Pytanie do ludzi samotnych

Jeśli chodzi o samotność towarzyską to nie mam takiego problemu, gdyż mam wielu znajomych. Natomiast jeśli chodzi o samotność z powodu nieposiadania drugiej połówki to tutaj jestem sama od ładnych paru lat (w sumie nigdy nie byłam w jakimś poważnym związku) a mam już 24 lata. Jest ciężko gdy patrzysz na innych ludzi będących w szczęśliwych związkach, chodzących za rękę, całujących się itp. Po prostu szczęśliwych, że mają kogoś na kim im zależy. No ale nie mam nikogo bo nie wierzę, że mogę się komuś podobać, a więc to moja wina. Wierzę, że kiedyś spojrzę na siebie bardziej przychylnym okiem i ujrzę się taką jaką widzę mnie przyjaciele (ładna, szczupła i fajna).

Póki co radzę sobie raz dzięki wspaniałym znajomym, a dwa ciężkie studia absorbują dużą część mojego czasu. No i pomaga fakt, że część moich znajomych też nie na drugiej połówki, a więc nie czuję się jak piąte koło u wozu na spotkaniach.

Pozdrawiam

Mam męża, dużą rodzinę, dwie przyjaciółki i dużo znajomych. Łatwo nawiązuje też nowe znajomości. Od jakiegoś czasu chyba 5lat czuję się samotna "wśród tłumu". Mąż kupił mi psa, poznałam chyba wszystkich psiarzy na moim osiedu. Pies niestety też nie pomógł na moją samotność. Tak naprawdę nie wiem dlaczego tak się czuje?
Na rodzinę czy przyjacióki zawsze mogę liczyć. Z siostrami i mamą rozmawiam codzennie. z mężem jesteśmy przyjaciółmi. Wiem, że mam tak dużo ale w sercu na dnie samotność.

Witam

Jestem tu nowa na forum i powiem wam tak: jestem 7 lat po rozwodzie mam synka, jednak czuje się samotna bo od tamtego momentu nie ułożyłam sobie życia na nowo jakoś nie mam szczęścia , jakiś czas temu na dodatek straciłam pracę i też mam z tym problem bo tez niemogę znaleźc następnej czuje się bardzo nie szczęśliwa będąc bez tej drugiej ''połówki'' uwierzcie mi jak bardzo bym chciała jeszcze ułożyc sobie życie jednak niewiem nieudaje mi się,  samotnośc jest okropna niewiem już co mam zrobic ???? mam koleżanki jednak one mają swoje życie...więc postanowiłam poszukac w necie aby z kimś porozmawiac i tak więc tu się znalazłam...

Pozdrawiam

Lat 20, "samotny" od zawsze. Mało związkowy ze mnie chłopak No i określenie "samotny" mi nie pasuje, bo sugeruje, że taki stan rzeczy jest dla mnie przykry i chciałbym go zmienić. Błędnie!

Witaj słoneczko, może opisz swoje problemy, zawsze ktoś na coś coś poradzi lub po prostu się wygadasz

Jezeli chodzi o faceta to ponad rok juz będzie a jesli chodzi o znajomych to , to sama juz nie wiem ale bardzo długo. ja mam takie etapy. Nowy facet i nowi znajomi właściwei jego znajomi, i tak trzy razy bo tylu miałam facetów... "własnych" znajomych nie mam.....

Jestem samotny od zawsze, tj. 28 lat.

Przyjaciół mam kilku, znajomych trochę więcej. Jedyne dziewczyny w tym drugim gronie (w pierwszym nie ma ich w ogóle) to partnerki, a w kilku przypadkach już żony, przyjaciół i znajomych.

W tłumie nie czuję się samotny, niska samoocena wynikająca z niedowartościowania i braku partnerki wywołuje stopniowo rosnącą zazdrość, której naturalnym wynikiem jest negatywne postrzeganie praktycznie wszystkich innych ludzi ("bo są w czymś lepsi - w końcu nie są sami, a ja tak"). Nie widać tego w codziennym zachowaniu, ale ostatnio coraz gorzej nad sobą panuję i zaczynam robić się nieco opryskliwy i szorstki.

