Kochamy się, ale dzieje się źle. Proszę Was o zdanie/radę/pomoc...

Mam wrażenie, że im dłużej piszesz tym więcej rzeczy przypomina Ci się z tych które chciałabyś zmienić w swoich relacjach z Cz.
Z tego co napisałaś rozumiem, że to On jest tą spokojniejszą osobą w sporze i że to Ty wszczynasz kłótnie z byle powodu - a powodem wcale nie jest nie zjedzona na czas zupa tylko to co głębiej Cię gnębi (jego relacje z rodziną, obawy co do wspólnego życia..). Moja rada : postaraj się nie kłócić, usiąść spokojnie któregoś dnia naprzeciw niego i powiedzieć mu o swoich obawach (rzecz jasna bez orzekania o winie), jak dorosła osoba z dorosłą osobą.
Jeśli na tym etapie nie będziecie ze sobą rozmawiać, to zamiatane pod dywan sprawy oddalą was od siebie i któregoś dnia dojdziecie do wniosku że się wcale nie znacie.

Nawet nie wiesz ile razy probowalam z nim rozmawiac, ile razy prosilam, zebysmy porozmawiali na spokojnie, bez zbednych emocji o tym, co nam nie pasuje, co nas w sobie denerwuje itd. zawsze slyszalam: znowu chcesz rozmawiac? ja nie mam zadnych problemow, to tobie o cos chodzi, ja nie mam ochoty rozmawiac, a kiedy mowilam co mnie boli, to slyszalam tylko ze wymyslam sobie problemy albo ze juz szukam powodu do klotni. wszystko oczywiscie konczylo sie klotnia.
tak, to on jest ta spokojniejsza strona. nie mowie, ze jestem swieta, bo nie jestem. ale nie zawsze jest tak, ze wina jest tylko moja.

nie lubie kiedy wraca do domu chociaz na krotki czas, bo wtedy zawsze nasze relacje sie psuja. mowi mi, ze jestem jego rodzina. mozliwe ze tak, jednak tylko wtedy kiedy swojej pierwotnej nie ma pod reka. gdybym faktycznie byla dla niego rodzina, to nie byloby tak, ze zyje ze mna, dzieli lozko, a kiedy jestesmy tam nie zaprosi nawet na herbate.
jego rodzina nie wchodzi miedzy nas, nigdy tego nie robila i nie robi. wiem, ze nie pozwolil by na to sam on i zareagowal odpowiednio. kiedys nawet powiedzial, ze bylby ze mna nawet wbrew swoim bliskim. boje sie jednak, ze mimowolnie oddala nas od siebie.

Bywanie u jego rodziny nie jest dla mnie wazniejsze. uwazam po prostu, ze tak jak on przychodzi do mnie, zeby spotkac sie ze mna, kiedy jestem u rodzicow, tak samo ja moge miec do tego prawo. mowi, ze jestem dla niego rodzina, jednak kiedy jest tam, a ja w naszym wspolnym domu, to calkowicie o mnie zapomina. twierdzi, ze ma duzo zajec i nie ma czasu do mnie wyslac choc jednej wiadomosci. jest mi z tego powodu przykro. podobnie jak przykro mi, ze skoro ja jestem rodzina i oni tez, to dlaczego mnie w takich relacjach nie traktuje na rowni, tylko zsuwa na dalszy plan.
nie dzwonie do jego rodzicow, zreszta oni do niego i on do nich dzwoni bardzo rzadko.
chcialabym najzwyczajniej w swiecie znalesc pokrycie jego slow w rzeczywistosci.

bylo miedzy nami naprawde swietnie, czulam, ze jestesmy dla siebie stworzeni, idealnie dopasowani. teraz wszystko sie psuje... mam wrazenie, ze nieodwolalnie cos sie wypalilo.

szczerze mowiac jestem w takim punkcie, ze nie wiem co zrobic. czuje sie calkowicie bezradna. probowalam juz wszystkiego, ale nic nie skutkuje.

