Zdaję sobie sprawę, że to, co napiszę, będzie bardzo długie. Po prostu - dużo opowieści, dużo osobistych wynurzeń. Dlatego - nie zmuszam nikogo do czytania:)
W każdym razie... na sam początek: on (nazwijmy go Michał) ze mną zerwał... A teraz retrospekcja:
Poznaliśmy się, jak jeszcze byłam z innym facetem - nazwijmy go Krzysiek;]. Związek z Krzyśkiem opierał się głównie na zafascynowaniu, bardziej był to pewnego rodzaju pociąg fizyczny (choć nigdy nie uprawialiśmy sexu) niż unia dusz, ze tak to nazwę:> właściwie, nie rozmawialiśmy ze sobą wiele, nie mieliśmy ze sobą wielu wspólnych tematów, różniliśmy się od siebie diametralnie. Nigdy nie byłam przy nim do końca wyluzowana, zawsze musiałam perfekcyjnie wyglądać, itd. Wracając do Michała - jak już wspomniałam, poznaliśmy się, jak byłam z Krzyśkiem. Michał był kompletnie inny niż Krzysiek. Może nie tak przystojny, właściwie kompletne zaprzeczenie mojego ideału (jakim z wyglądu niewątpliwie był Krzysiek)... Ale za to z charakteru... optymista, żywiołowy, potrafił mnie rozbawić. Rozumieliśmy się doskonale, bez słów, nadawaliśmy na tych samych falach. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że może coś z tego wyjść, traktowałam go po prostu jak przyjaciela... To dlatego właśnie przy nim byłam sobą. Nie starałam się specjalnie, żeby ładnie wyglądać, mieć zawsze umyte włosy... Nie musiałam się bać, że powiem coś nie tak... (zresztą, Krzysiek często nie rozumiał mojego poczucia humoru, jeśli chodzi o Michała - w tej kwestii też doskonale się dogadywaliśmy)... Minęło trochę czasu. Michał w pewnym momencie mi powiedział, że zaczyna mu na mnie zależeć - a skoro mam faceta, to lepiej będzie, jeśli na chwilę przestaniemy się kontaktować. Nie chciałam się na to zgodzić, nie chciałam tracić przyjaciela. W końcu, nic z tego "braku kontaktowania się" nie wyszło. Tymczasem zaczęłam go odwiedzać w jego domu. Jego mama od razu mnie polubiła, myślała, że jestem jego dziewczyną - i nie dało się jej tego wyperswadować:) W każdym razie - zaczął być między mną a Michałem pociąg fizyczny... Nie uprawiałam z nim sexu, ale całowałam się z nim, przytulałam - itd. Tak, wiem, zdradzałam w ten sposób Krzyśka. Michał coraz bardziej angażował się w związek (?!) ze mną. Ja wciąż nie czułam do niego nic, poza pożądaniem i przyjaźnią (głupio brzmi, ale widać jest jednak możliwe). Po jakiś dwóch miesiącach, wydarzyło się coś w życiu Michała, co kazało mu (jak mi to potem powiedział) dostrzec, że nie warto zwlekać z mówieniem ludziom, co się do nich czuje, bo w każdej chwili może dopaść nas lub ich śmierć... Powiedział mi, że mnie kocha. Nie wiedziałam, jak na to zareagować, z jednej strony się cieszyłam, z drugiej było mi źle, bo wiedziałam, że sprawiam mu ból - nie kocham go, mam faceta...
Mijały dni, Michał mówił mi, jak bardzo mnie kocha. Widziałam, jak cierpi, czasem, kiedy myślał, ze nie patrzę, widziałam łzy w jego oczach...
Po jakimś czasie Krzysiek ze mną zerwał. Byłam zrozpaczona, nie dlatego, że go kochałam, ale dlatego, że uważałam się za tak beznadziejną, że nie potrafię nawet rozkochać i zatrzymać przy sobie faceta... Michał mnie wtedy pocieszał, jak mógł. Pamiętam, że rzucał wszystko, by do mnie przyjść i ze mną pogadać. Kiedyś otworzyłam mu drzwi w dresie, brudna, zapłakana, z przetłuszczonymi włosami, a on popatrzył na mnie z zachwytem i powiedział: "Pięknie wyglądasz!":)
Kiedy emocje trochę ze mnie opadły, Michał poprosił mnie o to, żebyśmy mogli ze sobą być. Nie chciałam się zgodzić,w końcu go nie kochałam... Postanowiłam dać mu jednak szansę.
I faktycznie, nie żałowałam tego... po miesiącu czy dwóch, zakochałam się w nim.
Zawsze byłam osobą bardzo wrażliwą, dużo ludzi mnie w życiu zraniło. Dlatego trudno mi było mu zaufać. On się o to złościł... Ale w końcu, jak się przemogłam, pokochałam go bezgranicznie. Nigdy nikogo nie kochałam tak, jak jego. On to samo mówił o mnie. Miał przede mną kilka dziewczyn, ale żadnej nie powiedział, że ją kocha.
Mieliśmy wzloty i upadki, jak to w związkach bywa. Ja jestem złośnicą, więc bywały kłótnie. On z kolei jest leniem, więc czasem mu się nie chciało starać o nasz związek - starałam się go zmienić pod tym względem, on się też o to wściekał... Fakt, może za bardzo na niego naciskałam, może było w tym za mało luzu i spontaniczności momentami... Ale ogólnie było dobrze, byliśmy naprawdę szczęśliwi...