Problem prawdopodobnie pozostanie nierozwiązany, bo sukcesywnie tracę motywację do jakiejkolwiek walki - "czekanie na magiczne objawienie partnera" to literalna interpretacja prostej teorii szaleństwa Alberta Einsteina, "praca nad sobą" weryfikowałaby tylko złożenie, że osobniki o niewymiernym poziomie intelektualno-kulturalnym (tępe buce wyrywające częstokroć bardzo rozsądne i poukładane dziewczyny żałosnymi tekstami) są rzeczywiście "lepsze" ode mnie i moja samoocena jest w pełni uzasadniona...

SAMOTNOSC.To jest chyba najwieksze okrucienstwo jakie moze spotkac czlowieka,to nalezy rozgraniczyc,na jakim podlozu powstala,dla mnie po odejsciu najbardziej ukochanej kobiety zycia,doprowadzila ze zamknalem sie nie tylko w sobie ale tez w czterech scianach,mysle ze postepuje zle,ale znalazlem sie na krawedzi checi do zycia,bardzo,bardzo jestem w tym zagubiony.

ludzie pisza na takich portalach by- wygadac sie ,z samotnosci,z nadzieja ze kogos fajnego tu poznaja...bo tak boli ich bardzo samotnosc

ja nie szukam super goscia....ale dobrego czlowieka-mam43lata na dyskoteke nie pojde ,jestem niesmiala...dlatego z nadzieja szukam tutaj...

Ktoś tu napisał nie jest samotnym a singlem. Mam te prawie 50 i singlem byłem cały czas i czułem się wolny z wyboru. Pisałem spotykałem się i kobietami by jakąś poznać nie było to zdobywanie i czułem się z tym dobrze. Od 7 lat to ja zostałem upolowany i właśnie teraz czuje się samotnym bo to związek na odległość. Chciałem jej pomóc wyjść z tego co przeżyła a skutek taki, że tyle lat i się nie spotkaliśmy. Od tych lat nie szukałem innej chociaż to młodsze 25-30 lat mają na mnie ochotę. Moja praca związana z kontaktami z ludzmi i gdzieś tam widniejącym numerem tel. i to sprawiało, że dostawałem różne seksualne propozycje. No i masz. Trafiło się na jakąś znajomą tej mojej i przekazywała wszystkie smsy co do niej pisałem oprócz jednego że chciała się spotkać. Tak więc można powiedzieć jestem samotnym.

Te wirtualne związane z pracą to one mnie widziały a nie które to domyślam się. Gorsze to te w realu bo jest wymiana spojrzeń bo mi glupio podrywać młode.

Ja mam 40 lat i zaczepiają mnie 20-25-latkowie. A ja nie szukam chłopców tylko mężczyzny.

Betka, z takim podejściem do mężczyzn i całego świata to nie licz, ze nawiążesz z kimkolwiek jakakolwiek relacje.

Kiedy 40-stkę podrywają 20-latkowie i "tacy w teń deseń", nie ma się ona czym szczycić, chcą oni bowiem nie jej duszy, a jedynie jej powłoki cielesnej, a kobieta w kwiecie wieku, często pragnie, by podziwiano jej psyche, rzadziej fizis, chociaż nie zawsze sa ma chce się przed sobą do tego przyznać...

Akt desperacjii, który rozumiem. Bo samotność to taka wielka trwoga. Jednakże to czy jest się samemu zależy od nas, nikogo więcej. No nikt Cię nie poszuka, nikt nie odkryje gdzie mieszkasz, co robisz i nikt nie znajdzie, jeśli samemu się nie pokaże światu. Ja korzystałem z każdej możliwości, nawet stojąc na straconej pozycji, nawet czując się niepewnie, bo kto szuka ten znajdzie, a ten co nie szuka ma puste zawsze ręce...

