Myślenie po rozstaniu..wnioski i próby działania?

Witam.
Mam 24 lata i nieudany związek za sobą który nie może mi wyjść z główy. Mója dziewczyna rok młodsza pochodzi z Rosji a dokładniej spod Moskwy. Mieszka tu już kilka lat z rodzicami a tam zostali jej dziadkowie. Dziewczyna może nie wasze miła i tak dalej ale bardzo kochana i zabije za swojego pomimo młodego wieku dobrze zarabia i została doświadczona przez życie już nie raz także twardo chodzi po ziemi. Ja grafik komputerowy mieszkający na wsi raczej domator. Problem jednak zrobił się wtedy kiedy chciała sama jechać do babci a ją nie mogłem. Powiedziałem że nie puszczę jej samej. Spotkaliśmy się wieczorem ale nie wiele było do wyjaśnienia. Poza tym zarzuciła mi że z kimś się po kryjomu spotykam. Nie chciała powiedzieć z kim i w ogóle dlaczego ale się rozstaliśmy. Po 3tygodniach znów się spotkaliśmy z mojej inicjatywy ale nie było o czym gadać więc powiedziałem że ok i odszedłem. Czas mija a ją dalej myślę. Chciałbym być fair w stosunku do niej i wyjaśnia że zrozumiałem że zabraniając tego wyjazdu potraktowałem ją jako swoją własność a przynajmniej tak to odebrała. Ważniejsze dla mnie jest zrozumieć błąd jaki się popełni niż w nim żyć z zadowoleniu. Tylko jeśli ona nie chce mieć w ogóle ze mną kontaktu to czy warto próbować jej to mówić? Zaklucac jej odkochiwanie się we mnie bo mówiła że kocha ale odchodzi...