Zdradziłam męża

A co tu osądzać?

masz romans, zdradzasz męża, on zdradza żonę, ze swoich domów nie odejdziecie bo nie macie gdzie iść...
czyli wygodnictwo pełną gębą,
skoro mieliście odwagę zdradzić swoich małżonków to teraz miejcie odwagę powiedzieć im prawdę i odejść, budować wszystko na nowo.
To zwykłe świństwo, wygodnictwo-ciupciać sobie na boku ale z gniazda nie odejść bo nie ma gdzie? Trzeba było o tym wcześniej pomyśleć-najpierw znaleźć chałupę, odejść od męża, dzieci jemu zostawić(to nie on ma romans i rozwala rodzinę, dlaczego burzyć dzieciom gniazdo rodzinne?)  wtedy dopiero gździć się z innym, to chyba było by normalne, nie uważasz?

Czyli według ciebie można zdradzać, bo wystarczy chcieć i to jest OK ?

Nie wiesz co robić?

  Przecież rozwiązanie jest proste:

albo zwijasz swoje bambetle z domu i budujesz nowe życie z nowym kochaniem

albo nieodwołalnie kończysz romansowanie, modlisz się aby mąż się o tym nie dowiedział i odbudowujesz swoje uczucie do męża.

Wiem co piszę:

jestem od męża młodsza o 13 lat, był taki okres w naszym związku, że go nie kochałam, on miał romans, chciał odejść, złożył pozew o rozwód ale jest dziecko, zaczęłam inaczej na niego patrzeć, motywować go delikatnie do zmian, zachęcać do większej aktywności, pokazywałam, że można inaczej  i upsss...zupełnie się zmienił a ja znów go kocham jak kiedyś, widzę, że w nim uczucie na nowo do mnie ożyło. Spędzamy wspólnie dużo czasu, okazujemy sobie troskę i zainteresowanie.

Wystarczy chcieć.
Co ty zrobiłaś aby poprawić jakość swojego małżeństwa? Czy wszystko ma zależeć od faceta?

Powiem jeszcze jedno. Oboje pochodzimy z wielkich miast a teraz mieszkamy na wsi. Domu nie mamy na własność. Kto nie mieszka na wsi nie zrozumie tego. Tu jest praca,tu są ludzie,którzy cię łatwo osądzą. Musiałą bym zmienić miasto zamieszkania,znaleść nową pracę a w dzisiejszych czasach nie jest to łatwe...

No to co Ty chcesz? Utwierdzić się w przekonaniu, ze tak, jak teraz jest ok? Nie pociągniesz długo na takim trybie.
Ułóż sobie wszystko w głowie, nie możesz oszukiwac męża, który tak naprawdę nic Ci nie zrobił. Pogadaj z tym swoim kochankiem, bo we dwoje dalibyscie radę- tym bardziej że w tym wieku już powinniscie umieć sobie radzić- zapytaj go jak on zamierza rozegrać tą partię.. bo może jemu jest tak po prostu wygodnie i to, ze Tobie mówi, że źle mu z żoną wcale nie musi być prawdą. Zobacz: domu ciepły obiadek, żona łóżko grzeje, a na boku dodatkowa atrakcja... Nie zdziwiłabym się, gdyby on mówił Ci to, co chcesz usłyszeć.

I nie broń się, ze mąż jest taki i owaki- tak jak pisze netkobietka wyżej: kompromisem i powli do celu. Ale łatwiej jest narzekać, że się bardzo różnicie.

Jeśli prawdą jest to, co napisałaś, czyli między innymi:

to masz jedno rozwiązanie: rozstać się z kochankiem i przelać swe uczucia na męża.

Ba,
założę się że gdy zacznie się pogadanka o wspólnym życiu z kochankiem to kochanek niestety zacznie się wycofywać. Facet jest związany z żoną dziećmi, domem, rodziną, znajomymi zapewne autem i i kredytami. Ma to wszystko tracić co budował latami?  Jest od autorki młodszy o 8 lat, niestety natura robi swoje i kobiety szybciej tracą na atrakcyjności niż mężczyźni. Jak autorka zacznie rozmowę o przyszłości związku to kochankowi zaczną palić się zelówki. Co innego pogździć się na boku a co innego zakładać nowy związek burząc stary porządek.
Faceci myślą inaczej niż my, kobiety emocjonalnie,naiwnie, faceci rozporkiem a jak kobieta przyciśnie do ściany wtedy ujawnia się ich drugie JA.