Jestem samotna ponad 2 lata a czasami myślę , że byłam od samego początku czyli od urodzenia , tak od urodzenia bo gdy rodzice krzyczą na siebie to zawsze mnie w tą awanturę wsadzą , że to wszystko moja wina a ja pytam się ich a w czym to moja wina a oni mówią we wszystkim to , że się urodziłam , że powinnam nie żyć to mówię im powinniście mnie oddać do Domu Dziecka na pewno byście mieli spokój i ja też bo mam dosyć tego krzyku wrzasku i bójki w domu ( Straszne ale nie mam gdzie się podziać na wynajęcie pokoju to u nas jest zbyt drogo a gdzie żyć .

Ja jestem sam od roku ... nie jest fajnie ale narzekać też nie można , w końcu nie ja jedyny. Doskwiera totalny brak znajomych i z wszystkim muszę sobie sam radzić. No ale życie

A ja mam prawie 29 lat i jeszcze nigdy z nikim nie chodziłam. Jakoś tak dziwnie wyszło. Nie jestem zbytnio atrakcyjna, za to potwornie nieśmiała i to czasami mi przeszkadza w życiu. Mieszkam z rodzicami i z dziadkiem na wsi w domu z ogródkiem. Nie mam pracy. Przez ostatnie 8 lat przez większość czasu głównie użalałam się nad sobą. Owszem, skończyłam 2 szkoły w międzyczasie (ech, szkoda czasu i pieniędzy, źle wybrałam kierunki i przez jakiś czas nie mogłam sobie z tym poradzić). Miałam jakiś staż. Moi znajomi w tym czasie pracowali lub studiowali, pozakładali rodziny, jakoś sobie poradzili a ja zostałam w tyle z różnymi dziwnymi lękami w głowie.
   
    Teraz już inaczej na to wszystko patrzę. Żałuję tylko, że tak późno dostrzegłam kilka faktów. Nadal szukam pracy, jednak przez długą lukę w cv mam z tym spore problemy. Większość czasu spędzam w domu - pomagam jak mogę, jednak stale mam świadomość, że powinnam wreszcie zrobić coś ze swoim życiem, które przecież z dnia na dzień ucieka... Wyjeżdżam głównie do urzędu pracy, by podpisać się co 2-3 miesiące... Zaczynam się już przyzwyczajać do samotności.  Ostatnio wkuwam słówka z angielskiego, chociaż nie mam pojęcia czy w ogóle mi się do czegokolwiek przydadzą. Czytam książki, które wypożyczam z lokalnej biblioteki. Mam nawet kilka pomysłów na życie ale brak pieniędzy skutecznie uniemożliwia mi ich realizację. Poza tym przeszukuję strony internetowe z ogłoszeniami i z różnymi poradami... Czasami rozglądam też się za jakimś samotnikiem ale jak dotąd bezskutecznie. Mam nawet konta na róznych stronach dla samotników ale jakoś nie mam zaufania do "awatarów". Na pewno są tam uczciwi ludzie, jednak nie wiem ich odróżnić od "złoczyńców"...

Ops.. Przepraszam za tak długi post ale chyba musiałam się "wygadać".

Napisz wprost, że szukasz sponsora, a nie się tak czaisz. Jeśli jesteś dobra w łóżku to na pewno się jakiś znajdzie, który Cię wspomoże .

sponsora-nie za stara jestem...przyjaciela na dobre i zle..sponsora niech szukaja te mlode...jest ich dzis nie malo ja jestem normalna delikatna kobieta....i mam na imie Monika

Witam wszystkich.Od niedawna mieszkam u swoich rodziców w bardzo małej miejscowości w woj lubelskim.Mam 30 lat,jestem w 5 msc ciąży.Mój chłopak przyjeżdza do mnie raz na miesiąc.Czuję się bardzo samotna.Nie mam tu znajomych,moimi przyjacielami są dwa malutkie pieski,z ktorymi chodzę na spacery.Z rodzicami nigdy nie moglam szczerze porozmawiać,zawsze mnie krytykowali.Ciężko mi samej z tym wszystkim...Pozdrawiam Was serdecznie.