Aolfa bardzo ladnie doradzila Ci zrobic... przeczytalas to wogole??

przeczytalam, oczywiscie, ze tak! bardzo dziekuje za kazda rade, kazde zdanie. z kazdego Waszego wpisu staram sie wyciagnac wnioski.
tylko widzicie, trudno jest nawiazac jakakolwiek relacje kiedy mieszkam daleko, mam naprawde sporadyczny kontakt z nimi (i to tez na zasadzie dzien dobry gdzies na ulicy). on sam kontaktuje sie z nimi rzadko.
nie uwazam jednak ze to jest najwiekszy problem. sprawia mi to przykrosc, ale zniose to, nie takie sprawy przelykalam.

to teraz wychodzi na to, ze jestem jakos dziwnie wychowana, bo mnie nauczono, ze nieproszonym sie nigdzie nigdy nie wprasza, chocby przez telefon. nie jestesmy narzeczenstwem, wiec wszystko sie moze rozejsc po kosciach, moge nie byc jego zona. on rowniez nie zabiega o zaprezenotwanie sie mojej rodzinie z jak najlepszej strony jako moj przyszly byc moze kiedys maz.

pogadalam sobie, wyzalilam sie, a problemy jak byly tak sa. wyszedl rano i nie ma go do teraz.

Uważasz, że tak długi związek "rozejdzie się po kościach"?? może nie będziesz jego żoną??
egh
Chcesz być w końcu jego żoną, czy szukasz tu tylko wymówki abyśmy Ci potwierdziły że to on jest zły, byś mogła od niego odejść??

Nie wiem już o co Ci chodzi. Twój post brzmi jak "a w ogóle to go nie znam.." Bądź szczera ze sobą i zastanów się czego chcesz.

ps. Z tego co piszesz wynika, że On nie ma problemu ze spotykaniem się z Twoją rodziną.

Ale Ona ma DOPIERO 24 LATA i ma takie problemy jak przedstawiła wyżej.
Jak urodzi to wtedy będzie miała INNE PROBLEMY.
Teraz na jej głowie sa takie a nie inne.

Ty do momentu wyjścia za mąż i urodzeniu dzieci nie miałaś PROBLEMÓW?
Gratuluje.

Dla każdego jego problem jest najważniejszy więc z łaski swojej USZANUJ TO.

P.S. Może Ona będzie inaczej patrzyła na pewne sprawy i co nieco ją ominie.

Kłócić należy się również z szacunkiem, raz mogą ponieść nerwy jednej czy drugiej stronie ale drugi raz to już o raz za dużo (chociaż ja w ogóle jestem przeciwniczką "takiego" kłocenia się, wyzwisk, wulgaryzmów i nie daj Boże rękoczynów). Panuj nad emocjami, czujesz że wybuchniesz? Opuść pomieszczenia na ok 15 minut. Powinno wzburzenie przejść, nie przeszło? Pobądź sama kolejne 15 minut.

Twoje wizyty u Jego rodziny - nie wiedział, że tego potrzebujesz? Ok, teraz już wie, poinformowałaś go o tym, więc myślę, że jak zdarzy się okazaj on będzie o tym pamiętał i na tą herbatę Ciebie weźmie do domu.

Relacja jego z jego własną rodziną to uważam jego sprawa. Jeśli on wydaje własne pieniądze na pomoc dla nich nie Twoim kosztem (tzn, ze ty was utrzymujesz a on pcha pieniądze gdzie indziej), to uważam za kompletnie bezzasadny zarzut.

Pierścionek, ślub itd... mhm... też bym chciała, a mój nie. I co? No nic. Poprosił o "oddalenie sprawy" na okreslony termin, argumentu do mnie przemówiły i odpuściłam. Porozmawiaj o takim terminie ze swoim, tylko żeby ten czas był realny, nie naciskaj na wcześniejszy, bo on może jeszcze nie być gotów, będzie chciał więcej czasu a Ty będziesz rozczarowana.

Ja tez nie jestem zwolennikiem klocenia sia i tym bardziej rekoczynow, ale wybacz, nie bede znosila wyzwisk i oczerniania mnie. jestem bardzo cierpliwym czlowiekie i wiele trzeba zeby wyprowadzic mnie z rownowagi. potrafie zniesc naprawde wiele, ale wierz mi, kiedy slysze slowa w stylu: jestes jakas poje***, jestes nienormalna i wiele wiele innych gorszych, to nie potrafie juz nad soba zapanowac. ludzie, z ktorymi stykam sie na co dzien, szanuja mnie i uwazaja za normalna, sympatycza osobe. nie uslyszalam nigdy pod swoim adresem przykrych slow. wnioskuje z tego, ze nie jestem jakims dziwolagiem, ze nie zasluguje na takie slowa, a na szacunek jak kazdy inny czlowiek.
co do wizyt u jego rodziny - tak, byl temat, byla awantura, ktora on wywolal, ale zwalil wine na mnie. nie sadze, zeby "zalapal" zeby cos zmienic w tej kwestii. jest mu najwyrazniej wygodnie w takim ukladzie jaki jest. chetnie nawiazalabym relacje z jego rodzicami, ale jak?! nieproszona nie pojawie sie w domu badz co badz obcych dla mnie ludzi. a kiedy zapytalam dlaczego nie zaprosi mnie czasem do siebie, uslyszalam: a po co? mozemy przeciez wyjsc na spacer a nie przesiadywac w domu i ze : to z kim sie chcesz spotykac ze mna czy z rodzicami? jak widzicie trafiam na brzydko mowiac beton w postaci mojego Cz. on nie rozumie, ze w pewnym momencie relacje miedzy ludzmi sie zmieniaja. kiedy bylismy razem kilka miesiecy, a potem przez czas jego szkoly zupelnie oddzielnie, ok, taki uklad byl zrozumialy. ale teraz kiedy od roku mieszkamy ze soba to zupelnie inna relacja. tzn wedlug mnie. wedlug niego nic sie nie zmienilo, i "nie wie o co mi chodzi". rece opadaja....