Aż do zeszłego tygodnia. Wszystko było wspaniale. Mówił mi, że mnie kocha, wyszliśmy gdzieś ze znajomymi. Długo rozmawialiśmy, planowaliśmy wakacje. Ale dzień później wybuchła awantura właściwie z niczego. Po prostu wiele się rozdmuchało. On się obraził, nie chciał ze mną rozmawiać, ja go znów naciskałam, prosiłam o rozmowę. On raczej w takich przypadkach woli posiedzieć sam i pomyśleć, mnie to irytuje, bo nie lubię czekać np. tydzień, aż on dojdzie do siebie. Dlatego wymogłam na nim rozmowę. I to chyba był błąd. Powiedział mi, bardzo spokojnie zresztą, wręcz z uśmiechem, że to już definitywny koniec. Że chyba mnie nie kocha, widać to nie była ta miłość. Że męczy się ze mną, starał się ratować nasz związek, ale nic nie wyszło. Że nie czuje potrzeby kontaktu ze mną, że go irytuję. Na początku byłam w szoku, nie spodziewałam się tego. Zabrzmiało tak, jakby on nad tym myślał od kilku miesięcy. Jakby niepewny był już dłuższy czas i naprawdę zrobił wszystko, żeby uczucie wróciło. Ale później, po dokładniejszym przeanalizowaniu wszystkiego i wypytaniu go o niektóre szczegóły miałam pewność że: 1. jeszcze 10 dni wcześniej mnie kochał (sam to przyznał) 2. o odświeżaniu naszego związku wspominał jakiś tydzień wcześniej 3. w dzień awantury jego kolega napisał mi (?!), że "Michał mnie naprawdę kocha i żebym się niczym nie martwiła"...
Rozmawiałam z przyjaciółką (naszą wspólną zresztą, która zna go bardzo dobrze) i ona powiedziała mi, że jak Michał zwykle miał zrywać ze swoją dziewczyną, to wszyscy jego znajomi to widzieli. To po prostu widać. Ale jeśli chodzi o mnie - to nic tego nie zapowiadało. Ja sama też nie dostrzegłam zmiany w jego zachowaniu w ciągu ostatnich kilku tygodni czy też miesięcy - a przecież na pewno odbiłoby się to na naszym życiu sexualnym na przykład. Nie mówiłby mi wtedy tak często, że mnie kocha, nie chciałby się ze mną spotykać. Owszem, czasem potrzebował odpoczynku, ale każdy potrzebuje kilku chwil dla siebie, więc tego akurat nie traktuję jako czegoś dziwnego.
W każdym razie, wyszło, jakby zerwał pod wpływem chwili. Sam zresztą użył zwrotu "Nie dałaś mi czasu, żebym pomyślał, ale z tego, co zdążyłem pomyśleć, to na dzień dzisiejszy widzę, że nic z tego nie będzie"... Z drugiej strony, jak powiedziałam - wydawał się doskonale przekonany o tym, ze dobrze postępuje. Jakby nad tym myślał naprawdę długo.
To było 3 dni temu. Od tamtego czasu jest wobec swoich znajomych radosny, na gg też ma opisy, jaki to on jest szczęśliwy (?!)...
Nie rozumiem, czy jego miłość skończyła się w ciągu tygodnia? Tak z dnia na dzień?
Za radą naszej przyjaciółki, chcę dać mu czas, żeby zaczęło mu mnie brakować. Wciąż mam nadzieję, szczerze mówiąc - w końcu, jest tyle nieścisłości w jego zachowaniu... W końcu z kimś, z kim chce się zerwać, nie planuje się przyszłości, co jeszcze całkiem niedawno robiliśmy...
Myślicie, że uda mi się go odzyskać? Że naprawdę, dałam mu za mało czasu do namysłu? Że za mną zatęskni po pierwszym zachłyśnięciu się wolnością?
Jak coś jest niejasne, piszcie, postaram się wytłumaczyć:)
wiesz tak szczerze mówiąc i z dystansu patrząc to nie widzę szansy dla Was.. wg mnie on to może być prawda że on już dłuższy czas myślał o tym byście się rozstali.. starał się ale nie udało się.. wydaje mi się, że on zakochał się w Tobie już dawno, gdy byłaś z innym, a Ty wtedy do niego nic nie czułaś.. a gdy Ty zauważyłaś jaki jest wspaniały to jego uczucia były już słabsze.. po prostu może nie była to miłość, może zauroczenie.. i nie minęło z dnia na dzień, ale był to powolny proces.. wiesz, trudno odejść od kogoś bliskiego tak po prostu, czasem lepiej gdy się zdarzy coś złego, albo bolesnego bo można sobie jakoś to wyjaśnić, uzasadnić a w Twoim przypadku.. nie da rady, Michał przestał czuć do Ciebie to co czuł na początku.. i to się zdarza, boli Cię to na pewno ale wydaje mi się że to jego wybór, jeśli był szczery i mówiąc że nic do Ciebie nie czuje mówił prawdę to nie pchaj się w to, daj mu odejść.. nic na siłę, nie zmusisz nikogo do miłości..
tym razem się nie zgodzę, znam osobiście parę ludzi, byli ze sobą ponad 10 lat... i ona była tak zaślepiona miłością że nie zauważyła jak on się od niej oddala, nie zauważyła momentu gdy od niej odszedł.. z jej serca. zranił ją, to fakt bo przez ten cały czas, spotykali się, byli blisko, więc dla niej było nadal tak samo. a on też myślał że to minie, że to kryzys, jednak w końcu nie wytrzymał i odszedł. a ona została sama, potem "płaszcząc" się przed nim, prosząc by wrócił, angażowania w to jego i swoją rodzinę.. była w szoku że odszedł, nie spodziewała się, a jednak.. i nie są razem. on nawet chciał dać im szansę ale po spotkaniu z nią mówił że nic do niej nie czuje, nie chce z nią być.. mogą być znajomymi ale nie będzie już jak dawniej.
