Żaden facet mi nie imponuje

A gdybym zaczęła się spotykać z innymi? Taki sposób pomaga zapomnieć?

Jak żaden facet Ci nie imponuje a nie chcesz być sama to może poszukaj sobie  kobiety.

Nie wiem czy to Twoja pierwsza miłość czy tam któraś, jak pierwsza to raczej trudno sobie z nią radzić. Nie Ty jedna przezywasz niespełnioną miłość. Czy jest na to rada banalna czas.
Lub przespać się z paroma facetami najlepiej nieznanymi i obojętnymi dla Ciebie. Z czasem przechodzi gdy zrozumiemy ze wielka miłość to tylko chwila seksu.  Oczywiście takie postępowanie może Ci zrujnować życie, trwanie w niespełnionej miłości również. Pytanie co jest lepsze dżuma czy cholera to kwestia gustu. Najlepiej się wyleczyć, ale jak. Można sobie obrzydzić tego chłopaka ale tego nie potrafisz. Można jeszcze spróbować zrozumieć całą sytuację zracjonalizować własne uczucia ale to zbyt trudne.

Nie zmuszaj się, odpocznij i nie spotykaj się na razie na randkach z facetami. A samotność "lecz" spotkaniami ze znajomymi - uwierz, że nie da się być samotnym, kiedy ma się przyjaciół i życzliwych ludzi wokół siebie. Można co najwyżej być malkontentem

Oni nawet nie wiedzą co ja czuję Nikt nie wie;)

Może spróbuj o tym napisać, co czujesz itd. tak niby dla kogoś ale dla siebie.
Jeśli nie zaczniesz wpadać przez to w depresję, wtedy przerwij, to zwerbalizowanie problemu może pomóc, zwłaszcza jak nie masz komu tego powiedzieć. Nie myślę o portalu, bo tu nie możesz nawet napisać dlaczego nie możesz z nim być.

To może zacznij z nimi o tym rozmawiać? W końcu od tego są przyjaciele.

Jak przyjaciółce to "wisi" to wybacz, ale nie jest przyjaciółką. Przyjacielowi nigdy nie "wiszą" problemy przyjaciół. Jak nie masz zaufania do innych koleżanek to faktycznie z nimi na ten temat nie rozmawiaj. A może z mamą by się dało ?

Zapomniałam dodać, że kiedy jakis facet w necie nie widzi mojej twarzy i porozmawia ze mną kilka razy to stwierdza, że jestem fajna. Nie Mnie oceniać ale ciekawe co ze mną w takim razie nie tak kiedy widzą moje zdjęcie albo mnie samą na żywo skoro mówią, że jestem ładna.

To, że Twoja mama nie lubi tego chłopaka to jeszcze nie przeszkoda żeby z nią porozmawiać. Chyba, że ma powody żeby go nie lubić. Jeśli to tylko kwestia Twojej odwagi (co do rozmowy z mamą) to po prostu sie odważ. Matki się przecież nie musisz wstydzić, że Cię np. wyśmieje. W końcu nikomu tak jak matce nie leży na sercu Twoje szczęście. Mojej Mamy już nie ma i bardzo brakuje mi Jej wsparcia.

Napisałaś, że bardzo wstydzisz się tego uczucia. To chyba jest coś więcej niż tylko to, że on jest prawdopodobnie zajęty?
Skoro napisałaś jak ważna jest Twoja Mama to tym bardziej namawiam Cię na rozmowę z nią. Możesz obawiać się innych osób ale przecież nie matki.

esterr, cokolwiek ktokolwiek by Ci nie zaproponowal masz jakas kontre na to. czego tak naprawdde oczekiwalas piszac ten post?

Znałem kiedyś podobny przypadek. Młoda kobieta zakochana ...w młodym księdzu. Niby wiedziała, że to bez sensu, niby próbowała wchodzić w jakieś związki, ale robiła to bez przekonania. Próbowała zapomnieć o tamtym uczuciu, ale i tak każdego faceta przyrównywała do swego ideału i dobierała na podstawie podobieństw wyglądu
Tragedia, bo cały czas tamten był w myślach. I z tego, co wiem, mimo upływu ładnych paru lat - nadal nie potrafi sobie ułożyć życia.
Esterr, czy Ty nazbyt nie idealizujesz tamtego gościa? Ślepo zapatrzona w niego nie umiesz dostrzec niczego w innych mężczyznach. To chyba najgłupsze - wybacz - co można zrobić: idealizować jakąś osobę, nie robić nic, by zweryfikować wartość ideału i negować innych, nie dając im szansy już na samym starcie.
Najlepiej byłoby najnormalniej w świecie jednak spróbować poznać "od podszewki" swojego wyidealizowanego mężczyznę - w bardzo wielu przypadkach ten czar i zauroczenie pryska jak bańka mydlana... Może Ty tego właśnie się boisz? Może lubisz takie cierpienie w uczuciu, potrzebujesz wzdychać z oddalenia? Wybacz, ale jeśli nic nie zrobisz, nie zaryzykujesz - nie ułożysz sobie normalnego życia. Każdy potencjalny mężczyzna, z którym - w akcie desperacji - będziesz w związku, będzie przez Ciebie oszukiwany emocjonalnie. I każdy taki facet wcześniej czy później zorientuje się i odejdzie widząc, że Twoje myśli, wyobrażenia pochłonięte są nie nim, a jakimś innym, "doskonałym" gościem...
O ile ideał nie jest członkiem Twojej bliskiej rodziny, nie jest księdzem - co za problem otworzyć się przed nim? Chyba, że lubisz cierpieć, a przy okazji niszczyć innym psychikę i życie...?

na pewno gdyby ten wybranek Twój zaczał kopać cię po twarzy do krwi to byłby dalej Twoim bohaterem i rycerzem, a ty niegodna żeby mu stopy całować.
jakie wy durne dziewczyny jesteście! i jaka miłość jest durna echh
zapewne jakiś "megaprzystojny" (z tym terminem spotkałem się gdy jedna z dziewczyn opisała swój wyczyn zajścia w ciaże na biwaku z kimś kogo juz wiecej nawet nie widziała bo on miał ja później w nosie)

taki jak ja zwyczajny facet jest skazany na samotność aż do śmierci. pech.