z tymi pieniedzmi to tez jest skomplikowane. bo on mowi, ze nie daje zadnych pieniedzy, ze oni maja swoje a on swoje dla siebie. ok, ale mieszkamy w jednej miejscowosci. malej. jego mama ma zawsze duzo do powiedzienia innym obcym ludziom (nie chcialam nazwac jej dosadnie, dlatego tak na okretke) i wlasnie z takich oto relacji od kogos dowiedzialam sie, ze przeplyw gotowki na lini Cz rodzina jest staly i plynny. ok, nie moja sprawa, tylko ze w takim razie mnie oklamuje i to podwojnie, bo po 1. wmawia mi, ze pieniadze zbiera na slub nasz, a nie zbiera, po 2.klamie, ze nie pomaga im finansowo,a od obcych ludzi przypadkiem dowiaduje sie, ze jest zupelnie inaczej. macie racje, niech robi chce. jednak uwazam, moze blednie, ale takie moje zdanie jest, ze skoro jestemy ze soba i twierdzi, ze mnie nie oklamuje i nie ma tajemnic, to to co robi jest zwyczajnym swinstwem i nieuczciwoscia. i nie piszcie, ze mam z nim porozmawiac. rozmowy byly dwie,z czego dwie zakonczone wielka awantura. nie bede wiecej rozmawiac, bo to nie ma sensu. przykro mi jest tylko, ze nasze plany nie sa dla niego wazne (bo z tego wlasnie to wynika), a pieniadze wklada tam, gdzie nie powinien (nikt w rodzinie nie pracuje zarobkowo, bo zwyczajnie im sie nie chce).

o slubie i pierscionkach nie wspominam juz od bardzo dawna. wykrzyczal, ze mam nie naciskac, wiec nie naciskam. nie wspomne o tym juz wedle zyczenia.

nie oceniajcie moich problemow. rozumiem, ze im bede starsza tym i problemow bedzie wiecej. piszecie o dzieciach. my ich nie chcemy miec. odbylismy kiedys na ten temat dluga i powazna rozmowe. na szczescie tu sie zgadzamy. nie chcemy miec dziecka dopoki nie bedziemy miec wlasnego dachu nad glowa i dopoki nie zaczniemy zarabiac sensownych pieniedzy, zeby utrzymac siebie i dziecko. niestety takie sa realia zycia, my ich nie zmienimy, mozemy jedynie sie dostosowac i podjac swiadoma, odpowiedzialna decyzje.

co do rozjescia sie po kosciach takiego zwiazku wiem, ze on nie mialby z tym problemow. jak sam mowi, rozchodzimy sie, wiec nic nas nie laczy i nigdy juz nie bedzie laczylo. stwierdzil, ze to naturalne, ze ludzie sa ze soba i przestaja byc. dla niego to naturalne i takie nic, a dla mnie...

ech... im wiecej pisze, tym bardziej mi ciezko na sercu jest.

Przeczytałam z uwagą.. i też mi smutno, bo to wszystko tak wygląda, że mu się poważne deklaracje i plany pozmieniały.... i to uczucie jakby płytsze... nie wiem... Takie odniosłam wrażenie, że Ty chcesz być całym jego życiem, a więc wszędzie, gdzie i on, a on tak coś niespecjalnie by chciał być życiem Twoim...
Sama tego nie naprawisz i żadne wymuszane rozmowy tego nie zmienią...
To on musi przypomnieć sobie dlaczego wybrał Ciebie, chcieć naprawiać i razem z Tobą działać w tym względzie. Nie sądzę by chciał...
Jak nie reaguje na to co mówisz..nie naciskaj...tylko przestań mówić... przełam schemat kłótni...

