ludzie nie chcą słuchać co u nas.

U mnie jest tak,że muszę mocno zaufać by tak szczerze powiedzieć co u mnie, jak się czuję, co mi dolega.Zazwyczaj ograniczam się do zwykłego "u mnie ok?" i dopytuję co tam u mojego rozmówcy. W środowisku znajomych uchodzę za osobę optymistyczną, otwartą i może nawet troszkę szaloną-nie za marudę- jestem osobą na którą można liczyć i która zawsze posłuży wsparciem i dobrym słowem. Nigdy nikomu nie mówiłam o moich niepowodzeniach, o złym samopoczuciu, a kiedy już się otworzyłam spotkałam się z opinią "że marudzę", jest mi przykro, bo mam wrażenie, że wszyscy mogą liczyć na mnie, a ja mogę liczyć tylko na mojego partnera i nikogo poza nim.

więc właśnie! ludzie nie spodziewają się po twoim życiu i osobie negatywów:)

wolę mieć 3 zaufanych przyjaciół, na których mogę liczyć w każdej sytuacji, niż masę "przyjaciółek", które sa ze mną tylko w dobrych chwilach..  no chyba o to chodzi w życiu:)
Ci "pokątni" znajomi czesto chcą słuchać tylko tego co nam się w zyciu nie udaje, żeby się podbudować.

a ja sądzę, że ludzie wolą słuchać o cudzych porażkach niż sukcesach, bo można dywagować, dawać rady, poczuć się lepiej........

w ogóle wiadomo: z każdym znajomym, przyjacielem, kolegą, relacje mogą wyglądac zupełnie inaczej! ja mam na przykład przyjaciółkę, z którą w 90% rozmawiam na temat literatury i filmów, z inną na temat wiary tyle samo czasu, z jeszcze innym, na tematy życia codziennego- i z każdym jest fajnie

Myślę, że i w moim przypadku jest to strzał w 10 .
Moja przyjaciółka(przynajmniej za taką ją uważam)nie umie sobie poradzić z tym,że i ja mogę mieć życiowe potknięcia, pomimo, że jej problemy często rozwiązujemy wspólnie.

Powiem szczerze, że nie byłam tego aż tak świadoma,pomimo że mój partner często mi powtarza, że nadaremnie zbawiam świat i ludzi... ale rzeczywiście taka jest prawda. Teraz przede mną praca, by nie dać się za dużo "wykorzystywać", albo przynajmniej nauczyć się czerpać m.in. "pomocy" czy też zyskać możliwość zwykłego wygadania się, od innych... od niej. W końcu przyjaźń powinna być obustronna .

Często swoim znajomym powtarzam, że tak zwany zdrowy (!) egoizm jest w naszym życiu bardzo ważny, bo on pozwala nam złapać równowagę, nigdy też nie czujemy się wykorzystywani. Podobnie jak każda zdrowa relacja powinna być dwustronna - czyli nie może być tak, że jedna strona tylko daje, a druga bierze.
Dlatego warto nauczyć się wymagać od innych zrozumienia i szacunku dla naszych własnych potrzeb przy równoczesnym zachowaniu prawa do odmowy. Ludzie niestety bardzo szybko przyzwyczajają się do tego, co jest dla nich wygodne, jeśli więc Twoi znajomi widzą, że jesteś kiedy tego potrzebują, ale nie wymagasz od nich tego samego, to chętnie to wykorzystują. Niestety nie przyjdzie im już do głowy, że Ty też masz czasem gorszy dzień i potrzebujesz się wyżalić czy nawet wypłakać, a jeśli już to robisz, to nagle okazują się tym faktem zdziwieni i reagują w sposób dosyć dla Ciebie przykry. Jest jednak nadzieja - metodą małych kroczków możesz nauczyć się asertywnie odmawiać, co ważne - asertywnie, czyli bez poczucia dyskomfortu, że zawiodłaś, a jednocześnie nauczyć ich, że czasem i oni powinni poświęcić Ci trochę swojej uwagi. To naprawdę jest do zrobienia . Powodzenia!

To samo dotyczy związków. Nastawienie na "JA".Nie wiem, z czego to wynika, czy chcemy tak bardzo się różnić od babć i matek, które całe życie żyły dla kogoś, zapominając o sobie?

