Zmiana celu życiowego - wymiana partnera?

Uważam się za dość nowoczesną kobietę, ale ponieważ reaguję na takie wypowiedzi wybałuszeniem oczu, to chyba jednak nikt inny, jak tradycjonalistka ze mnie

Skoro więc pytasz, co sądzę, to odpowiem, że osobiście nie rozumiem takiego modelu zachowania.
Dla mnie w związku bardzo ważnym elementem jest poczucie bezpieczeństwa. A jak je odczuwać, gdy zakładamy związek "przejściowy"?

Niektórzy twierdzą, że IKEA produkuje meble wątpliwej jakości, które z założenia mają przetrwać kilka lat, do wymiany na nowe. Być może Szwedzi przyjęli podobne założenie w związkach

Jakoś dziwnie spłaszczasz pojęcie związku partnerskiego w moim mniemaniu. Istnieje coś takiego jak kompromis i rozmowa więc na takie tematy należy rozmawiać. Taki model związku jest egoistycznym podejściem każdej ze stron a dla mnie to nie jest związek dwojga dorosłych ludzi.

Osobiście wolę stwierdzenie, że żyjemy ze sobą dopóki się kochamy.

Ja raczej jestem tradycjonalistką, więc totalnie nie rozumiem takiego podejścia... Związek to nie są żarty...

Domyślam się, że zjawisko to opiera się nie tylko na świadomych decyzjach o odejściu od partnera, pod wpływem nagłej zmiany pomysłu na życie. Również w Polsce bardzo wiele rozstań wiąże się (a nawet wynika) z takich właśnie przełomowych zmian w życiu jednego lub obojga partnerów - zmiana pracy, miejsca zamieszkania, odkrycia nowej pasji, wejście w nowe środowisko. Rozstanie nie musi być jednak wtedy wyrachowaną kalkulacją "Już nie opłaca mi się, niewygodnie mi z Tobą żyć". Mimo dobrej woli i starań o związek obydwu stron - obiektywnie, dalsze bycie razem jest coraz trudniejsze, prowadzi do konfliktow, osłabienia uczuć, oddalenia i ostatecznie rozstania.

Czy w Państwa historii życia nigdy nie doszło do rozstania, ponieważ "Partner się zmienił, stał się innym człowiekiem nie mogliśmy się dogadać/ przestaliśmy do siebie pasować/ zależało nam w życiu na czymś zupełnie innym/ nasze plany były sprzeczne/ nie potrafił zaakceptować tego, co się we mnie zmieniło, nie zaspokajał moich potrzeb..." itp.?
Czy można to uznać za podejście przedmiotowe, egoistyczne i konsumpcyjne?

Jakoś ciężko mi o inną ocenę tak egoistycznego założenia.
Autora zakłada bowiem hipotetyczną sytuację rozstania, gdy partner zaczyna nam wadzić i być naszą kulą u nogi. Jakoś nie wyobrażam sobie tak prawie instrumentalnego potraktowania kogoś, z kim się związałam.

Oczywiście, że to kwestia umowy między dwojgiem dorosłych ludzi i ustalenie zasad. Jesteśmy jednak ludźmi, którymi czasami tak przedzwiązkowa zimna kalkulacja może sprawić psikusa, gdy okaże się, że założenia tracą moc, bo uczucia okazały się silniejsze.

A co jeśli, tak jak ktoś wyżej słusznie zauważył, wchodzi w grę kwestia wspólnych pociech? Co jeśli przy takiej filozofii życiowej one też stają się dla tak rozumujących już nie wspólnym celem i potrzebą?

Powody rozstania, o których pisze Justyna, to zupełnie inna kwestia. Są to sytuację losowe, których partnerzy nie planowali.
Rozpoczynając wspólne życie nie umawiali się przecież: słuchaj, zostawię Cię, jak będziesz mi niewygodny/niewygodna.

ale może jest tu ktoś, kto mieszka w Szwecji?? .....bo uważam, że to kwestia mentalnosci. my myslimy inaczej "po polskiemu" o  tym zjawisku,  a Szwedzi myślą "po szwedzkiemu"

Coś jeszcze: NIEZGODNOŚĆ CHARAKTERÓW to w Polsce (prócz kwestii pieniędzy) najczęstszy powód rozwodów...więc całkiem dużo mamy z tej Szwecji...;)

Człowiek to nie rękawiczki, nie zmienia się go z powodu widzimisię.

Chciałabym odświeżyć wątek.

