żyć chwilą?

z czasem sama w sobie wypracujesz najlepsze dla siebie podejście potrzebne będą tylko dobre chęci i uważność na siebie i na to co Cię otacza,z doświdczenia mogę Ci powiedzieć że słuchanie swojego wewnętrznego krytyka który dziamie do ucha jest cholernie destrukcyjne, ale trzeba się nauczyć nie słuchać czynionych sobie wyrzutów, bo zazwyczaj powielają one słowa, które kiedyś tłukli nam do głowy rodzice ;-p  mimo iż robili to pewnie w dobrej wierze nie wszystko co chcieli nam przekazać jest dla nas dobre, ale odpowiadając na Twoje pytanie czy żyć chwilą ? myślę ,że warto i warto pracować nad tym żeby to na codzień wychodziło:) ja też kiedyś rozpamiętywałam wszytskie przyrke i mniej przykre wydarzenia w życiu, ale wiem że wszystkie one przytrafiają się po coś i nie bez powodu , są lekcjami do odrobienia a przy odrobinie chęci mogą dać wiele wskazówek na przyszłość. Warto na pewno wyluzować ale tego nie muszę Ci pisać bo już sama to wiesz, zakładając ten wątek pokazujesz że już teraz posiadasz wiedzę o tym że warto przestać się tak przejmować i więcej łapać z życia fajnych momentów! czego Ci życzę.

Przeszłości już nie zmienisz, trzeba żyć dniem dzisiejszym, ale i pracować na przyszłość. Bo marzenia same się nie spełnią.

Dziękuje serdecznie wszystkim za odpowiedzi, maja dla mnie duże znaczenie . Tylko mnie męczy jeszcze to ,że gdybym w przeszłości  postąpiła inaczej, to właśnie teraz miałabym zupełnie inne życie, a teraz tylko pozostaje poczucie niespełnienia i niezadowolenia z siebie, czuje się gorsza od innych. Chciałabym zawalczyć o lepsze życie, ale właśnie to rozmyślanie: co by było gdyby..... ogranicza mnie i żyje trochę jak na jawie, myślę tylko o tym , żeby dzień jakoś  przeminął           Mój problem polega na tym , że bardziej żałuje tego , że czegoś nie zrobiłam niż, tego , że coś zrobiłam.

Łatwiej jest nie rozpamiętując tego co nieodwracalne. Szkoda na to energii.
Sama ciągle się uczę żyjąc TU i TERAZ. Planuje sobie tez MAŁE cele, do których dążę.
I naprawde działa:)
Czasami skocze sobie do przeszłości, a że pewne fakty smucą mnie trochę to szybko stamtąd uciekam:)

Hmm,a masz pewność, że gdybyś w przeszłości zrobiła to, o czym teraz mówisz, to faktycznie byłabyś teraz w 100 %
usatysfakcjonowana ?? Ze podjęcie w tamtym czasie jakiejś ważnej decyzji sprawiłoby, żebyś zaczęła żyć tym co masz ?
Bo ja mam takie wyobrażenie, że jeśli jesteś osobą, która grzebie w tym co było i trudno jej odciąć się od przeszłości, to wówczas znajdzie tysiące innych powodów, by jednak zamartwiać się tym co mogłaś kiedyś zrobić ? 
Poza tym myślenie o tym co zrobiłaś, albo nie zrobiłaś, albo mogłaś zrobić inaczej, nieważne- niczego już nie zmieni, prawda ?
Jest książka "Kobiety, które martwią się za bardzo " H. Hazlett-Stevens. Polecam, fajne konkretne ćwiczenia pomocne przy zmianie nawyków "martwieniowych".
Polecam też jogę, medytację, tai-chi. Świetnie uczą zatrzymania się na chwili obecnej.
Pozdrawiam

Kaja74  ma rację! gdyby nie to, co zrobiłaś, może wpakowałabys się w duże kłopoty! Nigdy nie mów że byłoby tak czy tak- bo tego nie wiesz! Mogłoby byc o wiele gorzej! Ciesz się, że jesteś tu i teraz, możesz zrobić ze swoim zyciem WSZYSTKO czego tylko zapragniesz!

i zrobić dobry plan celów:)

Nastawienie do życia to jedno, rozpamiętywanie przeszłości to drugie. Są ludzie, którzy w ogóle nie przejmują się tym, co już była. Zgodnie z zasadą - było, minęło. Wiem, że łatwo tak jest powiedzieć, ale zrobić, to już zupełnie inny temat. Musisz starać się wyznaczać sobie cele na przyszłość - tą bliższą i tą dalszą. Skup się na ich osiąganiu, żyj tym, co będzie jutro. Patrzenie w przyszłość (a także życiem tym, co jest tu i teraz), odwróci z pewnością Twoją uwagę od tego, co już było. Oczywiście każdy czasem sięgnie gdzieś wstecz, to całkowicie normalne. Choćby z samego faktu, żeby nie popełnić dwa razy tego samego błędu ;-) A jak ktoś już wspomniał, jest to pewien nawyk, ale nawyki również można zmienić - małymi kroczkami i do przodu