Żartujesz prawda? Nie wierzę, że o to pytasz, że w ogóle Ci to głowy przyszło.

Co znaczy to pytanie?

Kto ma wydać stosowne pozwolenie?

Kto ma naskoczyć na Ciebie, byś stwierdziła, że jesteś już ukarana?

Kto ma być Twoim dorosłym?

Czemu ma służyć ten wątek, jeśli nie jest prowokacją?

Dojrzałość (nie mylić z ukończeniem 18 roku życia) polega na podejmowaniu decyzji i ponoszeniu ich konsekwencji.

I co macie pretensje, że nikt was nie pociesza? Nie żałuje? nie chwali za pomysłowość?

Wstydu baby nie macie.
Miejcie odwagę zakończyć swoje małżeństwa i budować życie na nowo. '
Jednej mąż nudziarz, drugiej dusigrosz, śmieszne i żenujące.
Nie dostaniecie tu wsparcia, trafiają tu kobiety skrzywdzone przez takie jak wy.
Do roboty się weźcie,
miejcie odwagę albo odejść, nie krzywdzić więcej mężów albo odbudować związek.

Cóż za wygodnictwo, cynizm i egoizm przebija z waszych wypowiedzi.
RZYGAĆ SIĘ CHCE JAK TO SIĘ CZYTA.
Czasem uważam, że za cudzołóstwo powinno się kamieniować na głównym placu w mieście.

Masz do wyboru wiele rozwiązań:
1. rozstajesz się z mężem, tworzysz związek z kochankiem, który też rozstał się z żoną;
2. rozstajesz się z mężem, jesteś kochanką, bo Twój luby nie opuścił żony;
3. rozstajesz się z mężem, rozstajesz się z kochankiem;
4. jesteś formalnie żoną swego męża, masz kochanka, który formalnie tworzy stadło ze swą żoną.

Każde z tych rozwiązań jest możliwe, lecz za każdym wyborem stoją określone konsekwencje.

Którą opcję (wraz z konsekwencjami, bo jest to transakcja wiązana) wybierasz?

Tak może jeszcze spalić na stosie?

Moim zdaniem to nie powinny się w takich wątkach wypowiadać kobiety ,,skrzywdzone'' tylko takie, które są w naszej sytuacji, bo na takich opiniach nam zależy. I wcale nie chcę się usprawiedliwiać, ale ja nie krzywdzę innej kobiety. Nie jesteś w mojej skórze i nie życzę Ci tego, ale nie masz prawa oceniać nikogo.

Nie czytałaś mojego wątku pewnie i nie wiesz, że tak naprawdę mój romans zakończył się 2 lata temu, bo sama tego chciałam. Nie chodzi tu tylko o to, że boje się potępienia ludzkiego, ale wiem jak by to potraktowali ludzie z małego miasta. Byłabym wytykana palcami. Ja doskonale wiem co myślę na swój temat. Wiem, że dla takich jak ja niebo nie istnieje i że moja dusza nic nie jest warta. To chciałaś usłyszeć? Bo tak o sobie myślę.

A jakie kobiety powinny tu się wypowiadać?
Takie jak Ty?
Wiesz mogłam być w takiej sytuacji jak ty ale to ucięłam, byłam też w sytuacji żony zdradzanej więc jak najbardziej czuję się uprawniona do odpowiedzi w tym wątku.

Szukasz zgody, aprobaty na swoje postępowanie.
Wśród uczciwych  ludzi nie ma zgody na zdradę, kłamstwa, oszołomstwo.
Albo rybki albo akwarium.
Jesteś tchórzem, nie postępujesz uczciwie ani wobec siebie ani wobec męża czy kochanka, nie szanujesz siebie, męża, rodziny, kochanka, myślisz chucią, nie rozumem.
Nie wypowiem się więcej w tym temacie, poziomu twojego zakłamania nie da się spokojnie znosić.

nie , nie czytalam, ,moja wina, przepraszam. Ale odnioslam sie tylko do Twoich slow.
Piszesz, ze wolisz zyc z kims , kto Toba pomiata i miec kochanka. Dla mnie nie do przyjecia.
I WCALE NIE  Z POWODOW JAKIEGOS NIEBA CZY PIEKLA . Co to wogole jest ? Zyjemy tu i teraz. Liczy sie nasz honor, szacunek do siebie. Bardziej sie liczy niz jakies nagrody po smierci

cóż,kiedy mąż (czy żona) zdradza,NIGDY nie jest to bez powodu. Żona mojego kochanka nie sypia z nim,sama mi o tym mówiła,bo boi się zaiść w ciążę a nic nie robi żeby się zabezpieczyć.... A nie będę ukrywać że jest on przewspaniałym kochankiem. Więc i żony nie potrafią docenić swoich mężów

Wina ZAWSZE leży po obu stronach.