Wiem już o co w tym chodzi Rozmawiałam ostatnio z Belgiem, który gdy dowiedział się, ze mam 30 lat odparł:
"Aaa to pewnie dopadł cię już kryzys wieku średniego". Ja na to, że u nas to dopiero około 40-tki i wtedy faceci kupują motor, porzucają żonę i zmieniają image On odparł, że w Belgii taki kryzys przechodzą 30-latkowie, tzn. 30+.  I że wtedy robią to wszystko, zresztą, u nich związki nie są na całe życie z jedną osobą tylko zwykle do momentu aż.... odchowają dziecko. Potem zwykle para się rozstaje.
Ciekawe, nie?:)

Z jego wypowiedzi wynikało, że raczej dotyczy to większej grupy Belgów, nie jego samego. Ale, ale! Jest tu chłopak, który mieszkał ileś czasu w Belgii, może go zapytamy

Mam wrażenie, że moje życie uczuciowe właśnie według takiego schematu się potoczyło Jednak w moim przypadku wyszło to zupełnie naturalnie i nie było z pewnością zaplanowane.
Z pierwszym chłopakiem związałam się jako nastolatka. Byłam wtedy w okresie największego młodzieńczego buntu, sprawiałam olbrzymie problemy wychowawcze. Mój ówczesny chłopak był ode mnie dużo starszy. I co najciekawsze dopiero teraz zrozumiałam, że gdyby nie On skończyłabym chyba w poprawczaku. Byliśmy razem parę lat. Ja chciałam się bawić, On mi na to pozwalał, ale nauczył mnie jak to robić w granicach rozsądku. Nie chciałam chodzić do szkoły, On pilnował moich obecności i mobilizował mnie do nauki. Kiedy się rozstawaliśmy, a ja niedługo miałam iść na studia, dostając się na państwową Uczelnię, wiedziałam, że to Jego zasługa. Był moim opiekunem w tamtym okresie. Prawdziwym Aniołem Stróżem.
Po tym związku poczułam jednak wielką chęć na coś bardziej żywiołowego. Miłość z motylami i zawrotami głowy. I ją chyba wymodliłam. Zakochałam się najmocniej na świecie... Maturalna miłość Dziś jak to wspominam, to po prostu kwiczę ze śmiechu, bo takie coś jest do mnie zupełnie niepodobne. Byłam zakochana do szaleństwa, ale On na szczęście też Do dziś wspominam Nasze wspólne wakacje. Mieliśmy po 20 lat, zero kasy i możliwości. Ja świeża studentka, On tak samo. Pojechaliśmy nad jezioro. Zamieszkaliśmy w jakimś blaszaku dwa na dwa. Bez prądu, bez wody!, za to dycha za dobę Tylko łóżko i stolik. Dniami przesiadywaliśmy na plaży, kąpaliśmy się w jeziorze i jedliśmy (uwaga, uwaga) parówki, bo na nic innego nie było Nas stać. A całymi nocami się kochaliśmy. I chociaż to był po prostu żebracki urlop, ja wspominam go z olbrzymim sentymentem. Jednak wiadomym jest, że coś co się tak szybko zapala, szybko też gaśnie Byliśmy razem tylko rok.
Trzeciego "mężczyznę mojego życia" poznałam wtedy kiedy moje życie zaczynało przypominać życie "dorosłej" Studia, praca, mniej młodzieńczego zapału do dziwnych akcji i żenujących zabaw Tak mi się przynajmniej wydawało. Miałam wrażenie, że nie mam już na to wszystko ani siły, ani czasu. Potrzebowałam więcej spokoju. Tak też było. Nasz związek był najpoważniejszy. Byliśmy jak małżeństwo. Razem dniami i nocami. Świadome, poważne, wypracowane kompromisami uczucie I BUM. Jedna kłótnia i Nas nie było.
Łatwo się domyślić czego w tym czasie mi się zachciało. A jakże... ZABAWY. Więc się bawiłam :>
Jednak po dość długim okresie rozłąki wróciliśmy do siebie. Czuje, że to jest mężczyzna przy którym już zostanę.
On mówi już o ślubie i dzieciach. Mi jak na razie wystarczy jeśli razem zamieszkamy. Bo akurat z tematami matrymonialnymi, ciążowymi itd. mam pewien problem. Ale to inna historia.

Także, owszem... Wydaje mi się, że życie może układać się w ten sposób. Na pewien etap życia - pewien facet.
Chociaż szczerze powiedziawszy nie wydaje mi się, żeby można to było zaplanować. Jeśli spotyka Nas coś takiego, to raczej przypadkowo. Albo to po prostu przeznaczenie

Dzięki za rozjaśnienie kwestii belgijskiej!