Komy probujesz zamydlic oczy? Najpierw piszesz o szacunku jakim darzysz jego rodzine, pozniej z Twoich wypowiedzi wynika zupelnie cos przeciwnego, dzialaja na Ciebie jak plachta na byka, masz ich za bande nieudacznikow wyludzajacych pieniadze od Twojego partnera. Punkt drugi: Od niego oczekujesz zmiany podejscia do pewnych spraw, a sama nie jestes elastyczna. Punkt trzeci: Jezeli nadal tak bedziesz postepowala to on uzna, ze nie grasz w jego druzynie. Moja wizja zwiazku jest nastepujaca: Ludzie wiaza sie po to zeby razem lzej sie szlo przez zycie. Mysle ze Twoj facet sie zle czuje muszac opiekowac sie swoja rodzina, dodatkowo klocac sie z Toba o to(jezeli nadal bedziesz tak postepowac w koncu uzna Ciebie za wroga, nie partnerke). Jak Ty bys sie poczula gdyby Twoja rodzina miala problemy a Ty w momencie gdybys im pomagala spotykala sie z negatywna reakcja swojego partnera?

daliscie mi sporo do myslenia. za wszystkie opinie bardzo dziekuje.
powiem Wam teraz jak jest. otóz... mielismy rozmowe bardzo dluga, z krzykiem z placzem, ze smiechem... generalnie emocji bylo jak w ulu i mieszaly sie ze soba wszystkie mozliwe. myslalam, ze cos to pomoze, ze doszlismy do wspolnych wnioskow itd.
1 sierpnia zaskoczyl mnie obiadem przy swiecach i generalnie milym popoludniem. bylo mi bardzo, ale to bardzo milo byla to nasza rocznica wspolnego mieszkania i nie ukrywam, ze zrobil mi niespodzianke potem bylo milo az do wczoraj. wczoraj znowu na mnie wybuchnal. zadzwonila jego mama, rozmawiali. zapytalam co u nich, wiecie tak po prostu z czystej ludzkiej ciekawosci, bez zadnych podtekstow, nerwow ani tym podobnych. wybuch byl wielki, ze o co mi chodzi, ze znowu sie czepiam, ze znowu mi cos nie pasuje itd.
dzis... hmmmm..... myslalam, ze przejdzie mu jak sie przespi, ale nie, nadal okazuje swoje fochy i wielka niechec do mnie. wyszedl i zapewne nie wroci do wieczora. a jutro jedzie do domu na kolejne dwa tygodnie.

a Ja rozumiem corazgorzejmi88  i częściowo zgadzam się że są pewne rozbierznosci  w sygnałach jakie wysyłasz, może być faktycznie tak ze on nie zabiera cię do swoich rodziców bo kiedyś powiedziałaś że nie chcesz,Powiedz mu ze następnym razem jedziesz z nim i nie omawiaj już nic.

Jeśli chodzi o wspomaganie rodziny finansowe( a jak wspomniałaś oni nie pracują) to faktycznie jest dość dziwna sprawa i delikatna. doskonale rozumiem Twoje obawy i nie uważam że jesteś egoistką i nie daj sobie tego wmówić , po prostu martwisz się o wasze życie i wasze plany, a wiadomo pieniążków wtedy mniej, ślub się odwleka , dzieci , rodzina. Łatwo oceniać jak się nie zna Może facet jest za dobry i go wykorzystują czuje presje i z ich strony i z Twojej i zrobił sie nerwowy. .Ja tez miałam podobną sytuacje ze swoim facetem, który wspomagał swoja siostrę , która zarabiała nie małe pieniądze, ale wiecznie w długach i wiecznie potrzebująca , mało i mało....dodam ze na przepieprzanie. W końcu się wkurzyłam wygarnęłam kilka razy i uciął źródło.W końcu żyjemy w jednym gospodarstwie mamy wspólne konto większość wspólnych pieniędzy. Pożyczki są w banku. Człowiek oszczędza a tu obejdą  tzw.pasożyty u rób na to, a zwrotu brak.
Powinnaś się bardziej sprawie przyjrzeć co tam jest grane.

