Wymuszanie krzykiem, płaczem u dziecka, jak z tym sobie poradzić?

Myślę,że musiałaś kilka razy ustąpić małemu terroryście i teraz to wykorzystuje.Po prostu nie reaguj,powiedz kilka razy stanowczo,że nie wolno albo,że nie może czegoś dostać i wyjdź np na chwilę do innego pomieszczenia,albo weź gazetę i poczytaj.niech dziecko widzi,że nie reagujesz a jednocześnie,że jesteś spokojna.
Bądź konsekwentna ale przygotuj się na wiele takich akcji.Maluch nie od razu ustąpi.Ale w końcu go złamiesz:)

Ignorować. Mój synek jak miał 1,5 roku usiłował wymuszać różne rzeczy waleniem głową w ścianę lub podłogę. Początkowo byłam zszokowana, ale przyjęłam taktykę odwracania się wtedy w drugą stronę albo wychodzenia z pokoju. Parę dni chodził z posiniaczonym czołem (walił na prawdę mocno) ale w końcu przestał w ten sposób wymuszać. Wyrósł na mądrego, fajnego i grzecznego chłopca, więc mózgu sobie raczej nie uszkodził .

Dobrze, że masz tego świadomość. Z nią łatwiej o pracę nad zmianą

Ty masz go utulić, jak się uspokoi, a nie jak się wygina i napina.
Nie przytula się w momencie, gdy chce się pokazać, że takie zachowanie nie jest przez mamę akceptowalne.
Dopiero jak się wykrzyczy, masz wejść z nim w interakcję. Jak jest w furii, ignorujesz.

Dzisiaj znów wymuszał, ale tym razem ja się nie ugięłam. Powiedziałam mu tylko, że jak się uspokoi to ma do mnie sam przyjść. Płakał, podnosił główkę i na mnie patrzył, a ja nie odezwałam się do niego ani słowem po 15 min sam się uspokoił, przyszedł i go przytuliłam.
Więc chyba mogę powiedzieć, że wyszłam teraz ja zwycięsko, tylko, ze w tym momencie on nie dławił się śliną, bo  wtedy na pewno bym mu uległa.
Mam nadzieję, że znajdę w sobie siłę, że odzwyczaję go tych swoich "przyzwyczajeń"

Teraz pozostała mi kwestia krzyku, jak mu wytłumaczyć, że nie wolno tak reagować??
Może podam przykład. Kiedy starszy syn wchodzi do pokoju, albo się chcę pobawić to młodszy drze się na niego, że ma wyjść, no i ja dla świętego spokoju, każę starszemu zejść mu z oczu, wiem, strasznie to brzmi, ale to są takie kwiki, że można nabawić się bólu głowy

Popieram. Dodam jeszcze, że powinnaś uważać, aby starsze dziecko nie poczuło się krzywdzone. Zasady są dla wszystkich takie same. Nie może być tak, że starszy musi się usunąć dla świętego spokoju.

W dodatku to totalna niesprawiedliwość. Mały się wydziera, a to duży dostaje za karę eksmisje.
No chyba, że młodszy krzyczy, bo starszy w jakiś sposób go nagabuje, ale to już musisz poobserwować.

Karaniem młodszego za dzikie wrzaski, dasz wyraz temu, że dzieciom krzyczeć w celu wymuszenia, po prostu niewolno.
Nauczka dla jednego i drugiego, a dla Ciebie w efekcie cichy i przyjazny dom

Rozumiem, że jesteś zmęczona opieką nad dziećmi i zajmowaniem się nimi bez przerwy.
Nie możesz skorzystać, choć co jakiś czas z pomocy koleżanki, przyjaciółki, sąsiadki, kogokolwiek? Pomoc ta polegać miałaby na przejęciu opieki nad młodszym dzieckiem, gdy starszy jest w szkole. Ty mogłabyś w tym czasie: przespać się, iść na spacer, do kina, na plotki z kolejną przyjaciółką, by zrealizować podstawową zasadę BHP - ODPOCZYNEK od pracy (wszak opiekowanie się własnym dzieckiem jest też pracą).

Bycia rodzeństwem też trzeba się nauczyć. Tymczasem Twój najmłodszy syn nauczył się jednego: jak być domowym terrorystą. I nie łudź się, że on tego nie rozumie. Rozumie doskonale, zna sposób działania terrorystycznego i opanował go do perfekcji.