Zastanawiam się kim ty jesteś unfaithful69. Twoje odpowiedzi(mimo wszystko) są bardzo mądre.

Jestem tą która już to przechodziła i wiem jak to było. Szarpały mną te same dylematy. Mój kochanek nadal mnie kocha, czeka na mnie chociaż od 2 lat się nie widzieliśmy. Ale ja przed kobietą najpierw jestem matką, dlatego nie odchodzę od męża...

Kłamstwo jest kłamstwem.
Oszustwo jest oszustwem.
Nieuczciwość jest nieuczciwością.
Jest to niezależne od ilości osób postępujących w podobny sposób.
Związane jest to z jednostronnym zerwaniem umowy zawartej między żoną a mężem, narzeczonymi, partnerami, itd. Chyba, że romans odbywa się za wiedzą i zgodą żony/męża, narzeczonego/narzeczonej, partnera/partnerki.
Zdradzający byli, są i będą na świcie.
Każdy człowiek wybiera swój sposób życia, według swoich wartości.

Nie znam żadnego dziecka, które jest wdzięczne swym rodzicom, że jest/było wychowywane w domu, w którym brak było miłości między rodzicami, brak było szacunku, wspólnych chwil.
Jeśli reaktywujesz małżeństwo, rób to dla siebie, nie zasłaniając się dzieckiem/dziećmi. Dziecko nie będzie szczęśliwe, gdy po latach dowie się: "przestaliśmy się kochać, lecz wróciłam do ojca ze względu na Ciebie, dla Twojego dobra". To bardzo duże obciążenie, nawet w życiu dorosłym.

***
By nie było niedomówień.
Nie jestem zdradzoną żoną.

To mnie zatkałaś.
Mimo wszystko narazie chcę spróbować odbudować z mężem nasze relacje, właśnie ze względu na dzieci. Doszliśmy do wniosku, że robimy więcej hałasu niż one. Mamy czas próbny. Zobaczymy czy się uda. Nie- to będzie spakowanie i układanie życie- na początku singielki.

Życzę powodzenia i Tobie, i Twemu mężowi, i Twym dzieciom.
Namawiam jednak, byś naprawiała swe małżeństwo ze względu na siebie. Działanie z własnych pobudek zwiększa i motywację do działania, i energię, i efekty.

Dziękuję Kochana. Mnie napędzają dzieciaki Ich dobro będzie moim dobrem... mam nadzieję.
P.S.
Gdybym miała patrzeć na siebie to pewnie byłabym rozwódką 3 lata temu

.

Hmmm...
A co gdybym nie była wychowywana na Matkę Polkę i mojej matce daleko do niej było?
Jestem z rozbitej rodziny. Mnie matka nie zapytała co myślę o tym, że ona odchodzi od taty bo już go nie kocha, bo zakochała się w innym i musi pójść za głosem serca. Ja wchodziłam w okres dojrzewania i bardzo dużo rozumiałam. Miałam rodzeństwo, najmniejsze dziecko miało pare lat. Sądzę, że to w pewnym stopniu jest egoizmem ,,pójście za głosem serca'', gdy w grę wchodzą dzieci. Ja to tak widzę i tego chcę oszczędzić swoim dzieciom. Boję się że za kilka(naście) lat spojrzą na to z tej perspektywy co ja patrzę teraz. I, że mnie znienawidzą.
I żałuję, że wchodząc w romans nie miałam tak trzeźwego umysłu jak teraz.
Dlatego daję i daję szansy mężowi. I zwlekam jak mogę, bo gdy nadszedłby dzień rozwodu chcę mieć pewność, że niczego nie zrobiłam impulsywnie. Pod wpływem emocji. Czy czyjejś ingerencji (czytaj kochanka). Że zrobiłam co mogłam dla mojego małżeństwa (chociaż wcześniej popełniłam błąd).
Bo dziewczyny powiedzcie tak szczerze : ,,Czy winna jest zawsze tylko ta zdradzająca strona?''
Ja wiem, że wcześniej napisałam, że winne są obie strony, ale ja winę w sobie widzę taką, że zdradziłam a w mężu to, że zaniedbywał mnie do takiego stopnia, że poszłam w ramiona innego mężczyzny. I to nie tak, że dałam byle jakiemu pierwszemu. Najpierw go pokochałam. I tu sedno jest. Jak bardzo oddalił się mąż ode mnie, że przestałam go kochać i zakochałam się w innym, choć Bóg mi świadkiem, że nie chciałam i nie szukałam. Bo kiedyś tak jak Wy gardziłam takimi osobami, a teraz mną gardzą...

