Pierwsza miłość

Witajcie! Nie wiedziałam, w którym temacie opisać moją sytuację, więc wybrałam ten o związkach. 7 lat temu rozstałam się z moim pierwszym chłopakiem, z którym byliśmy parą 2,5 roku. W sumie sami się nie pokłóciliśmy, ale rodzice nam trochę "pomogli" się rozstać, bo byliśmy młodzi i bali się, żeby zbyt szybko nie zostali dziadkami. Od tamtej pory praktycznie nie mieliśmy kontaktu ze sobą. 4 lata temu on napisał do mnie wiadomość na nk, ale ja zszokowana trochę się przestraszyłam i powiedziałam, że z mojej strony może liczyć tylko na odpowiedzenie cześć na ulicy. Potem w wakacje przyjechał nad morze- tam, gdzie się poznaliśmy, zakochaliśmy, wyznaliśmy miłość i później przyjeżdżaliśmy na wakacje (moi rodzice mają tam domek letniskowy). Przyjechał tam ze swoją nową dziewczyną- było mi przykro, ale wiedziałam, że sama podjęłam tą decyzję i nie mogłam mieć do niego o to pretensji. Potem znów się nie widzieliśmy aż do teraz. Kilka miesięcy temu stwierdziłam, że czas zakopać topór wojenny i wysłałam mu zaproszenie i wiadomość na fb. Spotkaliśmy się kilka razy w klubie. Było świetnie tańczyliśmy, rozmawialiśmy dużo, smsowaliśmy. Kilka razy spotkaliśmy się na kawie. Jakieś 2 tygodnie temu był za granicą i zaczęliśmy rozmawiać, potem wspominać stare czasy. Powiedział mi najpierw, że teraz ma bardzo luźny związek, w którym każdy chodzi na imprezy sam i nie jest powiedziane, że ze sobą będą i że w każdej chwili mogą się bez problemu rozstać. Powiedział też, że dopiero jak się przekona do dziewczyny na 100% to zrobi się poważniej ( a jest z tą dziewczyną do tej pory- już 5 albo 6lat im minęło). Potem zaczął wspominać i mówić, że tęskni za tym co było między nami i że nadal mnie kocha i że 4 lata temu był gotów wszystko rzucić i do mnie wrócić, gdyby wiedział, że jest choć cień szansy.  Ja mu powiedziałam, że jestem jego eks i nie mogę ingerować w jego związek, choćby ten cień szansy był. On powiedział, że wie o tym, ale że jak tak dalej pójdzie, to on sam będzie musiał zaingerować. Ale potem powiedział, że mnie nadal kocha i że tak już zostanie do końca i że szuka szczęścia gdzie indziej izolując się ode mnie, bo nie chce mi wchodzić w drogę. Powiedział też, że u niego w związku jest raz lepiej, raz gorzej i dlatego nie może jej zostawić ot tak, bo ona na to nie zasługuje. Potem spotkaliśmy się jeszcze na kawie i nakryli nas ich znajomi, bardzo niezręcznie się czułam- nie ukrywam. Na tej kawie rozmawialiśmy, znowu wspominaliśmy, on mówił mi, że nie ma szczęścia prywatnego- brakuje mu tego i że średnio się układa mu. Zaprosił mnie i moją koleżankę bardzo dobrą na urodziny do klubu, bo organizuje, ale mam spore wątpliwości czy iść, bo tam będzie ona... Nie chcę iść jako ta "trzecia", ale z drugiej strony chciałabym się z nim zobaczyć. Jestem w kropce, bo nie chcę wchodzić z butami w czyjś związek, bo sama też bym nie chciała, żeby ktoś tak mi zrobił, ale z drugiej strony jeżeli faktycznie oboje coś czujemy do siebie? Tylko dlaczego on nie może jej zostawić ehh... Wszystko było fajnie, dopóki nie zaczęliśmy wspominać, wtedy jakoś wszystko wróciło... Myślałam, że się z tym już uporałam, ale nie potrafię być tylko jego koleżanką... A jednocześnie on mi powiedział, że nie wierzy w przyjaźń damsko-męską, bo zawsze prędzej czy później zaczyna zależeć obu stronom. Nie wiem co mam zrobić, ale widzę, że on jak się ze mną spotka to się nakręca, chce więcej spotkań piszemy, smsujemy itp a potem wraca szara rzeczywistość i jest cisza... Po tej ostatniej kawie znów jest cisza... I wiem, że pojechał ze swoją dziewczyną na wyjazd służbowy teraz. Więc ja już nie ogarniam trochę, albo mi mydli oczy, że mu tak źle z nią jest, albo sam nie wie czego chce. I chce i się boi... Poradźcie jak to wszystko rozegrać?