TWÓJ WYBÓR!

Hahahaha.. dobre.. Oczywiście nie śmieję sie z Autorki postu, ale z sytuacji jakiej padła ofiarą, bo sama kiedyś przez coś podobnego przeszłam i dlatego mnie to cholernie bawi. Prawda jest taka jaką opisał Kosmiczny - idealizuje się to czego się nie posiada. A ponieważ tego nie mamy i mieć nie będziemy - w tym przypadku: faceta, jeszcze bardziej chcemy dostać go w swoje szpony, bo przeciez nasza wyobraźnia podsuwa nam obrazy naszej wspólnej pięknej przyszłości.. dwa kochające się, gruchające gołąbki spacerujące za rączkę i dalsze blablabla... Mało tego.. Droga Autorko - piszesz, że nie masz z nim za bardzo kontaktu, że nie kumplujecie się.. To ja się pytam - na jakiej podstawie wbijasz sobie do głowy te wszystkie mrzonki? Bo Cię zuroczył wygląd? Czy co? Oczywiście takie coś jest też możliwe.. mnie kiedyś zauroczył kolega z klasy (w liceum) ale gówno o nim wiedziałam, bite 4 lata słowa z nim nie zamieniłam - poprostu ta jego gęba była jak z obrazka, w który się można było gapić całe lekcje. Ale mniejsza z tym.. Idealizowanie to sedno sprawy - i tu właściwy przykład.. Miałam kumpla, tak KUMPLA, takiego, z którym często sie widziałam, rozmawiałam, bywałam u niego na chacie, a on u mnie.. etc, znałam go i nawet powiedziałam mu o swoich uczuciach.. Nie bolało. Bardziej bolało wszystko co działo się przed powiedzeniem i po - ponieważ wtedy nie miałam juz z nim dobrych stosunków. Przeciwnie - koleś mnie "zdradził" i stał się wobec mnie sukinkotem. Mimo to powiedziałam.. mimo to chciałam z nim być, bo tak mi mówiła moja wybujała wyobraźnia i to trwało może ze dwa lata. Moja ślepa "miłość" i jego zlewanie mnie (delikatnie mówiąc), aż w końcu zechciał się łaskawie "pogodzić" ze mną bo.. zawsze chciał mnie w łóżku (był prawiczkiem). A kiedy już zdjął te portki i zobaczyłam co ma w zanadrzu (nie, nie chodzi o gabaryty) i jak się zachowuje.. ozdrowiałam. Tak beznadziejny był to przypadek, że do tej pory mnie to bawi.
Więc jak ma mnie nie bawić gdy ktoś ślęczy ślepo przy obrazku bożyszcza. Równie dobrze mogłabyś Autorko ślinić się na fotkę Justina Biebera. I może to dobry pomysł w ramach terapii. Plus - daj se siana i wyjdź do ludzi, po kija Ci na siłę facet? Na siłę to się jeszcze nic nikomu nie zrodziło..

Twoje pytanie jest poniżej mojego poziomu, ale wyjątkowo sie zniżę.. żeby uświadomić takim jak Ty, że świat nie ogranicza się do tego co jest poniżej pasa i jak niestety przypominasz mi tamtego tępaka, który doprowadzić to mógł jedynie do śmiechu.. Był beznadziejny W OGÓLE.. i do niczego nie doszło - napisałam o zdjętych portkach, bo na tym się zaczęło i w zasadzie skończyło.. Przyjemniejszą "randkę" miałabym z aligatorem.. I wszystkie kobiety, którymi się otaczał podzielały moją opinię. Nie wiem kiedy, z kim i czy w ogóle stracił "dziewictwo" i czy teraz kogoś ma. I nie obchodzi mnie to. Minęło dobre parę lat od końca naszej znajomości i bardzo się z tego cieszę.

Na tym przykładzie chciałam tylko uświadomić Autorce tematu, że nie mozna idealizować kogoś, kogo zna sie tylko z chwilowych relacji. Co innego zwykła znajomość, a co innego oczekiwanie czegoś więcej. Czasem jedna randka wystarczy, żeby klapki spadły z oczu. Ktoś kto wydaje się fajnym kolegą może być tragicznym facetem. A kobieta nie musi isć z facetem do łóżka żeby widzieć, że to palant.

A co da nawet szczegółowe poznanie owego sedna? I tak każdy przypadek jest inny. Czym ów młodzieniec mógł zniechęcić? A to brakiem higieny uwidocznionym po obnażeniu się, a to prostackimi gestami, a to próbami przedmiotowego traktowania kobiety, a także totalną bezradnością bądź biernością typu "bierz mnie, jestem twój"
W zasadzie wyobraźnia podsuwa wciąż to nowe wytłumaczenia owej reakcji - cóż to zmienia? Był beznadziejny i już.
Wracając do wątku - jeśli autorka nie zweryfikuje swych platonicznych uniesień w realu i ...namacalnie (a to ledwie maleńka część bycia razem, bo są i inne sfery) - być może wzdycha do kogoś podobnego .
W sumie to nawet dobrze byłoby, aby tak było, przynajmniej zaczęłaby traktować uczciwie innych mężczyzn...