Drogie Forumowiczki, Forumowicze.
Nie wiem już co robić z moją matką. Bardzo źle się czuję w domu. Odkąd pamiętam, matka (wychowująca mnie samotnie) próbuje mnie kontrolować, muszę wykonywać jej polecenia i robić tak jak ona chce bo inaczej jest źle. W wieku 17 lat poznałam pierwszego chłopaka z, którym spotykałam się 2 lata, od tego momentu praktycznie nie mam w domu życia, ciągłe kłótnie, wysłuchuję jaka to jestem leniwa (co uważam za nieprawdę, bo wykonuję wszystkie swoje obowiązki), że jestem niegodziwa, ile to ona błędów popełniła, że trzeba było mnie oddać, itd. Mam wrażenie, że obwinia wszystkich za swoje błędy życiowe, z rozgoryczeniem mówi o tym jaka jest niezadowolona ze mnie i życia. Bardzo chciałam aby mnie zaakceptowała, zawsze starałam się robić tak jak ona chce, nigdy nie miałam za dużo koleżanek, nie wychodziłam z domu w liceum, ale kiedy siedziałam przed komputerem w swoim pokoju też było źle. Kiedy chcę zrobić zakupy, słyszę, że nie potrafię, że źle kupuję, że się nie znam. Kolejnego chłopaka (też już byłego) wydaje mi się, że zostawiłam przez nią, tzn. miała ogromne pretensje kiedy mnie odwiedzał, musiał do mnie przychodzić tylko wtedy kiedy się z nią "nasiedziałam"- wieczorem najczęściej, wszystko ją denerwowało, nawet to, że chodzi do ubikacji. Wyżywała się na mnie, atmosfera była okropna, nie mogłam tego znieść. Teraz mam narzeczonego, też nie jest za dobrze- teraz jej wrogość przeniosła się personalnie na mnie, atakuje mnie praktycznie kiedy tylko się da. Ze strachem wracam do domu z pracy. Często słyszę od niej, że kocha tylko siebie, że mnie nie lubi. W czwartek byłam z nią i z narzeczonym na przymiarce sukni, usłyszałam od niej "Nie lubię cię"- tak ni z gruchy ni z pietruchy, aż się człowiekowi przykro robi. Utruwa mi każdą przyjemność- przygotowania do ślubu stały się koszmarem- cały czas mam wrażenie, że źle coś robię, że wiecznie jest niezadowolona. Wieczorem kiedy chcę odpocząć po pracy chciałabym obejrzeć serial- też ma pretensje (sama ogląda wszystkie polskie seriale na morgi), kiedy chcę do niej podejść i coś jej powiedzieć każe mi przyjść kiedy będzie przerwa. Mam czekać kiedy ona się naogląda i wtedy mam ją "zabawiać". Kiedy jej wprost o tym powiedziałam, odpowiedziała, że ogląda seriale bo ze mną nigdy nie można pogadać. To jakieś błędne koło! Wiem, że nawet wyprowadzka za dużo nie da, 2 lata temu mieszkałam przez 2 miesiące poza domem, wtedy przez tydzień na początku było ok, odwiedzałam ją codziennie, robiła fochy, że się nią nie interesuję, że umrze sama.
Jestem taka zmęczona tym wszystkim, nie wiem co robić. Biorę leki uspokajające, ale już nie wytrzymuję. Czuję się niechciana i nieakceptowana.
