Mąz od lat nie dotrzymujacy słowa...

Gość wyraźnie nie dojrzał jeszcze do małżeństwa, rodziny i tego wszystkiego. On wciąż jest dzieciakiem, który woli bawić się z kolegami. Zastanów się sama czy chce Ci się czekać aż on dorośnie. Czy może lepiej byłoby Ci bez niego?

powiedz mu o tym wszystkim co tutaj napisałaś, powiedz o tym co czujesz, jak jesteś nieszczęśliwa. I ze chciałabyś żeby poświęcał Ci więcej czasu, bo w ogóle nie odczuwasz że mu na Tobie zależy, że czujesz się tak, jakbyś była sama.

Po co Ty sie wpakowalas w dziecko i malzenstwo tak wczesnie? Twoj maz ma tylko 23 lata i dziecko i zone. Ja sie nie dziwie, ze on do tego nie dojrzal. Ja wiem, ze to teraz placz powylanym mleku, ale jakbyscie nastepne kilka lat poczekali z tym hajtaniem i produkcja potomstwa, to by problemu nie bylo.

W sytuacji jaka jest, mozna poczekac i zobaczyc czy 2-3 lata niczego nie zmienia, albo sie rozstac i czasu nie marnowac.

Będzie ciągle tak samo . tylko ze pożniej bedzie cie zdradzał gratis. O ile juz tego nie robi . Jest gówniarzem jak 99% facetów w tym wieku i sie nie dziwie ze nie ma ochoty niańczyć nikogo . Nie wierze w wierny i dobry związek w który weszło się za dzieciaka .

Metrykalny wiek nie ma aż takiego znaczenia. Czekałam długo aż mój były dorośnie. Nie doczekałam się nawet po jego czterdziestce...

Słów było już dużo. Dziecko ma 4 lata, poradzisz sobie. Odejdź. Dziecko do przedszkola, Ty do pracy, od niego alimenty. I nie wracaj po serii obietnic, tylko po serii działań z jego strony. Jak przyjdzie Was odwiedzić, wydzielaj mu siebie. Czasem z nimi bądź, czasem idź sobie gdzieś sama, odpocznij, nabierz dystansu. Małżeństwa z wpadki często tak się niestety rozwijają - z trudem.

Daj mu szansę tęsknić. Daj mu szansę dojrzeć. Niech zobaczy, że to nie przelewki i że musi się o Ciebie postarać.

Jeśli się nie postara, to znaczy że mu na Tobie nie zależy. Po co Ci facet, któremu zwisasz wielkim łomem u kaleson?

Jeśli jesteś jego skarbem, jego szczęściem, szybko się naprostuje.

A jeśli jesteś tylko poczekalnią, służącą, zmarnujesz życie zostając z nim na jego układach, zmarnujesz życie jemu, bo nigdy nie dorośnie i zmarnujesz życie córce, wdrukowując Jej wzorzec nienormalnych, krzywdzących relacji.

Mój mężczyzna powiedział właśnie, że nie można takich  smarkaczy nazywać mężczyznami, bo to obraża mężczyzn. To Piotruś Pan, syneczek, chłopaczek, wieczny dzieciak broniący się przed dorosłością.

Jeśli on wymięknie (co jest możliwe), znajdziesz lepszego. Albo będziesz tylko z córką. Będzie dobrze. Zobaczysz.

Rozsądek mówi dobrze. Za Tobą 6 lat toksycznego związku, ale przed Tobą jeszcze 60 lub więcej lat życia. Chcesz złośliwemu szczeniakowi oddać najlepsze lata?

Hej dziewczyny....moja historia tez jest mało przyjemna. Jestem w związku malzenskim krotko bo 1rok a już jestem w depresji, po wielu poważnych sprzeczkach,klotniach,przepychanek i wyzwisk. Mój maz jest starszy o 10lat, ma swoja firme i swietne zarobki. Kiedys bylam pracowita, wesola, spontaniczna...z pracy zrezygnowałam bo jak on to skomentowal " po co masz pracować,na wszystko nas stać a Twoje 1500zl nic nie da" No i ma argument. Po jakims czasie siedzenia w domu i sprzątania przy wieku 23lat podjelam temat pracy, który jednak szybko został obalony przez brak możliwości brania wolnego kiedy będzie nam potrzebny na podroze, które zawsze ustala on....czasami z dnia na dzien. Ale momentalnie wiedziałam, ze nie o to chodzi...bal się, ze kogos poznam. Zapisalam się na kurs językowy i na jego 2 lata trwania chodziłam 3miesiace...nie z lenistwa tylko akurat wyjazdy wypadaly w tych dniach kiedy miałam zajecia...kiedy prosiłam żeby jechać np. jutro albo cos to slyszalam "mowilem kurs w domu jest lepszy" Tak jasne jak ja tam ciagle siedze i już nigdzie nie chce mi się isc. Trace przyjaciol bo maz jest samotnikiem, roznica wieku tez jest odczuwalna no i ma pieniądze co moich znajomych bardzo krepuje W końcu zaakceptowałam fakt, ze jest alkoholikiem...ale podobno taki okres nerwowy i zapewnial, ze zaraz minie....nie mija od roku...przed slubem wywalil mnie z domu w srodku nocy, niszczy kazde swieto od urodzin po Boze Narodzenie. Raz jest mily a zaraz agresywny,opryskliwy...obraza się o wszystko jak male dziecko, wsiada w auto i wraca po 2 dniach z brakiem poczucia winy...Prosilam go o leczenie bo już sama zaczynam pic, żeby się z nim dogadać, żeby był w domu...głupie to ale prawdziwe. Jestem od niego zalezna...tzn tak mi się wydaje i nie umiem tego zmienić....po długich rozmowach przyznal mi racje, ze czas zmienić nasze rzycie bo to jest mało fajne i wykańcza nas...ucieszyłam się pierwszy raz od miesięcy bylam szczesliwa:) Postanowilismy wyjechać na jakiś czas zabierając 805 rzeczy i nasze koty....wszytsko spakowane, koty uśpione na podróż a on o 11 rano wraca do domu jak z wesela z oczepinami i zaczyna się jadka...bez powodu...oczywiście wyzwiska,trzasniecie drzwiami i już go nie było....ja wyprowadziłam się do starego mieszkania...jak nigdy po takich akcjach bo zawsze siedziałam i czekałam...to jeszcze po 3 dniach milczeniach oznajmil, ze on wyjechal w planowane miejsce....zostawil mnie....bylam zalamana...oczywiście wrocil bez wyjasnien bo on nigdy nic nie pamięta...przepraszam itd...nigdy więcej...itd. Tylko ja już mu nie ufam w nic...;/ Kocham go bo wiem, ze jest dopbrym człowiekiem, dzieli się wszystkim, nie panoszy mimo statusu aleeee rani mnie...nie wiem co mam zrobić...gdzie odejść...:(
Zalamana

A masz gdzie odejść? Czy możesz mimo wszystko wrócić do pracy?