Zależy kiedy, ale często jest... Pozdrawiam...

witam

singlem jestem od stycznia, tzn niecale pol roku. byl to "zwiazek" gdzie czulam sie jak w klatce. na dobra spawe nie moglam zadnemu koledze powiedziec "czesc" na ulicy, bo zaraz slyszalam, ze to pewnie moj byly, ktory mnie mial w lozku i teraz sie z niego smieje, ze ex jest po nim itd... wczesniejszy zwiazek? facet z problemem alkoholowym. nie byl agresywny wobec mnie, ale stawal sie strasznie arogancki, czekal na moment, zeby mi tylko ublizyc.
majac 19lat przeszlam lekkie zalamanie nerwowe. zycie mi sie posypalo. wczesniejszy rozwod rodzicow, ciagle wojny miedzy nimi. smierc dziadka, bliska smierc mojej ukochanej psinki(teraz mam 22lata, a Niunia dalej zyje:) ). na poczatku uciekalam w alkohol, rzucilam szkole. pozniej zamknelam sie w domu, przed wszystkimi. pozrywalam kontakty, wczesniej klocac sie z ludzmi o wszystko, zeby tylko zostawili mnie w spokoju. zerwany kontakt z ojcem, nie odbieranie telefonu od brata, czy mamy(byla wtedy na wyspach), rzadkie wizyty u dziadkow, badz kuzynostwa. w koncu mama przyjechala na ok2miesiace do polski, i tak naprawde zobaczyla co sie ze mna dzieje. postanowila, ze zabiera mnie ze soba do UK. tam zaczelam jako tako zyc, ale doly powracaly, nie mialam checi do zawierania nowych znajomosci. pracowalam, zeby pracowac, zeby pomagac mamie, zeby nie musiala zarabiac na moje potrzeby. po pol roku mama widzac, ze jest ze mna lepiej wyjechala do niemiec. lepsza praca, lzejsza, lepiej platna. a ja zostalam sama.. i deprecha wrocila.. nerwy, problemy ze zdrowiem, problemy w pracy, z ktorej sie w koncu zwolnilam, brak pieniedzy. mama zabrala mnie do siebie do niemiec. na 4miesiace. we wrzesniu tamtego roku wrocilam do szkoly, ucze sie, w pazdzierniku zjechalam do polski na stale. tu mamy mieszkanie z mama, ktore stalo puste i sie marnowalo. obecnie je remontujemy. co jakis czas jezdze do niemiec zeby sobie dorobic. zapisalam sie na prawo jazdy;)
mam 1bardzo dobra kolezanke, ktora ma 9miesieczna coreczke i mezczyzne. zaakceptowali mnie taka jaka jestem, przy ich corci sie uspokajam, patrzac na nia wiem, ze ja kiedys tak bede patrzala na swoje malenstwo. jesli przyjdzie moja pora i odpowiednia osoba do bycia tata dla mojego dziecka.
juz nie patrze na zycie tak jak kiedys, ze potrzebuje miec znajomych, faceta. bo to czesto zawodzi. pozniej pojawia sie pustka, z ktora nie potrafimy sobie poradzic. nauczylam sie zyc sama, radzic sobie z problemami sama. jesli czuje ze nie daje rady jade do brata i bratowej, badz do kuzynki czy rozmawiam z mama. bo wiem, ze oni mnie nigdy nie zawioda, ze moge na nich liczyc i oni beda zawsze:) nie wazne jaka bylabym dla nich, jakie slowo bym powiedziala.
ciesze sie i jestem z siebie dumna, ze po tych doswiadczeniach jakie mialam(przy mojej slabej psychice to jest dla mnie naprawde duzo!) dalej mam swoja pogode ducha, usmiecham sie, ciesze z zycia takiego jakim jest. pogodzilam sie z tym, ze nie zawsze jest latwo, ale kto mowil, ze tak bedzie;) ciesze sie z mojej niezaleznosci psychicznej. nie uzalezniam sie juz tak od ludzi jak kiedys. z pomocy rodziny korzystam tylko wtedy kiedy juz czuje ze jest naprawde zle. i jest mi z tym wszystkim naprawde dobrze:)