Sadie   witaj
Kontakt wzrokowy... kurczę nie wyobrażam sobie rozmowy nie patrząc prosto w oczy, naprawdę ! Jasne, że jak się z kimś gdzieś spaceruje itd. to wiadomo, że permanentne "lookanie" nie wchodzi w grę, ale gdy rozmowa toczy się twarzą w twarz, nie ma takiej opcji żeby gdzieś "uciekać" ze wzrokiem
Na co dzień spotykam się z ogólną znieczulicą, szczerze mówiąc prawie nie spotykam się z pytaniem- takim zwyczajnym :  " jak tam twoje samopoczucie " itd - pytanie proste, jak rzemyki w sandałach Mojżesza, ale jakby się przyjrzeć bliżej  to wcale nie jest to takie oczywiste....i takie proste w wykonaniu.

Ale....

na szczęście.... przeciętnie raz na 10 lat spotyka się osobę, która czuje, myśli i postrzega świat podobnie do nas

Nie no pewnie ze sa sytuacje ze sie nie wlepia w druga osobe bo mozna wyladowac na zaparkowanym samochodzie Ale nie uwierzysz jak czesto mialam wlasnie "przyjemnosc" rozmawiac z kims kto wiecznie gdzies biegal po pokojach albo cos sprzatal. Ja rozumiem wszystko ale kiedy ktos zaprasza mnie na pogaduchy to skoro ja poswiecam cala moja uwage tej osobie to nie rozumiem czemu nie moge dostac tego samego w zamian?
Poza tym zauwazylam ze ludzie nie umieja sie cieszyc z nami z naszego szczescia. W kazdym razie w pl. W pl cos ci wyjdzie i chcesz sie pochwalic to dostajesz jakis taki teks ze piescia miedzy oczy. W uk moze i nie skacza z radosci razem z toba ale przynajmniej pogratuluja, zapytaja o cos wiecej i nawet jesli zazdrosc strzela w istote miekka to nie daja po sobie poznac.
Zupelnie inaczej wyglada sprawa jak jest ci zle...To wtedy w pl dostajesz ramie do wyplakania i od razu druga osoba zaczyna mowic "ze ona ma gorzej bo..." licytacja komu lepiej, znaczy sie gorzej. Ja w ogole nie rozumiem o co w tym chodzi.
W uk nie dostajesz ramienia do placzu ale cos w rodzaju "nie poddawaj sie" rady. A czasem nawet jakas pomoc...

I ja właśnie dlatego takie jednostronne kontakty nazywam toksycznymi, bo wyciskają z nas soki, nie dając nic w zamian, a tu powinna przecież panować symbioza. Z tych samych zresztą powodów kiedy widzę, że coś mi zaczyna nie grać, to myślę sobie ,,po co mi to?" i ograniczam te spotkania do minimum. To przecież nie może być tak, że poświęcając swój czas mam to robić za karę.

Sadie, masz rację, ja też zauważyłam, że cieszyć się u nas i dzielić sukcesami, to tak jakby się innym zdrowo narażać. Maskara! Czasem to normalnie czuję się winna, że jest mi w życiu dobrze. Na szczęście są wokół mnie również osoby, które kiedy coś mi się udaje i cieszę się tą radością, to one szczerze cieszą się razem ze mną, a kiedy życie mi dokopie, to razem ze mną płaczą. I na tym właśnie polega prawdziwa przyjaźń .

Olinka no to zazdraszczam bo ja na chwile obecna wyladowalam bez takich przyjaciol
Bo szczerze powiedziawszy nie zamierzam umniejszac swoich osiagniec tylko dlatego aby ktos nie poczul sie zle i nie zamierzam dolowac swoich postepow osiagnietych moja i meza ciezka krwawica tylko dlatego zeby kogos w istote miekka nie ukulo.
I jesli mam ochote krzyczec o moim sukcesie to bede. ZAzdrosc jest glownie problemem odbiorcow a nie moim wiec czemu ja mam sobie z tym radzic?

mysle że nie tyczy to się wszystkich osób
ja tam lubie słuchac o czyms miłym a jak trzeba to i smutne sprawy trzeba wysłuchac,dodac otuchy,pogratulowac
nie wszyscu=y mówią aby tylko się pochwalic ,jesli mają czym to czemu nie!

Sadie, jest jeden plus tej sytuacji - przynajmniej już dzisiaj wiesz, że kiedy znajdziesz się w biedzie (czego absolutnie Ci nie życzę), to możesz liczyć tylko sama na siebie, zatem też unikniesz ewentualnego rozczarowania w chwili, kiedy naprawdę będziesz kogoś potrzebować. A ci pseudo-przyjaciele, którzy nie udźwignęli świadomości, że jest Ci w życiu dobrze, to tak naprawdę nie byli warci funta kłaków, nie masz więc nawet powodu, aby żałować ich straty.