Z Twych postów wynika jedno: najważniejszą i decyzyjną osoba jest... najmłodszy członek rodziny. Sytuacja postawiona na głowie.

JEŚLI chcesz mieć normalny dom, to tym bardziej znajdź opiekę nad młodszym choć raz w tygodniu przez 2-3 godziny. Twój młodszy syn nauczy się w ten sposób (przyzwyczajać do nowej opiekunki można i trzeba stopniowo), ze poza mama istnieją sympatyczni, dobrzy ludzie, a Ty nabierzesz więcej sił, które wykorzystasz do wprowadzenia zmian przede wszystkim U SIEBIE.

To, co wg mnie, jest najważniejszą rzeczą do zmiany, to Twój sposób widzenia dzieci, ich wzajemnych relacji i swej osoby. Jeśli Ty zmienisz swoje postępowanie, Twój młodszy syn będzie musiał się do niego dostosować, a starszy wreszcie odetchnie z ulgą.

To, że pozostawienie z kimś dziecka, raz na jakiś czas, nie rozwiąże problemów z zachowaniem dziecka, pisząc te słowa wiedziałam doskonale. To pozostawienie nie temu miało służyć. Miało służyć Ideen, by choć raz na jakiś czas odpoczęła od bezustannej opieki.

Jeśli Ideen przekonałaby się, że synowi pozostawionemu bez jej opieki (problem "niezastąpionych" mamuś) nic złego się nie dzieje, mogłaby zwiększyć swoje wychodne. Z korzyścią dla siebie i dziecka.

Pierwszy raz słyszę o takiej metodzie, ale skoro poskutkowała, to chyba nie ma co komentować.
Ja jednak nie polecałabym czegoś takiego.

Na nieakceptowalne zachowania najlepiej jednak reagować adekwatnie, czyli ignorować, karać. Jakoś nie bardzo pasuje mi podziw i śmiech, bo to uzmysławia dziecku, że na jego zachowanie jest przyzwolenie!

Mali terroryści, to zapewne fajne charakterne dzieciaki, których zapędy przywódcze należy jednak lekko utemperować

Akcja i reakcja to podstawa. Za każde powtarzalne nieakceptowalne zachowanie maluch otrzymuje karę (izolacja na krześle, poduszce - jakieś stałe wyizolowane miejsce).
Jednocześnie należy uwrażliwiać dziecko i uczyć rozmawiając o tym, co mu wolno a czego nie.
Należy tłumaczyć, że nie wolno nikogo bić, że nie wolno krzyczeć. Stanowczo wyznaczać granicę poprawnego zachowania.

To wymaga nakładu pracy. Zdecydowanie jest to jednak praca jednorazowa, choć skumulowana Jak dzieciak zaskoczy, o co mamie chodzi, to potem będzie jak aniołek

Bardzo ważne jest też, aby Twój mąż i inni opiekunowie reagowali w taki sam sposób na złe zachowanie synka. To musi być wspólny front, bo inaczej nic z tego nie będzie, a malec zgłupieje od tej niekonsekwencji.

Witajcie
Dziękuję wszystkim za porady

Od dwóch dni synuś zrezygnował ze swojej (jedynej) drzemki w dzień i dosłownie jestem wykończona

Wielokropku, rozumiem że podrzucenie komuś dziecka miałoby mi pomóc nabrać nowej energii ale ja nie mam z kim go zostawić, męża nie ma, moja rodzina nie mieszka w Polsce a jak jakaś jest to raczej szkoda gadać. A więc muszę sama sobie jak na razie poradzić

Nadzieja szczerze mówiąc ja też pierwszy raz słysze o takim sposobie, ale ja chyba się na niego nie zdecyduję dosyć mam wrzasków, no chyba, że już aż tak bardzo bedę zdesperowana

Kamilko, żeby to tylko kilka razy było, że sie ugięłam ja praktycznie cały czas mu ustępowałam, bo chory, bo maleńki bo taki kochany.... mam nadzieję, że to taki etap, ale chciałabym mu już więcej nie ulegać, bo przecież on już powinien znać swoje miejsce tym bardziej, że swoim zachowaniem krzywdzę starszego. Bo jak nigdy nie krzyczałam na starszego to teraz łapię się, że to robię bo gdy Eryś się wydziera to ja obwiniam starszego, że się mu psoci ( w sytuacji kiedy nie ma mnie z nimi w pomieszczeniu)