1. obiad niech je zimny. Ty go zawołałaś , zrobiłaś wszystko, fajnie. niech Cię nie rusza że on zje sam, na dodatek już zimny obiad. idź robić swoje rzeczy. widocznie on tak lubi. ewnetualnie gotujcie/odgrzewajcie obiad razem aby uniknąć takich sytuacji.

2.tak nie poinformowałaś go że odkąd zamieszkaliście razem zmieniło się Twoje podejście do "przesiadywania u faceta". on to nadal tak widział.
powinna odbyć się stosowna, spokojna rozmowa że zmieniłaś zdanie. może on myślał że dopiero zmieni Ci sie np po ślubie. teraz już wie. obserwuj. jednak jego relacja z rodzina nie jest tu bez znaczenia. może nie jest tak silna jak Twoja z Twoją rodziną.

3.zawsze Twoja wina? hmmmmmm......

4.nie dziw się że jeśli ciągle tzn przy każdej nadarzającej się okazji wspominasz o Waszym życiu, że się denerwuje. ja też bym się wkurzyła w końcu i nie chciała o tym rozmawiać. daj mu spokój na pół roku , ani słowa. zobacz jak to się potoczy. no chyba że nie chcesz czekać to.. może powiedz mu że pogadacie za 3 miesiące o tym czy idziecie dalej czy już nic.

5.wydaje mi się że takie wyzywanie się, darcie, wychodzenie itp o czymś już świadczy. miałam do czynienia z krzyczeniem i wychodzeniem z pokoju, teraz wiem że nawet to u mnie nie przejdzie, nie szukam tego rodzaju wrażeń. dla mnie wyzywanie się oznacza koniec, no ale każdy widzi to ianczej.

Odniosę się do kwestii rodziny. Najpierw jedziesz po nich (przy swoim facecie), że daje im kasę, że są leniwi, że wszystko się psuje kiedy on do nich wyjeżdża, etc. Wyzywacie się przy tym, lejecie po twarzy, a za chwilę jest kłótnia o to, że on Cię nie zabiera do rodziny, i że jeździ sam.

WNIOSEK:

On boi się Ciebie zabrać do rodziny, bo obawia się, że zrobisz jakąś jazdę, np zaczniesz być złośliwa dla jego najbliższych, powiesz im w twarz, że są leniwi, że ciągną kasę od niego, zacznie się awantura, a Ty uderzysz jego matkę, albo po prostu narobisz mu wiochy i spali się ze wstydu.

Denerwuje się, że o nich pytasz, uznaje to za złośliwość bo najpierw ich obrażasz, jemu robisz wyrzuty, że daje im kasę, dochodzi przez to do mordobicia, a przy następnej okazji, ze słodkimi oczkami pytasz co tam u nich. Węszy podstęp i złośliwość.

Czarno widzę ten Wasz związek, on Ci nie ufa i prawdopodobnie jest przerażony Twoją metamorfozą, tzn. zanim zamieszkaliście razem to wszystko było zapewne cud, miód, malina, byłaś kochana, słodka i urocza, chciał wziąć z Tobą ślub, a tu nagle, po wspólym zamieszkaniu szok! Bo ta cudowna, kochana osoba nagle staje się wulgarną prostaczką wszczynającą o wszystko awantury i bijącą go po twarzy! Ba! Mało tego, Raz awantura o obiad, a za chwilę awantura pt. "czemu nie chcesz wziąć ślubu ze mna?". No co można sobie pomyśleć? Niezrównoważona psycholka chce mnie usidlić. Gdzie jest dziewczyna, w której się zakochałem? Czy ona kiedykolwiek istniała? Czy to wszystko to była tylko czysta iluzja?

Tak właśnie to wygląda. Twój związek dogorywa. Facet ma jeszcze przebłyski, że się stara, ale to jest spowodowane jego nieumiejętnością odnalezienia się w tej sytuacji i całkowitą dezorientacją. Teraz jeszcze są w nim jakieś resztki miłości, stąd te starania, ta kolacja etc. Niemniej jednak to wszystko działa na krótką metę, on właśnie przechodzi proces, w którym uświadamia sobie, że nie jesteś tą dziewczyną, którą pokochał i zaczyna to do niego docierać. Prawdopodobnie wkrótce uświadomi sobie, że Cię nie kocha i to nie ma sensu, bo życie z Tobą to udręka, wtedy po prostu powie któregoś, pięknego dnia: "nie kocham Cię, odchodzę" I TO ZROBI, a Ty napiszesz kolejny post na tym forum pt. :"Z dnia na dzień przestał mnie kochać, czy to możliwe? Pomóżcie"