dziekuje Kaja74 za mile slowo:) bardzo to doceniam. wiadomo, staram sie nie brac pod uwage tego co mowia inni, ale jednak jakos tak fajnie na serduszku sie robi, jesli ktos uznaje to za cos dobrego:)
chce zyc takim zyciem jakie jest mi dane, to co zmienic moge, mam tu na mysli swoje wyksztalcenie, rozwijac sie na inne sposoby, postaram sie tego dokonac. jak juz pisalam, chcialabym sie spelnic jako kobieta, urodzic dzieci, bo mam bardzo duzo milosci do oddania. ta milosc przelewam teraz na coreczke kolezanki. jestem do malej przywiazana, balam sie, ze w koncu sobie cos uroje, ze to moje dziecko itd. ale na szczescie tak nie jest:) jestem kochajaca ciotka, ktora ta milosc okazuje, i mala na swoj sposob tez mi ta milosc oddaje, i to jest piekne:)
nie chce zyc tym, ze koniecznie musze miec mezczyzne. chcialabym, ale bez niego tez sobie radze. i nie chce chodzic z glowa spuszczona w dol, bo nie mam nikogo. i mysle, ze kazdy tak powinien robic.
po tym jaki byl moj ojciec dla mamy tez sie troszke boje zwiazku. boje sie zaufac komukolwiek. stad ta moja psychiczna niezaleznosc. zachowam ja nawet jesli spotkam mezczyzne mojego zycia, zeby sie nie zalamac tak jak mialam 19lat. bo to jest naprawde beznadziejne. kiedy nie masz sily na nic, kiedy nie widzisz sensu zycia... kiedy chcesz je zakonczyc... a tak naprawde swiat jest piekny, Polska tez jest piekna. zycie tutaj tez potrafi byc piekne. tylko musimy tego chciec. musimy chciec widziec piekno, ktore nas spotyka. :)

Tuptus, czasami zdarzaja sie chwile gdzie siadam i placze. z zalu, ze jest tak a nie inaczej. ale moim motto jest, ze po wielkiej burzy za kazdym razem wychodzi przesliczne slonce:) smieje sie, ze mam swoj prywatny amulet usmiechu. jak wyjechalam do mamy do uk, kupilam kolczyk do brwi na ktorym na dolnej czesci zamiast kulki jest usmiech. od tamtej pory naprawde 90% czasu na mojej twarzy tkwi usmiech;) az sie boje ile zmarszczek bede miala w wieku 40lat;););)

tiptus82 jak się czujesz? na kiedy masz termin porodu ? ale fajnie będziesz miała maluszka dziewczynka czy chłopczyk? Niedługo może przestaniesz czuć się samotna, bo będzie ktoś z Tobą cały czas a mąż wróci na stałe jak dziecko się urodzi?
Pozdrawiam

Kochane Kobietki.Jestem już 5 lat po rozwodzie.Mam bardzo przykre wspomnienia z życia z moim ex-traktował mnie jak śmiecia,bił,poniżał...Nie mieliśmy dzieci.Już nigdy nie zdecyduję się na ślub...Termin porodu mam wyznaczony na 20 pazdziernik.Tak bardzo cieszę się,że mogę z Wami popisać.

tuptus no to miałaś niestety przykrą lekcje życia ale cieszę się, że to już za Tobą, teraz nowy etap życia no i masz nas więc samotność też Ci nie powinna dokuczać za bardzo. No więc tatuś dziecka (tak go nazwiemy) wróci do Was na stałe czy pracuje na odległość cały czas?

Skomplikowana Tobie także dziękuje za to że jesteś...Tatuś dziecka pracuje na odległość cały czas.Może kiedyś przeprowadzimy się bliżej jego pracy...może...

Mery...Takie miłe słowa...Dziękuję.