Co do tłumaczenia mu, że źle się zachowuję to nie wiem sama czy on mnie w ogóle słucha, a jeżeli tak to robi mi chyba na złość albo może bawi go takie zachowanie?? Np dzisiaj rano przytulaliśmy się, a on ni stąd walnął mnie w twarz, tłumaczyłam mu, że tak nie wolno, że nikt nikogo nie biję, że mamusie to bolało, a on tylko popatrzał, uśmiechnął się i znów ręka mu poleciała No i chyba tu powinnam zareagować?? tzn nie wiem ukarać?? ( jejku jak to brzmi)

Co do wymuszania płaczem to metoda ignorowania naprawdę działa, jak na razie Eryk płaczę popłaczę i nie trwa to godzinę choć były momenty, że chciałam mu ulec, przytulić ale powtarzałam sobie, że to jest dla jego dobra, no i dla mnie również
Dziękuję

Ideen :*

Mam rówieśnika- wiesz

Czasem mam  podobny problem z moim małym- taki wiek, taki etap rozwoju.

Czytając Twoje posty jedno chodzi mi po głowie- musisz zacząć od siebie kochana, bo niestety jako rodzice popełniamy błędy i ty też popuściłaś małemu, do czego świadomie się przyznajesz, a to wiele znaczy 

Kochana nic nie wskórasz jak nie będziesz konsekwentna! Modulacja głosu i stanowczość to podstawa! Poćwicz na osobności- pomaga Bez tego ani rusz!

My w zasadzie od samego początku tłumaczymy Hubertowi, gdy robi coś źle. Oczywiście nie tłumaczymy długo, ale krótko i stanowczo. Gdy w zabawie uderzy- nie ma śmiechu, jest moje "spojrzenie", komenda "nie wolno tak, boli", mały od razu reaguje (albo się zawstydzi albo mu się głupio zrobi albo po prostu udaje nagle że mnie głaszcze).

Gdy wpadnie w jakiś płacz i złapie focha, nie zwracam na niego uwagi, ALE zachowuje się tak jakbym tego nie słyszała, patrze w książkę, tv lub staje sobie w oknie. Czasem sadzam małego w narożniku, siadam obok i czekam, czasem sadzam do krzesełka od karmienia i też przy nim czekam patrząc np w książkę lub udając ze coś robię w kuchni. Hubek wie że taki płacz na nas nie działa, choć wiadomo zdarzają sie takie sytuacje, bo nasze dzieci są w takim przekornym  wieku
Gdy przestaje płakać lub fochować oczywiście tule go  i się uśmiecham.

Pracuje z różnymi dziećmi, dzieciaki czasem naprawdę  dają nam w kość. Gdy jakiś młody małolatek zaczyna mnie bić- informuje go że tak się nie robi, że tak nie wolno, że to boli. Uprzedzam tak ok 3-4 razy, po czym gdy dziecko nadal mnie obkłada rękami, UPRZEDZAM "jeśli jeszcze raz mnie uderzysz, zrobię to samo"- jeśli pomaga- ok, a jeśli nie - delikatnie uderzam w dziecka rączkę (nie po to by je bolało, ale po to by poczuło się sfrustrowane)- bardzo często pomaga. ALE ważne jest by zanim zastosujesz takie coś, kilka razy dać dziecku WYRAŹNĄ KOMENDĘ że tak nie wolno robić.
Jeśli dziecko np mnie pluje, lub pluje gdzie popadnie (specjalnie)-uprzedzam, że tak się nie robi itd a jeśli tłumaczenie  nie pomaga- po prostu wkładam do ręki dziecka papierowy ręcznik i dziecko samo wyciera swoją "mokrą robotę".

Ideen, nie możesz pozwolić by ktoś tak maleńki rządził Twoim domem. To Ty ustalasz reguły, zasady. Niech Ci się nie wydaje, że mały nie rozumie, nie słyszy co mówisz. Dzieci są mega inteligentne. A jeśli chcesz mieć pewność że coś do niego dotarło- złap małego jak robi coś źle, schyl się do jego poziomu, popatrz mu głęboko w oczy i stanowczo zakomunikuj co masz mu do powiedzenia.
Na pewno dasz sobie radę Dzieciom żadna krzywda się nie dzieje :* Jesli mały będzie terroryzował wasz dom, będzie robił to samo w przedszkolu, czy szkole. Im wcześniej zaczniesz działać tym lepiej :*