Nie nienawidzę. Kocham ją bardzo, ale ona przedłożyła swoje dobro nad nasze. To poprostu inna historia. Inne sytuacje były w tym kluczowe.
Wiem jedno : NIGDY ale to PRZE NIGDY nie pozwolę aby moja córka znalazła się w podobnej sytuacji. Szkoda życia by je marnować z kimś kogo się nie kocha. I napewno ją będę przed tym chronić. Co do mnie okres próbny się rozpoczął. Zobaczymy jak to będzie.
I JESZCZE JEDNO PRZEPRASZAM ŻANA TO TWÓJ WĄTEK A JA SIĘ ROZPISAŁAM O SOBIE. WYBACZ MI NAPRAWDĘ. CO DO CIEBIE NAPRAWDĘ MI CIEBIE SZKODA I GDYBYM BYŁA OSOBĄ KTÓRA PODJĘŁA RYZYKO, NAPEWNO BYM CI PORADZIŁA A TAK JESTEM SAMA W TOKSYKU. PROSZĘ CIĘ - JEŻELI PODEJMIESZ DECYZJĘ O ODEJŚCIU, NAPISZ JAK CI SIĘ WIEDZIE. 3MAM KCIUKI ZA CIEBIE!

Żana i unfaithful69 - przykro się czyta takie historie jak Wasze. Ja nie mam zamiaru nikogo osądzać bo Zycie jest znacznie bardziej złożone niż się to wydaje kilku innym na tym forum. Życie to nie biel i czerń, to zwykle odcienie szarości...
Trwanie w takim układzie jak ten w którym jest" Żana"  też jest pewnym wyjściem tylko co jeśli Wasz romans się wyda? Ale tu nie ma dobrego wyjścia z sytuacji bo co by nie zrobić to ktoś jest pokrzywdzony. Nie będe nawet prubował udzielać rad bo nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Zwyczajnie chciałbym powiedzieć Ci "Żana" żebyś nie czuła się jak jakiś pospolity przestępca. Każdy ma prawo mieć być szczęśliwym i decydować o własnym życiu.Nie żyć tylko tak aby się nikomu nie narazić. Tylko trzeba pamiętać o konsekwencjach swoich wyborów... Czasem jedna osoba coś zyskuje a przez to kilka innych coś traci. Nie oczekuj gotowych wskazówek, to Twoje życie więc sama musisz nim kierować...
Pozdrawiam serdecznie i mam nadzieje że wszystko się jakoś ułoży i nikt na ty nie ucierpi...

Motylewemgle- typowo konserwatywno- katolickie zdanie. Oceniasz innych według siebie. Widać że traktujesz partnera jak swoją własność i nie przyjmujesz do wiadomości że ktoś może nie być z tobą szczęśliwy a jednocześnie nie być pewym swoich wyborów i bać się konsekwencji poważnych decyzji które mogą już na zawsze zmienić życie wielu osób.
Widzisz tylko czerń i biel a pomiędzy nimi już nic. A zwykle to właśnie te odcienie szarości są bardziej prawdziwe.
Zdrada istnieje od zawsze i nie da się tego wyeliminować bo każdy człowiek jest ułomny, impulsywny i podejmuje decyzje emocjonalnie których później często żałuje. Ale zdrada zwykle ma swoje powody a szczególnie jeśli zdadza kobieta. Dla faceta rozdzielenie sexu od uczucia jest duzo latwiejsze niż dla kobiety dlatego osobiście uważam że przypadki zdrady podobne jak ten Żany nie biorą się z niczego. Nie prubuje usprawiedliwiać zdrady tylko zrozumieć jej mechanizm. A tu kobieta przez wiele lat czuła się w związku opuszczona, niekochana, niedoceniana i po tych wielu latach kiedy nawet w swoich oczach czuje się mniej atrakcyjna czy mniej wartościowa spotyka kogoś kto nagle sprawia że życie na nowo nabiera kolorów. Wyobrażam sobie jaki to może być emocjonalny szok.Jak hormony mogą przejąć władze nad rozsądkiem.
Nie oceniajcie i nie" kamienujcie"- prubujcie zrozumieć...

