle kontrolowany. Powiedziałam ze chce odpocząć, nie odzywaliśmy tydzień, przemyślałam, zmiękłam, napisałam ze chce porozmawiać, zadzwonił, przeprosiłam go ale stwierdził ze teraz On chce korzystać z życia bawić się i właśnie to robi.. Wiec rozłączył się ale było mi tak ciężko ze napisałam ze go kocham, ze tęsknie, ze żałuje . Nie odpisał ze kocha tylko ze może w końcu zacznę cos rozumieć, ze już chyba jest za późno bo nie wierzy ze się zmienię, poza tym wstawił demota ze ma odwagę wiele rzeczy zrobić ale boi się zagadać do dziewczyny która mu się podoba. To mu napisałam w złości żeby miał odwagę się odezwać a ten mi na to ze jak będzie miał ochotę to zagada. I znów jest cisza już 2 dzień a ja ryczę, nic nie jem, chodzę w jego podkoszulku bluzie, czekam z telefonem w ręku aż zadzwoni ale nie dzwoni. Dużo czasu mi zajęło powiedzenie mu co czuję, wiem ze Go kocham ale nie potrafię się pohamować gdy powie cos co według mnie jest źle (chociaż w rzeczywistości nie ma większego znaczenia). Wiele razy mówiłam żebyśmy skończyli ten związek , ale w głębi serca tego nie chce. Po kłótni zwykle żałuje tego co powiedziałam ale nie zawsze mam odwagę go przeprosić. Wiem ,że w jakimś stopniu rzutuje na takie moje zachowanie sytuacja rodzinna ponieważ ojciec zdradza mamę przez to moje lęki, że chłopak również mnie zdradzi, zostawi, ale wiem ze wiecznie swojego zachowania tym tłumaczyć nie mogę. Potrzebuję czułości, zrozumienia lecz wychodzi zupełnie odwrotnie?
Nie chce się mu narzucać. Mamy się spotkać w piątek. Nie wiem co zrobić jak rozmawiać z nim? Kocham Go bardzo, nie chce go stracić przez moja głupotę, nie wyobrażam sobie życia bez niego tylko jak rozmawiać? Co mu powiedzieć ? Jest jeszcze co ratować ? Jak myślicie?
Przepraszam za błędy i długą histrorię ale proszę o radę.