I pamiętaj! że nie możesz mieć przegranej miny wychowując małego :* Dzieci doskonale "czytają" z naszej mimiki twarzy. Kochana konsekwencja i stanowczość ! zobaczysz że to nie jest trudne :*

witam was bardzo serdecznie moim problemem jest to ze moj syn za pare dni konczy rok ale niestety jest nieznosny na wszystko na co mu nie pozwole to reaguje placzem czasami jest tak ze juz nie wytrzymuje i szarpne go pare razy naprawde nie mam juz sil nie chce dla niego zle ale widze ze nie jestem cierpliwa nie umiem sobie z tym poradzic pozdrawiam wszystkie mamusie z tym problemem

To, że dziecko reaguje początkowo płaczem, gdy się mu czegoś zabroni, to normalne. Trzeba się na ten płacz uodpornić, nie zwracać na to uwagi (tylko w takim wypadku gdy chodzi o wymuszanie oczywiście). To nie tak, że trzeba dążyć do tego, aby dziecko nie płakało a jak już płacze, to robić wszystko, żeby przestało. Dziecko, które nie umie jeszcze mówić, nie potrafi inaczej wyrazić swego niezadowolenia, swoich emocji. Nie podoba mu się, że coś mu zabroniłaś,  niech płacze. Wkrótce nauczy się, że tym sposobem nic nie wskóra.

Wszystko odbywa się przy rodzicach, a Ty czytaj uważnie i ze zrozumiem
Nie uderzam dziecka w sposób by go zabolało fizycznie, ale klepie w rączkę by poczuło, że nie jest to przyjemne. Jak napisałam nigdy nie robie tego od razu. Najpierw pada z mojej strony kilka komend.
A Ty Dorotko chyba nie do końca znasz metody i sposoby wychowania pedagogicznego, dlatego nie rozumiesz przesłania i źle interpretujesz.
Powiem Ci tylko tyle, że metoda w 99% skuteczna. Zazwyczaj kończy się na komendach.
Dla Twojej ciekawości, nie stosuje tego gdy nie muszę, ale gdy maluch "wchodzi mi na głowę", wyrywa się bije, kopie itd a ja odpowiadam za jego bezpieczeństwo na sali ćwiczeń, stosuje się czasem takie otóż twoim zdaniem "niepedagogiczne metody".

Pod tym, co napisała Gojka wystarczy mi się jedynie podpisać, bo zgadzam się w 100 %.

Od siebie dodam jeszcze tylko kilka rzeczy.
Po pierwsze, off top - nie nazywaj mnie Dorotką, bo nie jestem ani małą dziewczynką, ani tym bardziej kimś Tobie bliskim. Mąż mnie tak nazywa, rodzice i bliscy co jest słodkie, ale w Twoim poście to jakoś tak protekcjonalizmem powiało.

Mogę sobie czytać to i po 10 razy. Fakt, że na agresję odpowiadasz agresją jest jednak przytłaczający. Sama piszesz o NIEPRZYJEMNYM KLEPNIĘCIU!
A jeśli dzieciaki podpatrzą swoją Panią i zaczną się nawzajem doprowadzać poklepywaniem do porządku w sytuacjach konfliktu, bo część nie dostrzeże subtelnej różnicy pomiędzy lekkim a mocniejszym dotykiem, to jak będziesz interweniować?

To, że ja nie mam wykształcenia pedagogicznego, to pół biedy. No mogę się trochę mylić.
Ale mnie przeraża fakt, że Ty je masz i moim zdaniem PODSTAWOWYCH zasad karania nie rozumiesz.

Świetna argumentacja. Czyli do wystarczająca przesłanka za tym, że to dobra metoda?

Nie wiem, co cytujesz, bo ja ich tak nie nazwałam.
Dla mnie to nie są metody, tylko jakaś pokraczna droga na skróty.

A tak dla dopełnienia obrazka, to dzieci w jakim wieku masz przyjemność poklepywać?

Dziewczyny, widać, że nie macie żadnej praktyki w pracy z dziećmi.

Jeśli liznęłyście trochę literatury powinnyście wiedzieć, że metody  dobiera się indywidualnie do danego dziecka. Nie wszystko działa tak jakbyśmy chcieli.
Podkreślam, absolutnie nie stosuje żadnego bicia, jak sugerujecie. Ale same pracując z dziećmi spotkacie się z tym, że czasem będziecie musiały zadziałać np. mocniejszym przytrzymaniem ręki dziecka, zwłaszcza gdy będzie chodziło o bezpieczeństwo swego podopiecznego czy innych dzieci.