Chciałabym zauważyć, że zdrada to zdrada. Jesteś nieszczęśliwy/a w związku - masz prawo, tylko dlaczego nie zakończyć tego związku zamiast pchać się w takie układy? Romans to nie jest związek, nie można mówić tutaj o wzajemnej zależności czy partnerstwie - jest to zwykły układ.

Skoro mąż nie jest cacy to po co z nim jest? Odpowiedź "bo dzieci" absolutnie nie jest satysfakcjonująca. Jak się ma problemy w związku to jeśli nam zależy na partnerze to próbujemy walczyć o związek, a jak nam na nim nie zalezy to pchamy się w romanse ( romans to nie jednorazowy skok w bok - to trwa), tylko po co krzywdzić drugą osobę poniżając ją zdradą? To już lepiej odejść, tylko do tego potrzeba odwagi, a do zdrady tylko drugiej osoby.

A argument "zdradzam, bo żona ze mną nie sypia" jest najoględniej mówiąc żenujący. Nie sypia? Nie zaspokaja? To się rozstań i znajdź taką, którą będzie chciała uprawiać sex bez żebrania o niego. Bo nie wierze, że można kochać partnera i zdradzać z kimś innym. Tutaj nawet szacunku nie ma, a co dopiero miłość.

Oj dla Was to takie proste i oczywiste, że jak nie pasuje to się odchodzi. Założę się, że każdy kto stanął przed takim dylematem nie powie, że jest to proste i oczywiste. Wniosek, żadna z prawych tu wypowiadających się nie była w takiej sytuacji.

Zdrada to zdrada, wiadomo, nic miłego i dobrego dla strony zdradzanej, ale nie każda zdrada jest chamską premedytacją, nie każda zdrada jest dla zabawy i nie każda zdrada jest nieusprawiedliwiona. Choć nie wiem jak byście krzyczały i się bulwersowały to tak, niestety, jest.

Czemu zdradzający jest ten najgorszy? Czemu to on ma ratować związek? Czasem związek jest nie do odratowania, ale też odejść jest ciężko i nikt mi nie wmówi, że tak się nie zdarza, bo właśnie tak jest bardzo często.

Kwestia systemu wartości, dlaczego ma być ciężko odejść? A oszukiwać, poniżyć, okazać brak szacunku do kogoś kto niegdyś bił bliski, kogo się kochało, kto być może kocha to przychodził łatwo, tak? Taka "bezpieczna przystań", do której można wrócić, kiedy romans się znudzi albo nie przetrwa?

Owszem, byłam zdradzona i wiem jak to boli. Nie ma żadnego usprawiedliwienia, poza jednym - partnerzy świadomie godzą się na otwarty związek i sypianie z innymi.
Jak można szanować siebie nie szanując osoby z którą ( albo bardziej w takich przypadkach rozumiem obok których ? ) się żyje? Tak jak powiedziałam wcześniej, do odejścia trzeba mieć odwagę a do zdrady wystarczy druga chętna osoba.

Rozumiem, że są różni ludzie, różne systemy wartości. Ale nie można sprowadzić tego do stwierdzenia, że zdrada nie jest czymś złym, bo jest.

Dlaczego zdradzający ma ratować związek? A dlaczego zdradzany może nie zdradzać mimo, że się źle w związku dzieje? System wartości, nic więcej ....

Ja Ci powiem Teo dlaczego!  Dlatego, że najłatwiej jest zwalić winnę na zdradzającego. Najprościej jest przyjąć rolę ofiary i przyjąć argumentację, że to wszystko JEGO wina bo zdradził! Czasem trudno jest przyjąć do siebie prawdę taką, że nikomu nie zależało na ratowaniu małżeństwa, bo przeważnie źle się dzieje przez dłuższy okres.