Popracujecie, zobaczycie

Dodam, że pracuje już sporo lat z dziećmi, wraz z innymi pedagogami, psychologami, terapeutami itd. Nie zamierzam bronić się i tłumaczyć osobom, które nie mają styczności z pracą z dziećmi i zero doświadczenia.
Osobiście zbieram i wyciągam wnioski z własnych doświadczeń zawodowych. Za każdym razem, z każdym "dzieckiem" człowiek uczy się czegoś nowego, jak działać, jak radzić, nie chwaląc się- dzieci zawsze wychodzą uśmiechnięte i zadowolone.

Rodziców trzeba uczyć konsekwencji. Od tego wszystko się zaczyna.

Na koniec dodam, że nim kogoś osądzicie i obrazicie, zastanówcie się nad tym bo to, na pewno pedagogiczne nie jest

Artka, trochę się z tym zgadzam. Wiadomo granice trzeba znać, trzeba znać dziecko. I wtedy działać. Uczyć, wychowywać. Dobierać metody.

Na jakiej podstawie wniosek? Bo mamy inne zdanie?

Ja też akurat mam doświadczenie.
Obecnie nie pracuję z dziećmi. Natomiast przez kilka lat współpracowałam z kilkoma rodzinami (kraj i USA) jako opiekunka i psycholog. Pracowałam również w przedszkolu, gdzie była również grupa żłobkowa.

Nie tylko liznęłam, ale przyswoiłam tego sporo.
Oczywiście, że metody dobiera się indywidualnie, natomiast twierdzę, że podstawowe zasady/normy są w bazą w każdym modelu.

No jasne, stosujesz "poklepywanie". Dla mnie to jednak ładniejsza nazwa dla uderzania. Biciem tego nie nazwałam. No chyba, że ktoś poklepuje więcej niż raz, wtedy można byłoby to tak zakwalifikować pewno.

No jasne, że jak malec robi nagle szybki wymyk i leci w stronę niebezpieczeństwa (ulica, rower w ruchu, huśtawka), to nie zastanawiasz się, tylko mocniej przytrzymujesz.
My jednak nie.mówimy o sytuacjach awaryjnych. Ty opowiadasz o metodzie jako sposobie wychowywania, korygowania złych zachowania.

Też bardzo chętnie poczytam

I jeśli mogę to poproszę jeszcze o odpowiedzi na moje pytania z poprzedniego post.
Teraz, jak już wiesz, że rozmawiasz z kimś z doświadczeniem, to chyba możesz coś w temacie skrobnąć?

Jeszcze jedno, która moja wypowiedź Cię obraziła? Nie miała takich intencji i bardzo mnie dziwi, że się tak poczułaś.

Ideen gratuluję:).Prócz ignorancji jak w każdej relacji z dzieckiem konieczna jest konsekwencja.I już jesteś na wygranej pozycji.
Co do przeraźliwych pisków- może pomogłaby metoda mojej siedmiolatki?:)
Miałam kiedyś pod opieką jej dwuletnią kuzynkę,która właśnie w ten sposób postępuję z rodzicami.Kiedy mała zaczynała piszczeć najpierw oczywiście przybiegałam,żeby sprawdzić co się dzieje.Młoda widziała,że postawiła na swoim.Spokojnie jej powiedziałam,że jak coś chce ode mnie ma przyjść i powiedzieć.Moja córka jak tylko jej kuzyneczka zaczynała piszczeć zatykała uszy i wychodziła z pokoju.Gdy mały "pisklak" przybiegał do nas piszcząc jeszcze głośniej i nie reagował na moją prośbę by mi powiedziała o co chodzi,obie z córką zatykałyśmy uszy i zajmowałysmy się swoimi sprawami.

Mała nauczyła się,że w naszym towarzystwie niewiele zyska krzykiem bo nie robi on na nas wrażenia.Mało tego,była chyba wściekła,że z córką tworzymy wspólny front przeciwko jej zachowaniu.
Przy okazji naczyła się,że moja córka nie będzie chętnie się nią bawić bo jej takie zachowanie nie odpowiada.

Może Ty też weź stronę starszego syna,żeby młodszy się powkurzał ale żeby zobaczył,że takim zachowaniem nic nie zyskuje.

Po kilku wizytach u nas panienka przestała stosować tą metodę ale w jej domu ona nadal działa więc z upodobaniem jej używa:). U Ciebie ta metoda też działa dlaczego więc mały terrorysta miałby ją zarzucić?:)

Moja córka przechodziła tzw. bunt dwulatka pół roku temu, wtedy też próbowała wszystko wymusić płaczem i krzykiem. Mówiłam że nie ma mowy, aby krzykiem na mnie wymusiła, że nie zmienię zdania i czekałam cierpliwie aż zakończy "występ". Przykład: byłyśmy na spacerze, przechodziłyśmy obok ruchliwej ulicy, poprosiłam aby dała rękę a on że nie i w ryk. Więc mówię że albo daje rękę albo stoimy w miejscu i obejmuję ją i trzymam. Początkowo stałyśmy po 15-20 minut a ona ryczała i próbowała uciekać. Po kilku próbach kiedy widziała że nic nie zyska coraz krócej to trwało, po 2 tygodniach już nie próbowała tylko podawała rączkę.

Przy wprowadzaniu zasad, np. tych dotyczących zachowania podczas przechodzenia przez ulicę, warto jest dokładnie i na spokojnie dziecku wszystko opowiedzieć. Należy na spokojnie wytłumaczyć, co i kiedy będzie musiało ono zrobić i dlaczego. Dziecko będzie wtedy wiedzieć, że jest to reguła i jakie zachowanie w jakiej sytuacji jest od niego wymagane.

Bunt przed rzeczą nieznaną jest częstszy niż przed czymś, co dokładnie opisane

Kochane a czy to jest możliwe żeby dziecko w wieku 10 miesięcy już zaczęło coś wymuszać? Najgorzej jest z czapką, która ciągle ściąga z główki. Płacze, krzyczy i oczywiście ściąga. Nie chce mi się wierzyć, że to już jest wymuszanie... chyba za małe dziecko na takie numery.

Ja uważam, ze do każdego dziecka należy podejść w sposób indywidualny. Wiedza "książkowa" i schematyczne myślenie nie pomaga, bynajmniej nie zawsze. Najważniejsze jest to, żeby intencje były szczere i dobre, dzieci to natychmiast wyczuwają.

Witam!

Proszę o pomoc was mamy i kobietki, mam problem z dzieckiem który wymusza krzykiem płaczem wielkim darciem, jak był młodszy bardziej rozumiał że mu nie wolno a teraz wszystko w taki oto sposób wymusza, a ma dopiero 16 mscy  wiem że nie powinnam reagować, bo  jak nie reagowałam  to było skuteczne bo on po jakiejś godź sie uspokajał, a teraz on bardziej się drze i czeka aż ktoś zareaguje, gdyż przez teściów kilka razy mu popusciłam  dla świetego spokoju.....
A teraz nerwowo już nie wytrzymuję, gdyż dodatkowym problemem są teście zawsze gdy mały wymusza i krzyczy to się wtrącają i są wielkie awantury z nimi a mały to wykorzystuje bo podczas kłotni z teściami on jest brany na ręce i już jest ok, ale potem znów powtórka z rozrywki. Teściom ilekroć sie nie powie by się nie wtrącały, to staną za naszymi drzwiami i do małego czemu placzesz itd a on tylko czeka kiedy ktoś zareaguje na jego wymuszanie. I padają w naszą stronę teksty typu że nerwowo wychowujemy małego że przez nas jest taki że mordujemy go... mam dość ile już kłotni to masakra- zapomniał wól jak cielęciem był....  oszaleć idzie.....

kochana, troszke cierpliwosci i konsekwentnego zachowania:) wszystko wyklaruje sie powolutku:) dzieci wbrew pozorom lubia i potrzeuja miec granice... jezeli twoi tesciowie sobie na to pozwalaja, ich broszka... sami odczuja zaraz rezultaty swojego zachowania...a ty musisz byc twrda i czy przy nich czy sam na sam z dzieckiem nie pozwalaj na takie zachowania, trzeba mowic dlaczego nie pozwalasz na pewne rzezy dziecku a przy atakach warjacji po prostu ignoruj, przy twojej konsekwencji az sie zdziwisz jak szybko sprawa sie rozwiaze:) powodzenia!!

Dorota.f moze zle sie wyrazilam, ale pisalam pod kątem tego, ze Kobieta2 nie moze dojsc do ladu z tesciami i w tej sytauacji radzę zeby chociaż ona byla konsekwentna na tyle ile się da:) oczywiscie, najlepiej zeby dorosli sie dogadali, jednak wiem, ze czesto tesciowie i tak zrobia swoje:)